Edith Sauerbier jest intelektualistką i teolożką, która pomaga ludziom nawiązywać kontakty, czasem w trudnych okolicznościach, takich jak wojna. Działa na arenie międzynarodowej, dzieląc się Porozumienie Bez Przemocy z osobami i grupami w całej Europie. Jedną z jej pasji jest pomaganie ludziom w przejściu przez okres końca życia. Oprócz pracy jako certyfikowana trenerka NVC, pełni również funkcję asesora NVC; w tej roli współtworzyła model współpracy, który zrewolucjonizował sposób certyfikacji trenerów NVC. 

Opór wobec „obrazów wroga” w czasie wojny

Dla Edith i jej zespołu asesorów ważne jest wspieranie NVC w krajach znajdujących się w trudnej sytuacji, takich jak Bośnia, Ukraina, Rwanda, Kenia i inne. Wiosną 2022 roku brała udział w sesjach online z udziałem Rosjan i Ukraińców. Z żalem dowiedziała się, że niektórzy studenci, których poznała osobiście, żyją teraz w stanie wojny. Podczas jednej z sesji tematem były obrazy wroga i sposoby radzenia sobie z nimi. W odpowiedzi Edith zaproponowała narzędzia samoopieki, mówiąc: „Pozwól, że ci je pokażę, a my poćwiczymy, żebyś mogła je wykorzystać nawet w trudnych sytuacjach” 

Nauczyciel nauczycieli

Obecnie Edith współpracuje z zespołem trenerów jako asesor – trener trenerów – w grupie przeszkolonej przez założyciela NVC, Marshall B. Rosenberg , w 2008 roku; Marshall zachęcał ich do tworzenia nowych metod certyfikacji, aby zagwarantować, że sedno NVC zostanie przekazane kolejnym pokoleniom trenerów. Od początku współpracy ich zespół pomógł siedemdziesięciu pięciu trenerom z około piętnastu krajów uzyskać certyfikaty, w tym czterdziestu z krajów niemieckojęzycznych (stan na grudzień 2022 roku). Zanim Edith, Doris Schwabm i Rita Geimer-Schererz (zmarła w 2020 roku) zaczęły korzystać z tego modelu szkolenia grupowego, nie istniał on. W 2016 roku do zespołu dołączyła Irmtraud Kauschat.

„We troje opracowaliśmy koncepcję pracy w zespołach” – wspomina. „Aby zaoferować kandydatom Dni Mentoringu i Oceny oraz przeprowadzać oceny grupowe – nie w sesjach indywidualnych, jak to miało miejsce u nas. Chcieliśmy stworzyć coś nowego, co lepiej wyrażałoby to, czego uczymy, czym się dzielimy i co lubimy szerzyć w świecie. Dlatego szukaliśmy formy, która byłaby bardziej adekwatna do treści i uwzględniała regionalną społeczność NVC”

Edith śmieje się cicho na wspomnienie. W końcu byli pionierami tej metody grupowej i pracowali z kandydatami, „nie wiedząc, czy Marshall zgodzi się na nasz sposób i zaakceptuje nasze rekomendacje”

Nauka NVC – od „nie” do „otwierania”

Abyśmy mogli w pełni docenić dynamikę powyższego scenariusza, Edith zabiera nas w przeszłość, do końca lat 80. i swojego pierwszego spotkania z Porozumienie Bez Przemocy . Wspomina, że ​​jej znajomi należeli do jednej z pierwszych grup praktykujących NVC w Niemczech i znała trenera, z którym pracowali. 

Edith spotkała trenerkę ponownie w 1993 roku. „Ona pracowała w obozie pokojowym w byłej Jugosławii, kiedy trwała wojna, a ja pracowałam w domu edukacji i szukałam kogoś, kto relacjonowałby tam konferencję międzyreligijną, w której brałam udział”. Rozmawiały, a trenerka zapytała Edith o rozpoczęcie współpracy z NVC. 

„I powiedziałam jej: »O nie, Beate«” – śmieje się Edith. „Nazywała się Beate Ronnefeldt. A ja jej powiedziałam: »O nie. Studiowałam teologię i musiałam nauczyć się tylu języków, jak łacina, hebrajski i greka. Nie chcę uczyć się kolejnego języka, nawet jeśli nazywa się »nieprzemocowy«” 

Trzeba było czekać kolejną dekadę i osobiste spotkanie z Marshall Rosenberg, aby Edith w pełni włączyła się w NVC. 

W 2002 roku odbywała szkolenie na mediatorkę w północnych Niemczech. „Częścią tej edukacji była praca z Marshall Rosenberg. Był tam”. Robi pauzę, pozwalając wspomnieniom opaść. „Kiedy po raz pierwszy spojrzałam w oczy Marshall Rosenberg, byłam głęboko przekonana, że ​​znamy się z innych czasów”. Edith nazywa to spotkanie „otwarciem” 

„Ponieważ po długim oporze przed zajmowaniem się uczuciami i potrzebami poczułam, że jestem w domu”. W końcu zaakceptowała NVC i rozpoczęła drogę do zostania trenerką. 

„Naprawdę gorąca sprawa”

W styczniu 2010 roku, podczas spotkania Mentoring and Assessment Days, zespół wciąż nie był pewien, czy nowy model oceny zostanie zaakceptowany przez lidera ruchu. „A pracowaliśmy już z dziesięcioma kandydatami” – mówi Edith z uśmiechem. Potem, jak dodaje, „otrzymaliśmy e-mail od Marshalla, Margo Pair (dyrektora administracyjnego CNVC) i Valentiny, żony Marshalla, z informacją, że nasza koncepcja jest akceptowalna i że zaakceptują nasze rekomendacje”

Od tego pomyślnego początku asesorzy „na całym świecie” przyjęli model grupowy i stworzyli własną wersję. „To był naprawdę gorący temat” – mówi Edith, promieniejąc. „I tak, byliśmy prawdziwymi pionierami”

Położna na koniec życia

Dla Edith śmierć nie jest końcem, ale podróżą „do innej krainy, do innej przestrzeni”. Kierując się tym fundamentalnym przekonaniem, wprowadza Porozumienie Bez Przemocy do swojej pracy hospicyjnej i pogrzebowej, gdzie jej zaszczytem jest towarzyszenie ludziom i ich rodzinom „w pewnym stadium ich życia, wspieranie ich i służenie im pomocą” oraz „bycie z nimi, okazywanie im współczucia i empatii”.

W tym celu postrzega siebie jako „swego rodzaju akuszerkę, nie na początku życia, lecz na końcu życia, życia ludzkiego, doświadczenia, które jako istoty duchowe nazywamy życiem ludzkim”

O swojej pracy jako mówca pogrzebowy, zwłaszcza w trudnych sytuacjach, zatrzymuje się i zastanawia. „Kiedy prowadzę pogrzeb osoby, która popełniła samobójstwo, a może to być moja córka lub syn, to naprawdę bardzo trudne, ponieważ spotykam rodzinę, rodziców, którzy muszą się z tym zmierzyć” – mówi. „A jednak nie boję się tych sytuacji, ponieważ są one częścią życia. A NVC daje mi do tego odpowiedni język”