Jestem trenerką, przedsiębiorczynią społeczną i liderką organizacji, głęboko zaangażowaną w uczynienie Porozumienie Bez Przemocy dostępnym i praktycznym narzędziem zmiany społecznej. Moja praca opiera się na przekonaniu, że ludzie zmieniają się, gdy doświadczają godności, przynależności, odpowiedzialności i kontaktu z własnymi potrzebami i potrzebami innych. Dla mnie NVC to nie tylko model komunikacji; to sposób rozumienia konfliktu, władzy, uzdrowienia, przywództwa i transformacji społecznej.
Jestem dyrektorką generalną Stiftelsen Retretten w Oslo, fundacji wspierającej osoby w procesie zdrowienia z uzależnienia od narkotyków i radzenia sobie z wyzwaniami życiowymi. W ostatnich latach NVC stało się kręgosłupem naszej pracy. Opracowałam kilka programów związanych z NVC, które pomagają ludziom wzmocnić samoświadomość, regulację emocji, umiejętności radzenia sobie z konfliktami, empatię i zdolność do podejmowania wyborów służących życiu. Moją pasją jest udostępnianie NVC osobom, które normalnie mogłyby go nie szukać, ale które mogą odnieść duże korzyści z odkrywania języka dla tego, co w nich żywe.
Centralnym elementem mojej pracy jest zmiana społeczna. Szczególnie interesuje mnie, jak NVC może wpływać na systemy, instytucje i politykę publiczną. Moją preferowaną formą działania jest często zmiana odgórna: współpraca z decydentami, instytucjami publicznymi, środowiskami politycznymi i strukturami finansowania w celu stworzenia warunków, w których więcej osób będzie miało dostęp do praktyk służących życiu. Wierzę, że jeśli chcemy, aby NVC dotarło do szerokiego grona odbiorców, musimy je również wprowadzić do szkół, systemów resocjalizacji, więzień, służb socjalnych, edukacji przywódczej i instytucji publicznych.
Jednocześnie wierzę w zmianę oddolną. Prowadzę grupę harcerską, gdzie widzę, jak społeczność, odpowiedzialność, natura i praktyczne przywództwo mogą kształtować życie młodych ludzi. Dla mnie harcerstwo to także zmiana społeczna. To miejsce, w którym dzieci i młodzież mogą doświadczyć przynależności, odwagi, współpracy, służby i troski o środowisko naturalne. To uzupełnia moją pracę w Retretten i przypomina mi, że transformacja dokonuje się zarówno poprzez systemy, jak i poprzez małe, konkretne społeczności, w których ludzie uczą się ufać sobie nawzajem.
Posiadam wykształcenie w dziedzinie ekonomii politycznej i dynamiki konfliktów. Studiowałam i pracowałam w Afryce, a to nadal stanowi ważną część moich długoterminowych aspiracji. Interesuje mnie, jak konflikt, nierówności, trauma, ekonomia i władza oddziałują na siebie, a także jak NVC może przyczynić się do bardziej korzystnych dla życia sposobów organizacji społeczności i społeczeństw. Szczególnie zależy mi na zbadaniu, jak NVC może wspierać zmiany społeczne w kontekstach afrykańskich, we współpracy z lokalnymi liderami i społecznościami.
Jako trenerka pasjonuję się przekształcaniem złożonych idei w zrozumiałe, praktyczne i istotne. Chcę, aby uczestnicy moich szkoleń wychodzili nie tylko z wiedzą, ale także z realnym doświadczeniem możliwości: że konflikt może stać się więzią, że potrzeby mogą kierować mądrymi działaniami, a ludzie mogą spotykać się z większą szczerością i troską. Szczególnie interesuje mnie rozróżnienie między potrzebami a strategiami, ponieważ widziałam, jak wiele konfliktów powstaje, gdy ludzie od razu przechodzą do strategii, nie rozumiejąc głębszych potrzeb.
Chciałabym, aby ludzie wiedzieli o mnie, że jestem w tej pracy na dłuższą metę. Moja droga z NVC była długa, wymagająca i momentami samotna, ale jednocześnie głęboko mnie ukształtowała. Bardzo zależy mi na uczciwości, wkładzie i praktycznym wpływie. Chcę, aby NVC wykroczyło poza małe społeczności już zainteresowanych osób i stało się częścią języka codziennego życia, edukacji, powrotu do zdrowia, przywództwa i zmiany społecznej.
Moją ambicją jest przyczynianie się do szerszego ruchu, w którym więź, świadomość potrzeb, empatia i odpowiedzialność staną się normalnymi elementami naszego wspólnego życia. Chcę pomóc w budowaniu mostów między osobistą transformacją a zmianą strukturalną, między pracą wewnętrzną a systemami publicznymi, między uzdrawianiem a przywództwem. Dla mnie to jest obietnica NVC: nie tylko lepsza komunikacja, ale także bardziej współczujący i odważny sposób kształtowania społeczeństwa.
