OD OCENIAJĄCEGO, Edith Sauerbier

Miałam okazję osobiście poznać Suzanę podczas naszego Mentoringu i Oceny w lipcu 2026 roku w Vlašiću w Bośni. Zespół składał się z naszych Asesorów-stażystów (AIT), Maricy Lazić i Snežany Molnar Jokić, a także Doris Schwab i mnie. Bardzo podobała mi się łatwość nawiązania kontaktu z Suzaną po angielsku. Czułam się całkowicie swobodnie i zrelaksowana w kontakcie z nią, bez żadnych oczekiwań, napięcia czy ukrytych motywów. Byłam wdzięczna za to doświadczenie i dla mnie świadczyło ono o głębokiej pracy nad sobą i ugruntowaniu jej w swojej suwerenności.

Podczas oceny poprowadziła z całą grupą ćwiczenie dotyczące dbania o siebie. Wprowadziła metaforę sygnalizacji świetlnej i pomogła nam rozpoznać moment, w którym wkraczamy w „żółtą strefę”. Doceniłam jej żywy i angażujący sposób wyrażania siebie, łączący wrażliwość, humor i wiedzę. Podczas wstępnej oceny, którą przeprowadziliśmy online, wykazała się autentyczną ciekawością i silną chęcią uczenia się. To sprawiło, że czułam się całkowicie swobodnie, wspierając jej certyfikację jako Certyfikowanego Trenera CNVC.

Jestem przekonany, że Suzana wzbogaci społeczność trenerów na Bałkanach swoją energią, ucieleśnioną praktyką Porozumienie Bez Przemocyoraz głębokim zaangażowaniem w budowanie pokoju i pojednania w swoim regionie. Ponieważ jestem formalnym Asesorem, a Snezana i Marica znają ją lepiej, Suzana otrzyma również kilka rekomendacji od nich:

Od Marici Lazić: Podobnie jak Edith, ja również całym sercem popieram przyznanie Suzanie certyfikatu Certyfikowanego Trenera CNVC. Towarzysząc Suzanie w jej drodze rozwoju, miałam zaszczyt obserwować jej rozwój z cierpliwością, twardością i autentyczną otwartością na naukę. Na każdym etapie procesu wykazywała chęć szczerego spotkania się z samą sobą i pozwalała sobie rozwijać się we własnym tempie. Szczególnie cenię w Suzanie to, że nie starała się wyglądać idealnie, ale miała odwagę być autentyczna. Ta autentyczność pozwoliła mi zaufać jej głęboko i całym sercem.

Do każdego zadania i odpowiedzialności podchodziła z otwartością, ciekawością i silnym zaangażowaniem. Jednocześnie angażowała się w głęboką i szczerą pracę wewnętrzną, wykazując autentyczną chęć przyjmowania informacji zwrotnej, refleksji nad nią i brania odpowiedzialności za własny rozwój. Szczerze wierzę, że Suzana jest gotowa do objęcia roli Certyfikowanego Trenera CNVC. Towarzyszenie jej w tej podróży i oferowanie wsparcia było dla mnie wielką przyjemnością i zaszczytem.

From Snežana Molnar Jokić:

Po raz pierwszy spotkałam Suzanę podczas pierwszych Dni Oceny Mentoringowej (MAD) w 2023 roku. Od naszego pierwszego spotkania aż do dziś, komunikacja z nią przebiegała z łatwością i budowaniem wzajemnego zaufania. Z przyjemnością obserwowałam jej rozwój osobisty i zawodowy, a także sposób, w jaki wdrażała zasady Porozumienie Bez Przemocy w swojej pracy i relacjach. Miałam okazję obserwować Suzanę w różnych rolach: jako uczestniczkę MAD, uczestniczkę szkoleń NVC, trenerkę prowadzącą warsztaty oraz trenerkę koordynującą grupę praktyk NVC. W każdej z tych ról konsekwentnie wykazywała się zaangażowaniem w proces uczenia się, odpowiedzialnością, autentycznością oraz umiejętnością tworzenia atmosfery bezpieczeństwa i więzi. To zbudowało we mnie poczucie zaufania i wzmocniło moje uznanie dla wkładu, jaki wnosi do naszej społeczności.

Chciałbym szczególnie docenić jej gotowość i zaangażowanie w przygotowywaniu dokumentacji przedoceny. Jej skrupulatność, otwartość na współpracę i odpowiedzialne podejście przyczyniły się do tego, że doświadczyłem jasności, łatwości i pewności siebie w naszym wspólnym procesie. Z całego serca popieram rekomendacje wyrażone już przez moje koleżanki, Edith i Maricę, i z przekonaniem rekomenduję Suzanę do uzyskania certyfikatu CNVC. Wierzę, że jako Certyfikowana Trenerka Porozumienie Bez Przemocywniesie znaczący wkład w ciągłą naukę, rozwój i wzrost społeczności NVC na Bałkanach.

Od Suzany:

Moja przygoda z Porozumienie Bez Przemocy rozpoczęła się w 2014 roku, kiedy ukończyłam podstawowe szkolenie z mediacji. To właśnie wtedy po raz pierwszy odkryłam, jak rozmowa może zmieniać relacje. Pracując z ludźmi, stopniowo uświadomiłam sobie, że każdy konflikt skrywa w sobie o wiele więcej niż to, co widać na pierwszy rzut oka. Chciałam zrozumieć, co kryje się za słowami i czynami ludzi oraz jak można przywrócić autentyczną więź. Przełom nastąpił w 2021 roku, kiedy poznałam mojego pierwszego certyfikowanego trenera CNVC. To, co początkowo wydawało się kolejnym szkoleniem, wkrótce stało się innym sposobem postrzegania siebie, innych ludzi i relacji. Krok po kroku uświadomiłam sobie, że Porozumienie Bez Przemocy to nie tylko model komunikacji czy zestaw narzędzi, ale sposób życia, który zachęca do obecności, autentyczności i ciągłego uczenia się.

W miarę rozwoju mojej podróży coraz bardziej zdawałam sobie sprawę ze zmian w sposobie słuchania, komunikacji i radzenia sobie z konfliktami. Jednocześnie odkryłam społeczność ludzi podzielających podobne wartości. Dzięki szkoleniom, międzynarodowym spotkaniom i wspólnej nauce nawiązałam przyjaźnie i bliskie relacje, które głęboko wzbogaciły moje życie i stały się ważną częścią mojego rozwoju osobistego i zawodowego. Relacje te nieustannie przypominały mi, że rozwój nabiera nowego wymiaru, gdy dzielimy się nim z innymi.

Stopniowo Porozumienie Bez Przemocy stało się integralną częścią mojej pracy zawodowej. Zaczęłam włączać je do mediacji, szkoleń i programów edukacyjnych w szkołach, firmach i innych organizacjach. Wielokrotnie byłam świadkiem tego, jak zmieniają się rozmowy, gdy ludzie otrzymują przestrzeń, by być naprawdę wysłuchanymi, a uczucia i potrzeby stojące za różnymi perspektywami stają się widoczne.

Proces Certyfikacji był dla mnie naturalną kontynuacją drogi, którą już podążałam. Zaprosił mnie do pogłębienia praktyki, refleksji nad codziennymi doświadczeniami i uczenia się poprzez spotkania z ludźmi. Opinie uczestników, współpracowników i trenerów przypomniały mi, że najgłębsza nauka pochodzi z autentycznych relacji, wzajemnego wsparcia i gotowości do otwartości na siebie nawzajem. Proces Certyfikacji zapewnił mi nie tylko rozwój zawodowy, ale także głębsze zrozumienie siebie i tego, jak chcę wnieść swój wkład w społeczność.

Dziś postrzegam Porozumienie Bez Przemocy nie przede wszystkim jako coś, czego nauczam, ale jako sposób życia, który praktykuję każdego dnia. Uzyskanie Certyfikatu Trenera nie oznaczało końca mojej nauki; wręcz przeciwnie, utwierdziło mnie w przekonaniu o wartościach, którymi staram się żyć i dzielić z innymi. Zachęca mnie to do dalszego przyczyniania się do rozwoju Porozumienie Bez Przemocy , pielęgnowania wspólnoty i tworzenia przestrzeni, w których ludzie mogą spotykać się ze sobą i z innymi z większym zrozumieniem, współczuciem i więzią.

OD RZECZOZNAWCY, Stephanie Bachmann Mattei

Z przyjemnością przedstawiam Wam Asthę Agarwal, świeżo upieczoną certyfikowaną trenerkę z Indii. Astha, pochodząca z Dżajpuru, od 19. roku życia poświęca swoje życie zrozumieniu i pogłębianiu praktyki transformacji konfliktów i budowania pokoju. Zanim zetknęła się z NVC, przez lata pracowała w organizacjach pozarządowych, projektując i prowadząc programy skoncentrowane na przywództwie i rozwoju młodzieży, sprawiedliwości społecznej, pokoju i harmonii.

Astha zaangażowała się w NVC w 2019 roku, poszukując wskazówek, w czasie gdy aktywnie uczestniczyła w opracowywaniu interwencji mających na celu reagowanie na rosnącą polaryzację polityczną i konflikty tożsamościowe w kraju. Poznałyśmy się na studiach IIT w 2024 roku i od tego czasu wspólnie podążamy ścieżką certyfikacji.

Nieustannie obserwowałam zdolność Asthy do samoanalizy, która pozwalała jej na głębsze uświadomienie sobie i zrozumienie swoich nawyków, zachowań i przekonań, a jednocześnie pielęgnowała współczucie dla samej siebie. Odzyskiwanie i utrzymywanie w sobie tej mocy było dla niej podróżą samą w sobie. Inspiruje mnie zaangażowanie Asthy w udostępnianie Porozumienia Pojednania Młodym Ludziom i rodzinom oraz dzielenie się tą praktyką w języku hindi, swoim ojczystym. Dołączcie do mnie i powitajcie Asthę w naszej sieci.

Od Asthy:

trafiłam Porozumienie Bez Przemocy dzięki mojej pracy w obszarze sprawiedliwości społecznej i rosnącej świadomości czegoś, czego mi brakowało. „Nie my sprawiamy, że zmiany się dzieją. My pozwalamy, by się działy. Jeśli jest coś, co chcemy zrobić w służbie życiu, to zejść z drogi”. Nie pamiętam już dokładnie tych słów. Pamiętam, że pomyślałam coś podobnego, czytając książkę, która wywarła na mnie niezatarte wrażenie. To było tak, jakby cały świat się dla mnie zatrzymał.

Przez ponad dekadę pracowałam w sektorze rozwoju społecznego w Indiach, projektując i wspierając interwencje na rzecz przywództwa młodzieżowego, zmiany nastawienia oraz dialogu na rzecz pokoju i harmonii. Praca z młodymi ludźmi i oddolnymi społecznościami pogłębiła moje zrozumienie tego, jak większe systemy kształtują nasze życie, relacje i wybory. Jednocześnie odczuwałam wewnętrzną pustkę. Czułam, że nieustannie idę pod prąd, że przeciwstawiam się sile jeszcze bardziej. Moje serce się zamykało. Zastanawiałam się: dlaczego jestem tak wyczerpana, skoro wybrałam właśnie taką pracę?

To badanie poprowadziło mnie głębiej w wewnętrzną i interpersonalną transformację. To właśnie w tym czasie odkryłam NVC i na więcej sposobów, niż jestem w stanie tu wymienić, pomogło mi ono odnaleźć drogę do mojego serca. Zaczęłam dostrzegać, co może oznaczać ucieleśnienie zmiany, do której pragnęłam się przyczynić. Jednym z najcenniejszych darów tej podróży było odzyskanie wolności wyboru i wewnętrznej mocy. Praktykowanie NVC pomogło mi delikatnie zaryzykować pokazanie siebie taką, jaka jestem, pozostawiając serce otwarte i budując zaufanie do życia.

Głęboko łączę się z postrzeganiem naszych potrzeb jako energii życiowej przepływającej przez każdego z nas: życie nieustannie dąży do tego, by zmierzać ku życiu. Połączenie się z tą energią życiową wspiera nas w rozwijaniu naszej mocy i pozwala rozkwitnąć naszemu naturalnemu współczuciu. Proces Certyfikacji był integralną częścią tej podróży. Wprowadził on rygorystyczne podejście do ponownego połączenia się ze świadomością i pytania, co to znaczy żyć w oparciu o nią, szczególnie w chwilach dyskomfortu i niewiedzy. Zaprosił mnie do większej szczerości, otrzymywania informacji zwrotnej przy jednoczesnym utrzymywaniu kontaktu z moim rozeznaniem oraz brania odpowiedzialności za moje wybory i naukę.

Jestem głęboko wdzięczna Stephanie za to, że szła ze mną ramię w ramię i była wzorem przywództwa, które głęboko podziwiam. Będąc obecna na każdym kroku, towarzyszyła mi w sposób, który pozwolił mi poczuć prawdziwą odpowiedzialność za moją podróż. Czułam wsparcie bez bycia kierowaną i zaufanie, że mogę trwać przy swojej wiedzy. Porozumienie Bez Przemocy (NVC) również głęboko ukształtowało moje spojrzenie na rodziny. Dzięki pracy z młodzieżą i wyzwaniom, z jakimi boryka się moja własna rodzina, dostrzegłam, jak głęboko nasze najwcześniejsze relacje kształtują historie, które nosimy w sobie, o innych i o świecie. Zaczęłam myśleć: Dopóki nasze rodziny pozostają polami bitew, trudno wyobrazić sobie pokój na świecie.

To badanie przerodziło się w projekt „Reimagining Family”, w ramach którego badam, co może być potrzebne, aby rodziny stały się miejscami przynależności i wolności bycia sobą. Oprócz tego oferuję coaching indywidualny i facylitację grupową. Szczególnie interesuje mnie praca z osobami pragnącymi większej samoświadomości i przywództwa interpersonalnego, liderami zmian społecznych, którzy chcą wnosić swój wkład z pozycji całości, oraz z osobami pragnącymi angażować się w dialog pomimo różnic.

Obecnie centralnym pytaniem w mojej pracy jest to, jak możemy połączyć wewnętrzną i zewnętrzną transformację oraz zaangażować się w zmiany na poziomie osobistym, interpersonalnym i systemowym. „Jak dążyć do zmiany społecznej, nie odtwarzając w sobie i w naszych relacjach tych samych wzorców dominacji, odłączenia i siły, które pragniemy zmienić?”. Moim marzeniem jest świat, który służy WSZYSTKIM ISTOTOM, wspierając nas w ciągłym dostosowywaniu się i rekonfigurowaniu do nurtu życia, indywidualnie i zbiorowo. Mam nadzieję, że moje życie i dzielenie się NVC będą służyć temu marzeniu.

OD OCENIAJĄCEGO, Laure Galvez

[PL] Doceniamy, że Jérôme uczył się Porozumienie Bez Przemocy (NVC) we własnym tempie i poświęcił czas na przyswojenie tego procesu, co daje nam pewność co do głębi jego zrozumienia i praktyki. Jérôme lubi dzielić się NVC w oparciu o własne doświadczenia życiowe, czy to jako rodzic, małżonek, czy opiekun (w swojej pracy jako fizjoterapeuta). Lubi współprowadzić sesje i ma dużą zdolność do refleksji nad sobą, rozpoznawania swoich ograniczeń i proszenia o wsparcie (np. podczas współprowadzenia lub od swoich rówieśników), aby służyć uczestnikom.

Jego mentor docenia jego spokój, uczciwość, pokorę i umiejętność szczerego wyrażania siebie, a także zdolność do regulacji w ramach francuskiej sieci NVC&Health. Jesteśmy wdzięczni za jego wkład i ducha towarzyszenia w służbie kolektywowi, szczególnie w ramach francuskiej sieci NVC&Health, w której pragnie nadal działać na rzecz zmiany społecznej. Jérôme zajmuje się również doradztwem dla par.

[FR] Nous apprécions le fait que Jérôme ait szacuneké son rythme dans l'apprentissage de la CNV et qu'il ait pris du temps pour intégrer le Processus, ce qui nous donne de la confiance de là où il en est aujourd'hui dans sa profondeur d'integration. Jérôme aime transmettre la CNV à partir de ses propres expériences de vie, que ce soit en tant que rodzic, en tant qu'époux, (dans son para), ou en tant que soignant (dans son métier de kinésithérapeute)

Il du goût pour la co-animation et a une grande capacité à se voir, à voir ses limites, et à requester du soutien (par ex. en co-animation, ou à ses pairs), pour être au service des stagiaires. Sa référente lui reconnait syn spokojny, syn honnêteté, syn humilité, sa capacité à oser dire les Chooses et aussi à jouer le rôle de régulateur au sein du réseau

Nous sommes reconnaissantes de sa distribution et de son sens du compagnonnage au service du Collectif, notamment au sein du Collectif Santé (cap CNV Santé), domaine de la santé dans lequel il a envie decontinuer à oeuvrer pour le Changement social. Jérôme intervient également dans le domaine de l'accompagnement des Couples. 

Od Jérome'a:

[PL] W trakcie tej certyfikacyjnej drogi mogłam rozwijać się we własnym tempie, kontynuując jednocześnie pracę jako fizjoterapeutka. Miałam okazję poznać wielu Certyfikowanych Trenerów, którzy zainspirowali mnie sposobem, w jaki dzielili się swoją wiedzą, i pomogli mi odnaleźć własny głos oraz zidentyfikować obszary, w których chcę się rozwijać. W ten sposób opieka zdrowotna i relacje naturalnie wyłoniły się jako dziedziny, które wydawały mi się odpowiednie. Są dla mnie ważne i czuję autentyczne poczucie słuszności, dzieląc się swoją wiedzą i doświadczeniem w tych dwóch obszarach.

[FR] Sur ce parcours de certyfikacja j'ai pu y aller à mon rythme tout en gardant mon travail de Masseur-kinésithérapeute. J'ai pu rencontrer de nombreux formateurs certifiés qui m'ont inspiré dans leur façon de transmettre pour m'aider à trouver ma couleur et le domaine dans lequel je veux contribuer. C'est ainsi que le milieu de la santé et le para sont naturellement venu à moi car ils czcionka sens et je vis de la légitimité en transmettant dans ces deux milieux.

J'ai pu vivre wisiorek certyfikat Cette, au delà de l'apprentissage, de la sumienie de ce que je vivais et m'a profondément transformé dans ma wizji et mes interakcje à moi et aux autres. J'aime recevoir et offrir des feedback au service de l'évolution et je mesure le chemin parcouru par rapport au système d'éducation dans lequel j'avais vécu jeune à l'école . En France et je crois en même temps au USA le parcours évolue dans le sens où un tronc commun va bientôt naître pour les „Praciciens Reconnus” qui sera une premiere marche avant la certyfikacja, ce qui permettra une reconnaissance de ses acquis pour son milieu professionalnel et contribuera, je l'espère à faire vivre le zmian społecznych auquel j'aspire.

OD OCENIAJĄCEGO, Shona Cameron

Raf przypomniała mi, że poznałyśmy się online podczas pandemii COVID. Od samego początku inspirowało mnie i celebrowałam to, co postrzegam jako jej głębokie oddanie Marshall Rosenberg i jego naukom. Raf kieruje się silnym poczuciem celu i dożywotnim zaangażowaniem w sensowną ścieżkę służby innym. Wnosi bogate doświadczenie jako lekarka, menedżerka oraz mentorka i nauczycielka lekarzy w brytyjskiej służbie zdrowia. Hojnie wniosła te dary do Porozumienie Bez Przemocy i wykorzysta swoje Porozumienie Bez Przemocy (NVC) w naszej służbie zdrowia: Hura!

W swojej praktyce medycznej jest przykładem empatycznego przywództwa, wspierając i inspirując innych zarówno swoją obecnością, jak i działaniami. Przez lata, Raf i ja, angażowaliśmy się w nieraz trudną, ale satysfakcjonującą pracę, traktując siebie nawzajem jak równych sobie. Jej wytrwałość, otwartość na rozwój i chęć uczenia się sprawiły, że obserwowanie jej rozwoju i towarzyszenie jej w tej podróży było prawdziwą radością.

Od raf:

Nigdy nie spodziewałam się, że model komunikacji stanie się jednym z moich najbardziej zaufanych towarzyszy podróży. Kiedy Porozumienie Bez Przemocy (NVC) wkroczyło w moje życie w 2019 roku dzięki naukom dr. Marshall Rosenberg, myślałam, że uczę się nowego sposobu komunikacji. Nie spodziewałam się jednak, że rozpoczynam podróż odkrywania siebie, innych i zaskakującego piękna człowieczeństwa. Za to jestem głęboko wdzięczna Marshallowi i darowi, jaki zaoferował światu dzięki NVC.

Jako klinicysta pracujący na pierwszej linii frontu (zwłaszcza w czasie pandemii), NVC stało się czymś więcej niż tylko zestawem umiejętności. W trudnych dniach pomagało mi patrzeć poza strach, frustrację i wyczerpanie, dostrzegając głębszą istotę człowieczeństwa. Przypomniało mi, że nawet gdy ludzie mówią językiem paniki, gniewu czy rozpaczy, często wyrażają uniwersalne potrzeby bezpieczeństwa, opieki, zrozumienia i nadziei. NVC pomogło mi zachować otwarte serce, mimo że łatwiej byłoby je zamknąć.

Moja decyzja o zdobyciu certyfikatu wynikała z chęci dzielenia się NVC z uczciwością i podtrzymywania wizji Marshalla. Chciałam zaoferować coś więcej niż tylko techniki: chciałam ucieleśnić świadomość, która sprawia, że ​​NVC ma tak wielką moc transformacji. Jestem szczególnie wdzięczna Shonie Cameron, której mentoring w ciągu ostatnich lat był zarówno uziemiający, jak i inspirujący. Z ciepłem, mądrością i okazjonalnymi, delikatnymi wyzwaniami, pomogła mi pozostać w kontakcie z istotą NVC i wspierała mnie w licznych zakrętach i zwrotach akcji tej podróży.

Z perspektywy czasu, certyfikacja przypomina trochę wyruszenie na wyprawę, by odkryć, że mapa skarbów prowadzi z powrotem do samego siebie. Po drodze dowiedziałem się, że należę do globalnej społeczności cudownie niedoskonałych ludzi, którzy odważnie wybierają więź zamiast separacji i współczucie zamiast obwiniania. Odkryłem również, że wsparcie pojawia się zawsze, gdy jestem gotów o nie poprosić. Certyfikacja to nie meta. To po prostu kolejny krok w trwającej całe życie przygodzie życia i dzielenia się NVC, jedną rozmową, jedną relacją, a czasem jednym uchem żyrafy na raz.

OD ASESORA, Dionne Verbeet

W ciągu tych kilku miesięcy widziałam, jak poczyniła tak wiele kroków, aby pogłębić integrację Porozumienie Bez Przemocy (NVC). Była tak otwarta, a ja miałam przywilej obserwować tak wiele cech i talentów – i jestem pewna, że ​​jest wiele innych, o których nie wiem. Wszystkiemu temu towarzyszyła niesamowita energia. Gdybym miała opisać Alex jednym słowem, byłoby to „kipiąca”.

Oczekuję, że sama Alex podzieli się swoimi działaniami i aspiracjami związanymi ze zmianą społeczną. Chciałabym po prostu zwrócić uwagę na kilka „baniek”, które znam, aby wyrazić entuzjazm, jaki we mnie budzi: czy to w grupie zarządzającej NVC Caravan, czy w zaangażowaniu w gromadzenie danych w NVC Matters UK, w jej pracy jako mediatorki rodzinnej, nauczycielki jogi, trenerki NVC, czy poprzez jej talent aktorski, który wprowadza NVC do teatru… a dodatkowo podzieliła się pomysłami na książkę z opowiadaniami, piosenki i wiele więcej… stąd moje słowo „bubbling” (pęcznienie). Cieszę się z bogactwa, które już wniosłaś, i z niecierpliwością czekam na wszystkie efekty domina, które będą się nadal rozwijać dzięki twojej inspiracji, kreatywności i aspiracjom.

Od Alexa:

Jako córka irlandzkiego właściciela pubu, dorastałam w bezpośrednim kontakcie z ludzkimi konfliktami. W pubach moich rodziców widziałam, jak wiele naszego bólu wynika z prostej niemożności bycia wysłuchanym. Wielokrotnie byłam świadkiem walki ludzi o te same rzeczy – uznanie, przynależność, więź, żeby wymienić tylko kilka – ale brakowało im narzędzi, by je znaleźć

To wspomnienie towarzyszyło mi przez lata pracy jako aktor i twórca teatralny, realizując projekty na rzecz spójności społecznej i współpracując z dorosłymi z niepełnosprawnością intelektualną i autyzmem. Zobaczyłem, jak ucieleśniona kreatywność i autentyczna ekspresja mogą pomóc w uzdrowieniu, gdy same słowa zawodzą. To zrozumienie pogłębiło się podczas mojego szkolenia jako terapeuta jogi, gdzie dowiedziałem się, jak ciało zmaga się z traumą, jak regulacja pomaga zapobiegać przewlekłemu stresowi i jak stabilny układ nerwowy pozwala na pojawienie się nowych możliwości

Te wątki ostatecznie doprowadziły mnie do Porozumienie Bez Przemocy (NVC) i szkolenia na Mediatora Rodzinnego. Ta podróż NVC rozpoczęła się 10 lat temu podczas dnia fundacyjnego. Około 7 lat temu, gdy byłam 3 lata po rozpoczęciu rodzicielstwa, NVC stało się dla mnie kołem ratunkowym, abym mogła być rodzicem, jakim pragnę być, i nadal nim jest. 3 lata temu, gdy zaczynałam swoją podróż certyfikacyjną, poznałam 5 najbardziej niesamowitych kobiet w moim zespole rozwoju kandydatów i byłam zdumiona głębią przyjaźni i koleżeństwa, które stworzyłyśmy dla siebie nawzajem. Nie sądziłam, że taka przyjaźń może powstać bez dożywotniego wsparcia; z przyjemnością obalam to nieprawdę. Po drodze miałam przyjemność pracować z wieloma wspaniałymi trenerami, od Darena De Witta po Ginę Lawrie i Ceri Buckmaster. Dołączyłam do społeczności NVC UK i zaczęłam kierować projektem mającym na celu poprawę widoczności NVC i siły finansowania w Wielkiej Brytanii. Dołączyłam do komitetu sterującego Eu Caravan wraz z Glennem Treacym i Giel de Kimpe. Pracujemy nad udoskonaleniem tego dorocznego spotkania i skupieniem się na CPD i stosowaniu NVC w organizacjach.

NVC pogłębiło moje zrozumienie tego, co jest możliwe, gdy ludzie naprawdę słuchają siebie nawzajem. Ta podróż była dla mnie, mojej rodziny i mojej pracy czasem autorefleksji i rozwoju. Nawiązałam wiele znaczących relacji z samą sobą, moim mężem, moimi dziećmi, moim zespołem rozwoju kandydatów, moimi asesorkami Shoną Cameron i Dionne Verbeet, a także ze społecznością i pracą. Jestem bardzo podekscytowana, że ​​mogę być częścią tej społeczności i przyczyniać się do pokoju. Z niecierpliwością czekam na dalszy rozwój tej podróży. 

OD OCENIAJĄCEGO, Laure Galvez

[PL] Mentorka Fabienne docenia jej energię, zaraźliwą radość, wytrwałość i chęć uczenia się i rozwoju, a także umiejętność refleksji nad własnymi osiągnięciami. Doceniamy to, jak Fabienne uczy się z każdego doświadczenia związanego z facylitacją – zarówno z tych pozytywnych, które celebruje, jak i tych trudniejszych – i jak czerpie z nich nowe spostrzeżenia (takie jak jasne ustalenie ram, proszenie o zasoby lub wsparcie itp.).

Świętujemy jej postępy w integracji Porozumienie Bez Przemocy (NVC), a zwłaszcza jej umiejętność pozostawania w kontakcie z potrzebami, pozwalając, by sprawy naturalnie się rozwijały. Obserwujemy, jak Fabienne realizuje NVC zarówno w życiu osobistym (w relacjach, które są proste), jak i zawodowym, i razem z nią świętujemy rozwój, jaki dzięki temu osiągnęła. Korzysta z procesu NVC dla własnego rozeznania w odniesieniu do wiary chrześcijańskiej, co pomaga jej wspierać młodych profesjonalistów, pary i mentorów we wspólnocie chrześcijańskiej.

[FR] La référente de Fabienne apprécie son énergie, sa joie contagieuse, sa persévérance, et son envie de vouloir apprendre et d'évoluer, tout comme capacité à se remettre en question. Nous apprécions komentarz Fabienne apprend de chaque expérience d'animation, que ce soit dans les expériences agréables qu'elle célèbre, comme dans les expériences plus inconfortables, et qu'elle en retire des nouvelles ressources (comme par example, poser le cadre de façon claire, requester des zasoby, które możesz wykorzystać...)

Nous saluons son évolution dans l'intégration du Processus de la CNV, notamment sa capacité à rester en Lien avec les besoins, de façon à laisser émerger les Chooses de façon organique à partir de là. Nous sommes témoins de la manière nie Fabienne vit la CNV tant dans son domaine staff (para, rodzina), que professionalnel, et nous célébrons avec elle les évolutions qu'elle a pu en retirer. Elle s'appuie sur le procesus de la CNV pour son propre rozeznanie en zastaw avec sa foi Chrétienne, ce qui l'aide à acompagner les jeunes professionalnels, les pairs et les acompagnants, dans le milieu chrétien.

Od Fabienne:

Od 2012 roku Porozumienie Bez Przemocy (NVC) głęboko odmieniło moje życie, zarówno osobiste, jak i zawodowe. Po raz pierwszy odkryłem to podejście, aby lepiej rozumieć i zarządzać swoimi emocjami, zwłaszcza gniewem, który nazywałem „Hulkową stroną”. NVC pomogło mi wyjść poza osądy, określić swoje potrzeby i nauczyć się empatycznego słuchania – wobec siebie, mojej rodziny, zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym.

Moja ścieżka szkoleniowa była bogata i różnorodna: ukończyłam prawie 200 dni warsztatów, staży i współprowadzenia, obejmujących moduły podstawowe, zaawansowane tematy (takie jak gniew, poczucie winy, empatia i autentyczna ekspresja), a także rozbudowany program szkoleniowy z zakresu wsparcia indywidualnego, a także sesje poświęcone wprowadzeniu do NVC. Uczestniczyłam również w międzynarodowym szkoleniu intensywnym IIT (International Intensive Training) w Niemczech w 2025 roku, gdzie zgłębiałam tematy takie jak rozwiązywanie konfliktów i duchowość.

Zdobyłam doświadczenie, prowadząc sesje dla zróżnicowanej publiczności, takie jak „Kultywowanie pokoju z NVC”. Przeszłam od roli asystenta do współprowadzenia, a następnie do samodzielnego prowadzenia szkoleń, zawsze dostosowując swoje podejście do kontekstu i odbiorców (zarówno dużych, jak i małych grup, a także konkretnych społeczności, takich jak chrześcijańskie pary jednopłciowe). NVC jest teraz głęboko zakorzenione w moim codziennym życiu: wykorzystuję je do zarządzania konfliktami na spotkaniach, wspieram moją córkę w trudnych chwilach i tworzę kręgi wsparcia w mojej parafii. Realizowałam również projekty społeczne, takie jak warsztaty łączące NVC z wiarą chrześcijańską, czy sesje dla młodzieży w procesie rozeznawania.

Dziś dostrzegam bogactwo ścieżki certyfikacyjnej prowadzącej do zostania trenerem i podróż, którą mi umożliwiła, z sesjami szkoleniowymi poświęconymi przekazywaniu NVC, zawsze opartymi na rozległej praktyce, asystenturach i współprowadzeniu. Doświadczenia te pozwoliły mi wdrożyć NVC w praktyce, eksperymentować i żyć nim w ramach szkolenia i przekazu. Facylitowanie grupy praktycznej stworzyło przestrzeń do eksperymentowania i dzielenia się, a wsparcie i feedback od moich mentorów, certyfikowanych trenerów i asesorów były nieocenione. Dossier pedagogiczne pozwoliło mi pracować nad kluczowymi rozróżnieniami, głównymi tematami i budować adaptacyjne metody nauczania, konsolidując moje doświadczenia i feedback. Wreszcie, stopniowo zintegrowałam się z siecią towarzyszy podróży, a następnie z siecią trenerów NVC (lokalny zespół w Île-de-France, a teraz zespół narodowy). Moim celem jest teraz przekazywanie NVC z autentycznością, jasnością i empatią, jednocześnie stale się ucząc i rozwijając.

OD RZECZOZNAWCY, Iana Peateya

Doświadczam Marcina jako osoby, która głęboko ucieleśnia ducha Porozumienie Bez Przemocy (NVC). Od życia głęboko zakorzenionego w naturze, poprzez dzielenie się wiedzą poprzez demonstrację, a nie nauczanie, po cichą pasję do pracy. Nie krzyczy swojego przesłania, lecz szepcze je cicho, w sposób, który przyciąga do niego ludzi. Z przyjemnością witam go w społeczności trenerów NVC.

Od Marcina:

Moja podróż z Porozumienie Bez Przemocy (NVC) rozpoczęła się od jednego warsztatu, który bardzo szybko przerodził się w coś znacznie większego. Pamiętam wyraźnie, że już wtedy zrodziło się we mnie marzenie: chcę kiedyś prowadzić takie spotkania i dzielić się tym z innymi. Nie wiedziałam jeszcze, jak będzie wyglądała ta droga ani dokąd mnie zaprowadzi, ale czułam, że znalazłam kierunek, którego szukałam. Od tego czasu minęło kilka lat. Były one wypełnione spotkaniami, rozmowami, chwilami zachwytu, zwątpienia i ciągłym powracaniem do prostych pytań: co teraz czuję, czego potrzebuję i co dzieje się w drugiej osobie? Z każdym doświadczeniem stawało się dla mnie coraz bardziej jasne, że NVC to nie zestaw technik ani metoda rozmowy. Stało się językiem, który pomaga mi patrzeć na świat z większą łagodnością i ciekawością.

Ta ścieżka zaprowadziła mnie przez wiele różnych miejsc i relacji. Uczyłam się od trenerów, od przyjaciół, od osób poznanych na warsztatach, ale także od moich własnych dzieci, od konfliktów i chwil, w których nie byłam w stanie być osobą, którą chciałam być. Paradoksalnie, to właśnie te trudniejsze chwile często dawały mi najwięcej. Przypominały mi, że empatia to gotowość do ciągłego powrotu do kontaktu. Z czasem marzenie, które pojawiło się podczas tych pierwszych warsztatów, stopniowo zaczęło się spełniać. Zaczęłam prowadzić warsztaty i tworzyć przestrzenie, w których ludzie mogą na chwilę się zatrzymać, posłuchać siebie nawzajem i odkryć, że za każdym osądem, gniewem czy strachem kryje się coś głęboko ludzkiego. Za każdym razem, gdy widzę ulgę w oczach uczestników, przypominam sobie, dlaczego wybrałam tę ścieżkę.

Proces Certyfikacji postrzegam jako kolejny etap tej podróży. Nie jako metę ani dowód wartości, ale jako zobowiązanie do ciągłego rozwoju, głębszej praktyki i odpowiedzialności za to, co oferuję innym. Chcę, aby moje działania były zgodne z wartościami, które są dla mnie ważne: autentycznością, szacunkiem, wolnością i troską o życie. Patrząc wstecz, widzę, że największa zmiana nie dotyczy zdobytych umiejętności. Największa zmiana dotyczy sposobu, w jaki poznaję drugiego człowieka. Z większą pokorą, większą uważnością i większą nadzieją, że nawet w najtrudniejszej rozmowie można znaleźć drogę do wzajemnego zrozumienia. To właśnie ta nadzieja wciąż mnie prowadzi każdego dnia.

od asesora, Marii Hechenberger

Po raz pierwszy spotkałem Michaela Bauera w 2020 roku, kiedy rozpoczął proces certyfikacji CNVC. Michael jest głęboko zaangażowany w pracę z ojcami i mężczyznami. Wnosi do tej pracy bogactwo osobistych doświadczeń i wykorzystuje je, aby wspierać innych w ich własnych podróżach.

Szczególnie cenię zaangażowanie Michaela w udostępnianie Porozumienie Bez Przemocy (NVC) osobom, do których często nie docierają tradycyjne programy edukacyjne. Dzięki jasnemu, praktycznemu i bezpośredniemu sposobowi komunikacji, Michael potrafi nawiązać kontakt z osobami, które mogłyby nie utożsamiać się z bardziej teoretycznymi podejściami.

Jestem szczególnie wzruszony umiejętnością Michaela docierania do osób, które w przeciwnym razie mogłyby nigdy nie zetknąć się z Porozumienie Bez Przemocy, a mimo to mogłyby z niego wiele skorzystać. Uważam jego wkład za cenny i ważny i z radością witam Michaela Bauera w gronie Certyfikowanych Trenerów. Wierzę, że będzie on nadal dzielić się Porozumienie Bez Przemocy z uczciwością, zaangażowaniem i autentycznością.

od Michaela:

[PL] odkryłem Porozumienie Bez Przemocy w 2016 roku, jako samotny ojciec, . Czułem się wtedy całkowicie przytłoczony i stopniowo traciłem kontakt z moimi dziećmi. Jedno z nich odebrało rozstanie wyjątkowo boleśnie i bardzo osobiście. Wyraził swój ból w sposób, którego nie nazwałbym „życiowym”. Z szacunku dla syna nie chcę wdawać się w dalsze szczegóły. Nie wiedziałem już, co robić. książka o Porozumienie Bez Przemocy w moim życiu pojawiła się

[DE] Als ich 2016 als alleinerziehender Vater die Gewaltfreie Kommunikation kennenlernte, fragte ich mich: „Warum macht das noch keiner?” In dieser Zeit war ich sehr überfordert und verlor allmählich den Zugang zu meinen Kindern. Eines meiner Kinder nahm die Trennung besonders schwer und sehr persönlich. Es lebte seinen Schmerz auf eine Art und Weise aus, die ich nicht als lebensdienlich bezeichnen würde und auf die ich aus Respekt vor meinem Sohn nicht näher eingehen möchte.

Ich wusste nicht mehr, was ich tun sollte.

Genau zu diesem Zeitpunkt kam das Buch über Gewaltfreie Kommunikation in mein Leben.

Ich wollte für meine Kinder da sein und gleichzeitig meine Grenzen wahren und ihnen Orientierung geben. Ich hatte jedoch keine Ahnung, wie das funktionieren sollte. Ich merkte, dass Drohungen und Strafen uns nur weiter voneinander entfernten. Wenn ich zawiasgen nichts sagte und keine Grenzen setzte, fanden meine Kinder keinen Halt. Unsere Gespräche wiederholten sich wie eine hängen gebliebene Schallplatte.

Durch die Gewaltfreie Kommunikation fand ich schließlich eine Antwort auf die Frage, wie ich meine Kinder wahrnehmen und für sie da sein kann, ohne dabei auf mich selbst zu verzichten. Ohne sie dafür verantwortlich zu machen, dass ich keine Zeit für mich hatte, dass ich alles für sie tat und dafür keinen Dank bekam – und ohne all die anderen Gedanken, die damals in meinem Kopf waren, an ihnen auszulassen.

Auf meinem Weg mit der Gewaltfreien Kommunikation durfte ich nicht nur viel lernen und viele Menschen unterstützen. Ich konnte auch wieder zu mir selbst finden und mehr und mehr ganz werden. Das Schönste daran ist für mich, dass ich auch meinen Kindern – obwohl zwei von ihnen bereits älter waren – eine neue Sicht auf die Welt, auf andere Menschen und vor allem auf sich selbst mitgeben konnte.

Genau dorthin zieht es auch heute mein Herz: Väter und Männer in herausfordernden Familien- und Beziehungssituationen mithilfe der Gewaltfreien Kommunikation zu begleiten. Ich freue mich, Teil der Internationalen NVC-Gemeinschaft zu sein, und bin dankbar für das Vertrauen, die Gewaltfreie Kommunikation auf meine bodenständige, authentische und praxisnahe Art weitergeben zu dürfen.

od asesora, Anniken Poulsson Beer

Znam Øyvinda od prawie 10 lat i wspólnie uczestniczyliśmy w kilku Porozumienie Bez Przemocy (NVC) w Norwegii. Dopiero w zeszłym roku, w listopadzie, został moim kandydatem, po tym jak Shona Cameron zrezygnowała z udziału w programie. Była jego asesorem od 2017 roku. Øyvind jest wielkim pasjonatem NVC; stworzył roczny program w swoim miejscu pracy i uczynił NVC jednym z głównych filarów tego miejsca. Jest to ośrodek w Oslo dla byłych osób uzależnionych, które chcą powrócić do trzeźwego życia. Spotkanie z tymi ludźmi było dla mnie wielką radością, ponieważ uświadomiłem sobie, jak bardzo NVC pomogło im w zrozumieniu siebie, umiejętnościach komunikacyjnych i godności.

Øyvind przeszedł przez trudne chwile w życiu prywatnym, ale mimo to udało mu się kontynuować drogę do certyfikacji. Jego energia, aktywne zaangażowanie i umiejętność budowania sieci kontaktów to jedne z umiejętności, które naprawdę cenię w Øyvindzie. Z pewnością będzie on darem dla naszej lokalnej społeczności norweskiej.

od Øyvind:

Moja podróż z Porozumienie Bez Przemocy (NVC) była długa, wymagająca i głęboko transformująca. Od samego początku czułam, że NVC dotyka czegoś istotnego we mnie: sposobu rozumienia ludzi, konfliktów, bólu i więzi, którego poszukiwałam. Jednocześnie droga do certyfikacji nie była łatwa.

Od początku mojej drogi do tego momentu minęło dziewięć lat. W tym czasie dwukrotnie o mało się nie poddałem. Były momenty, kiedy proces wydawał się samotny, niejasny i trudny w nawigacji. Żałuję, że ścieżka certyfikacji może wydawać się bardzo teoretyczna i że wydaje się bardziej dostosowana do niektórych stylów uczenia się i typów osobowości niż do innych. Czasami miałem trudności z odnalezieniem się w tym procesie i żałowałem, że nie było większego wsparcia dla osób, które uczą się poprzez praktykę, przywództwo, eksperymentowanie i integrację z życiem.

W końcu musiałam znaleźć własną drogę. Choć było to trudne, stało się to również jednym z najważniejszych etapów mojej podróży. Samotne podążanie oznaczało sięgnięcie głębiej. Wymagało to ode mnie zintegrowania Porozumienia Bez Przemocy (NVC) nie tylko jako modelu czy zbioru koncepcji, ale także jako sposobu życia, przewodzenia, budowania relacji i spotykania się z samym sobą i innymi. Ta walka zmusiła mnie do większej szczerości wobec własnych potrzeb, wzorców, pragnienia wkładu i zaangażowania w tę pracę.

Dziś świętuję, że wytrwałam. Świętuję swoją wytrwałość, poświęcenie i fakt, że znalazłam drogę, która jest naprawdę moja. Proces certyfikacji pokazał mi, że jestem w tym na dłuższą metę. Porozumienie bez Przemocy (NVC) to nie tylko coś, czego chcę nauczać; to coś, co chcę ucieleśniać, rozwijać i wnosić wkład do końca życia.

od asesora, Laure Galvez

[PL] Inspiruje nas sposób, w jaki Camille pozostaje w kontakcie ze swoją wewnętrzną siłą życiową, nawet w obliczu wyzwań. Doceniamy czas, jaki poświęciła na drogę do certyfikacji i to, jak organicznie integruje Porozumienie Bez Przemocy (NVC), akceptując swoją rzeczywistość i szanując własne tempo. Widzimy, jak głęboko przeżywa swoje wyzwania jako żyzny grunt dla integracji NVC; Camille odważnie podejmuje ryzyko jako facylitatorka, słuchając swojej intuicji, porzucając przekonanie o konieczności bycia perfekcyjną i będąc żywym przykładem wrażliwości w swoim nauczaniu. Naprawdę doceniamy, jak znajduje sposoby na życie i dzielenie się NVC z uczciwością.

W życiu zawodowym Camille praktykuje NVC jako pracownik służby zdrowia i logopeda, szczególnie w pracy z osobami jąkającymi się. NVC pomaga jej również w pełnieniu roli nauczyciela w szkole logopedycznej. Pragnie nadal przyczyniać się do zmian społecznych w tej dziedzinie, a szerzej, w sektorze opieki zdrowotnej, uwzględniając perspektywy zarówno pacjentów, jak i opiekunów (szkoła logopedyczna, stowarzyszenia opiekunów itp.).

[FR] Niektóre inspirées de voir komentarz Camille jest podłączony do syna élan de vie, même dans les épreuves et nous apprécions le temps qu'elle a pris pour cheminer et intégrer le Processus de la CNV de façon organique, en accueillant sa réalité et en szanowany syn rythme. Nous voyons à quel point elle vit ses épreuves comme un terreau d'intégration de la CNV, Camille ose prendre des risques en animacji en écoutant son intuition, en lâchant la volonté d'être parfaite, en modélisant, dans sa Transmission, à partir de sa vulnérabilité.  Nous apprécions chez elle, les moyens qu'elle se donne pour vivre son intégrité.

Dans sa vie professionalnelle, Camille vit la CNV en tant que soignante, ortofonista, notamment auprès des personnes qui bégaient. La CNV l'aide aussi à incarner sa posture d'enseignante à l'école d'orthophonie. Elle a envie de poursuivre sa przyczynił się do zmiany społecznej dans ce domaine et plus globalement dans le domaine de la santé, en prenant en compte, autant le point de vue du cierpliwy que celui du soignant (école d'orthophonie, stowarzyszenia de soignants…)

od Camille:

[PL] Odkryłam Porozumienie Bez Przemocy (NVC) w 2014 roku. Szukałam wówczas sposobów na „ładne” wyrażanie siebie i rozwijanie umiejętności komunikacyjnych. Jako logopeda chciałam być lepiej przygotowana do zajmowania się relacyjnymi aspektami komunikacji, wykraczającymi poza jej bardziej „techniczny” wymiar. To, co odkryłam, znacznie wykraczało poza to, czego początkowo się nauczyłam. Porozumienie bez Przemocy (NVC) zapoczątkowało głęboką wewnętrzną przemianę. Nauczyłam się być mniej „miła”, jednocześnie rozwijając większą intymność i spokój w relacjach z samą sobą i z innymi. Od tamtej pory kontynuuję praktykę NVC, dążąc do jej głębszej integracji i pełniejszego ucieleśnienia, aby móc zaangażować się w jej filozoficzny, polityczny i duchowy wymiar.

[FR] J'ai rencontré la CNV en 2014. Je cherchais alors à apprendre à m'exprimer «gentiment» et développer des habiletés de communication. Entant qu'orthophoniste j'avais envie d'être outillée pour aborder les aspekty komunikacji, au-delà des aspekty plus «techniki». Ce que j'ai découvert a Largement dépassé ce que j'étais miejsce chercher. La CNV a initié en moi une profonde transformacja intérieure. J'ai appris à être moins gentille, tout en gagnant en intimité et en paix avec moi-même et avec les autres. Je n'ai eu de cesse de pratiquer pour l'intégrer plus profondément et pour tenter de l'incarner pour accéder à ses Dimensions philosophiques, politiques et Spirituelles.

En 2020, j'ai choisi d'intégrer le parcours de certyfikacji. J'avais envie d'approfondir mon intégration, rencontrer des personnes inspirantes et pratiquer avec elles. Et bien sûr, j'avais à cœur de pouvoir la transmettre avec autant de saveur que celle que j'avais goûtée lors des stage. Le chemin a été riche, ponctué de stage, d'assistanats et de rencontres. J'ai eu la szansa d'être accompagnée par Karin Ferfers qui a été ma référente. J'ai découvert à ses côtés ce que permettait une presence confiante. Cette présence rassurante qui permet l'autonomie, de se déployer, et vers laquelle na a envie de revenir pour faire le point, parler des joies et des peines.

Durant mon parcours, j'ai eu la responsabilité d'être premier zastaw du cercle des parcourants d'Acertif, wisiorek plus d'un an et demi — une expérience qui m'a profondément ancrée dans la Dimension Collective de la CNV, j'ai apprécié vivre la CNV dans l'organisation et entre les humains qui la composent. Aujourd'hui, c'est vers le domaine de la santé que se porte mon plus grand désir d'agir, auprès des soignants en particulier. Ceux qui prennent soin des autres oublient trop souvent de prendre soin d'eux. Je souhaite les accompagner pour qu'ils puissentcontinuer à être épanouis dans leur métier, se tenir au plus près de leurs pacjentów, dans une relations de véritable partenariat. Je souhaite aussi transmettre la CNV dans le cadre de mon métier auprès des personnes qui bégaient et leur famille.