Przejdź do treści głównej

Praktycy Pierwszego Pokolenia Porozumienie Bez Przemocy

Pierwsza generacja NVCers

Zapraszamy do wysłuchania opinii trenerów NVC Pierwszej Generacji, grupy osób, która przed 1990 rokiem ściśle współpracowała z założycielem naszej organizacji, Marshall Rosenbergi która należeli do pierwszych osób, które uzyskały certyfikat trenera CNVC.

Celem grupy jest przekazanie Porozumienie Bez Przemocy w formie, w jakiej zostało ono przekazane przez Marshalla. Na ich stronie internetowej można znaleźć wywiady na temat doświadczeń z Marshallem, historie o ewolucji NVC oraz wiele zdjęć przedstawiających historię naszego ruchu.

Odwiedź stronę internetową

Portret Marshalla B. Rosenberga, doktora

Założyciel naszej organizacji, dr Marshall Rosenberg

Marshall Rosenberg, Ph.D.

Nasz założyciel

„W życiu pragnę współczucia, przepływu między mną a innymi, opartego na wzajemnym dawaniu z serca”

Twórca Porozumienie Bez Przemocy 

Marshall B. Rosenberg, Ph.D. (1934-2015) założył w 1984 r. Centrum Porozumienie Bez Przemocy i do przejścia na emeryturę w 2011 r. pełnił funkcję dyrektora ds. usług edukacyjnych.

Dorastając w śródmiejskiej dzielnicy Detroit w stanie Michigan (USA), dr Rosenberg codziennie spotykał się z różnymi formami przemocy. Chcąc zgłębić przyczyny przemocy i dowiedzieć się, jak można ją ograniczyć, studiował psychologię i uzyskał doktorat z psychologii klinicznej na Uniwersytecie Wisconsin w 1961 roku. W 1966 roku uzyskał status dyplomaty z psychologii klinicznej od Amerykańskiej Rady Egzaminatorów Psychologii Zawodowej (American Board of Examiners in Professional Psychology).

Szkolenie Porozumienie Bez Przemocy zrodziło się z poszukiwań dr. Rosenberga, który chciał znaleźć sposób na szybkie upowszechnianie tak bardzo potrzebnych umiejętności pokojowych. Centrum Porozumienie Bez Przemocy powstało z jego pracy z aktywistami na rzecz praw obywatelskich na początku lat 60. W tym okresie pośredniczył również w rozmowach między studentami biorącymi udział w zamieszkach a administracją uczelni i działał na rzecz pokojowego zniesienia segregacji w szkołach publicznych w regionach, gdzie segregacja była długotrwała.

Od momentu powstania Centrum Porozumienie Bez Przemocy w 1984 roku, Porozumienie Bez Przemocy jest postrzegane jako potężne narzędzie pokojowego rozwiązywania konfliktów na poziomie osobistym, zawodowym i politycznym. Do momentu przejścia na emeryturę w 2011 roku dr Rosenberg prowadził szkolenia Porozumienie Bez Przemocy w ponad 60 krajach. Współpracował z takimi grupami jak edukatorzy, menedżerowie, pracownicy służby zdrowia psychicznego i opieki zdrowotnej, prawnicy, oficerowie wojska, więźniowie, funkcjonariusze policji i służby więziennej, duchowni, urzędnicy państwowi oraz rodziny. Działał aktywnie na obszarach ogarniętych wojną i w krajach o niekorzystnej sytuacji ekonomicznej, oferując szkolenia Porozumienie Bez Przemocy , promujące pojednanie i pokojowe rozwiązywanie konfliktów.

Reakcje na całym świecie były inspirujące. Ewaluacje wskazują, że to szkolenie znacząco wzmacnia umiejętność nawiązywania empatycznej więzi z samym sobą i innymi, a także pokojowego rozwiązywania konfliktów. Raporty wskazują również, że korzyści płynące ze szkolenia nie tylko utrzymują się w czasie, ale wręcz rosną. W 2006 roku Marshall otrzymał nagrodę Bridge of Peace Nonviolence Award.

Szkolnictwo wyższe

Doświadczenie zawodowe

  • 1955-56 – Psycholog-stażysta w Wisconsin Diagnostic Center
  • 1956-57 – Praktykantka psychologiczna w szkole dla dziewcząt w Wisconsin
  • 1957-58 – Praktykant psychologiczny: połowa etatu w szkole dla dziewcząt w Wisconsin i połowa etatu w szkole dla chłopców w Wisconsin
  • 1958-59 – Psycholog-stażysta w Szpitalu Stanowym Mendota
  • 1959-60 – Psycholog: Szpital Stanowy Mendota
  • 1960-61 – Psycholog: Szpital Stanowy Winnebago
  • 1962-66 – Dyrektor ds. usług klinicznych i edukacyjnych: Psychological Associates of St. Louis
  • 1966-2011 - praktyka prywatna, niezależny trener
  • 1984-2011 - Założyciel i Dyrektor Usług Edukacyjnych: Centrum Porozumienie Bez Przemocy

Certyfikacja i licencjonowanie

  • 1966 – Uzyskanie certyfikatu dyplomowanego psychologa klinicznego przyznanego przez Amerykańską Radę Egzaminatorów Psychologii Zawodowej, dyplom nr 107
  • 1979 – Uprawnienia do wykonywania zawodu psychologa przyznane przez Teksańską Państwową Radę Egzaminatorów Psychologów. Certyfikat nr 2176

Spotkania dydaktyczne

Bibliografia

  • Struktura organizacyjna, sztywność atmosfery szkoleniowej i intensywność poczucia winy

    (1958) Nieopublikowana praca magisterska, Uniwersytet Wisconsin, Madison WI.

  • Struktura sytuacyjna i samoocena

    (1961) Nieopublikowana rozprawa doktorska, Uniwersytet Wisconsin, Madison WI.

  • Skoordynowane podejście do korygowania trudności w uczeniu się u dzieci w szkołach publicznych

    (1966) W: J. Hellmuth (red.), Terapia edukacyjna (tom 1, s. 459-468). Seattle, WA: Specjalne publikacje dla dzieci.

  • Nauczanie diagnostyczne

    (1968) Seattle WA: Specjalne publikacje dla dzieci

  • Zastosowanie zasad nauk behawioralnych na poziomie społeczności.

    (1970) Referat przedstawiony na 78. dorocznej konwencji Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego.

  • Psychologia społeczności stosowana przez klinicystę

    (1971) Zmiana społeczna: idee i zastosowania, 1(2), 3-4

  • Podręcznik „odpowiedzialnego” myślenia i komunikacji

    (1972a) St. Louis MO: Community Psychological Consultants, Inc.

  • Edukacja wzajemna: ku autonomii i współzależności

    (1972b) Seattle WA: Bernie Straub Publishing Co., Inc. i Special Child Publications

  • Nowe kierunki w doskonaleniu zawodowym nauczycieli

    (1973) pod redakcją MB Rosenberg, Terapia edukacyjna (tom 3, s. 367–383). Seattle, WA: Bernie Straub Publishing Co., Inc. i Special Child Publications

  • Terapia edukacyjna (tom 3)

    (1973) Seattle WA: Bernie Straub Publishing Co., Inc. i Special Child Publications

  • Odtąd

    (1976) (Wydanie poprawione podręcznika „Odpowiedzialnego” myślenia i komunikacji). St. Louis, MO: Community Psychological Consultants, Inc.

  • Od teraz: Bez winy i kary

    (1977) (Wydanie poprawione podręcznika „Odpowiedzialnego” myślenia i komunikacji oraz „Od teraz”, wyd. 1). St. Louis, MO: Community Psychological Consultants, Inc.

  • Od teraz: Model perswazji bez przemocy

    (1979) (Wydanie poprawione podręcznika „Odpowiedzialnego” myślenia i komunikacji oraz „Od teraz”, wyd. 2). St. Louis, MO: Community Psychological Consultants, Inc.

  • Model dla Porozumienie Bez Przemocy

    (1983) Filadelfia, Pensylwania: Wydawnictwo New Society

  • Komunikacja bez przemocy (empatyczna) dla pracowników służby zdrowia.

    (1998) (z P. Molho) Hemofilia, 4, 335-340

  • Porozumienie Bez Przemocy : Język współczucia

    (1999) (pierwsze wydanie, pierwszy druk). Puddledancer Press

  • Mów o pokoju w świecie pełnym konfliktów

    (2005) Wydawnictwo Puddledancer

  • Przezwyciężanie bólu między nami: uzdrowienie i pojednanie bez kompromisów

    (2000a) Wydawnictwo Puddledancer.

  • Edukacja wzbogacająca życie: Porozumienie Bez Przemocy pomaga szkołom poprawić wyniki, zmniejszyć konflikty i wzmocnić relacje

    (2003) Wydawnictwo Puddledancer.

  • Porozumienie Bez Przemocy : Język Życia (wydanie III)

    (2015) Wydawnictwo Puddledancer

Cel Porozumienie Bez Przemocy

Cel NVC

Żyjąc w świadomości Porozumienie Bez Przemocy i odnosząc się do niej, ucieleśniamy następujące postawy:

Połączenie z samym sobą: Nawiązujemy kontakt z samym sobą i ze światem z wewnętrznej ciszy – miejsca współczucia, prawdy, jasności i spokoju. Aby utrzymać połączenie z samym sobą, NVC proponuje codzienny proces znany jako „Pamiętanie”. Przykłady praktyk związanych z pamiętaniem obejmują medytację, modlitwę, inspirujące czytania, poezję, inspirującą muzykę i spokojny czas na łonie natury.

Szczera ekspresja: Wyrażamy się bezbronnie i bez krytyki czy obwiniania. Ujawniamy nasze uczucia i potrzeby oraz prosimy o to, czego chcemy, nie stawiając żadnych wymagań.

Empatyczna obecność: Słuchamy innych z wyciszonym umysłem i otwartym sercem. Naszym jedynym celem w takim słuchaniu jest nawiązanie kontaktu z rozmówcą poprzez zrozumienie jego znaczenia, uczuć i potrzeb bez osądzania. Staramy się pozostać empatycznie obecni, nawet gdy jesteśmy atakowani krytyką, obwiniani i innymi podobnymi formami komunikacji.

Empatia wobec siebie: Kiedy brakuje nam empatycznej obecności, wpadamy w złość lub z innych powodów nie potrafimy słuchać z otwartym sercem, okazujemy sobie empatię. Poświęcamy czas na wyrażenie swoich osądów w zaciszu własnego umysłu. Identyfikujemy i łączymy się z niezaspokojonymi potrzebami w danej interakcji, a także opłakujemy ból z nimi związany. Ten proces umożliwia nam ponowne połączenie się z naszą esencją – miłością i współczuciem. Kiedy doświadczymy organicznej zmiany w kierunku spokojniejszego i jaśniejszego umysłu, zadajemy sobie pytanie, co możemy zrobić, aby zaspokoić niezaspokojone potrzeby w danej sytuacji.

Wykorzystujemy również samoempatię, aby opłakiwać i leczyć rozczarowanie lub stratę, aby cieszyć się z zaspokojonych potrzeb lub po prostu, aby lepiej zrozumieć siebie i określić kolejne kroki w kierunku zaspokojenia naszych potrzeb.

Sposoby wywierania wpływu: Staramy się wpływać na innych, ujawniając nasze uczucia i potrzeby w sposób wrażliwy i prosząc o pomoc, a nie poprzez przymus. Chcemy, aby inni wspierali nas z naturalnego daru, a nie ze strachu, poczucia winy, wstydu, obowiązku, pragnienia nagrody lub chęci kupienia miłości. Ponieważ dbamy o potrzeby innych tak samo jak o swoje własne, jesteśmy zobowiązani do poszukiwania rozwiązań, które zaspokoją potrzeby wszystkich zaangażowanych.

Proces

Marshall Rosenberg stworzył NVC i opracował proces, mapę drogową, która pozwala nam osiągnąć tę świadomość. Kiedy po raz pierwszy uczymy się NVC, proces ten uczy nas kroków na drodze do celu – połączenia z samym sobą i połączenia z drugą osobą. Gdy już tam dotrzemy, nie potrzebujemy już mapy drogowej. Wszystko, co mówimy i robimy, służy życiu. A kiedy wyjdziemy poza świadomość NVC, możemy użyć mapy drogowej, aby odnaleźć drogę powrotną.

Proces Porozumienie Bez Przemocy składa się z pięciu głównych elementów. Kiedy doświadczamy odłączenia od innych, możemy skorzystać z tej listy, aby sprawdzić, czy wszystkie elementy są ze sobą spójne.

1. Świadomość: Czy jestem połączony z samym sobą? Czy wyrażam siebie szczerze i otwarcie? Czy słucham z empatią? Czy cenię potrzeby innych jak swoje własne? Czy jestem zaangażowany w poszukiwanie rozwiązań, które zaspokoją potrzeby każdego?

2. Myśl: Czy w mojej świadomości jest osąd lub poczucie winy? Czy w tej chwili, kiedy wchodzę w interakcję z drugą osobą, odczuwam złość lub urazę?

3. Język: Czy moje słowa są wolne od krytyki i oskarżeń?

4. Komunikacja: Czy moja komunikacja niewerbalna — ton głosu i mowa ciała — jest zgodna z tym, co mówię?

5. Wykorzystanie władzy: Czy chcę przytłoczyć tę osobę, aby uzyskać to, czego chcę? Czy moja prośba jest rzeczywiście ukrytym żądaniem? Czy jestem gotowy usłyszeć „nie”, słuchać empatycznie i podtrzymywać kontakt? Czy jestem gotów kontynuować dialog, dopóki nie znajdziemy rozwiązania, które zadowoli wszystkich zaangażowanych?

PODSTAWOWE KONCEPCJE

Poniżej przedstawiono kilka podstawowych koncepcji i zasad NVC.

Uniwersalne potrzeby człowieka: Koncepcja potrzeb jest kamieniem węgielnym Porozumienie Bez Przemocy. Potrzeby to warunki, których istoty ludzkie potrzebują, aby się rozwijać. Należą do nich potrzeby fizyczne, takie jak woda i powietrze, a także niematerialne, takie jak szacunek, empatyczne zrozumienie, wolność, sens i godność. Ponieważ uważamy je za uniwersalne, wyrażanie własnych potrzeb i uznawanie potrzeb innych pozwala nam tworzyć wspólną płaszczyznę poprzez łączenie się z głębokim miejscem ludzkiego doświadczenia. Wierzymy, że wszystkie nasze działania — cokolwiek ktokolwiek kiedykolwiek robi — są próbami zaspokojenia potrzeb. Mając to na uwadze, jesteśmy w stanie zrozumieć działania innych, jakkolwiek zaskakujące, i przekształcić osąd w empatyczne zrozumienie. W bezpiecznym środowisku, wolnym od osądów i obwiniania, łatwiej jest znaleźć rozwiązania, które mogą zaspokoić potrzeby każdego.

Najpierw połączenie: Kiedy pojawia się konflikt, szukamy empatycznego połączenia, zanim znajdziemy rozwiązania. Połączenie to kontakt psychologiczny – dwie osoby doświadczają tego, co żywe w sobie nawzajem, jednocześnie. Wierzymy, że w przestrzeni połączenia serc mamy dostęp do rezerwuaru kreatywności, gdzie możemy znaleźć rozwiązania, które zaspokoją potrzeby wszystkich. W kontekście połączenia, nieporozumienia można rozwiązać bez przemocy.

Potrzeba Wkładu: Wierzymy, że przyczynianie się do dobra innych jest jedną z najpotężniejszych sił ludzkiej motywacji. Czasami odłączamy się od naszej potrzeby wkładu, ponieważ zostaliśmy uwarunkowani, by myśleć, że nasze niezaspokojone potrzeby są winą drugiej osoby – a obwinianie rodzi pragnienie kary. Aby przywrócić naszą potrzebę wkładu, możemy poprosić kogoś, aby wysłuchał nas z empatią, lub możemy zaangażować się w samoempatię, aby pomóc nam na nowo nawiązać kontakt z naszą współczującą naturą.

Współzależność: Wierzymy, że dobrostan wszystkich jest fundamentalną potrzebą człowieka. Wierzymy, że ludzie są współzależni, że potrzebujemy siebie nawzajem, aby żyć i prosperować. To, co dotyka jednego, wpływa na wszystkich. Potrzebujemy innych, aby budować domy, w których mieszkamy, uprawiać owoce i warzywa, które jemy, i szyć ubrania, które nosimy. Potrzebujemy cieśli, lekarzy, woźnych i nauczycieli. Nasze systemy środowiskowe, zdrowotne i gospodarcze wpływają na społeczność globalną w widoczny i niewidoczny, ale istotny sposób.

Osądy wartościujące: Porozumienie bez Przemocy zachęca nas do oceniania działań i sytuacji poprzez ustalenie, czy są one zgodne z naszymi wartościami, zamiast wydawania osądów. Na przykład zamiast mówić „przemoc jest zła”, możemy powiedzieć „Cenię sobie rozwiązywanie konfliktów w bezpieczny i pokojowy sposób”. Porozumienie Bez Przemocy zakłada, że ​​osądy dobra/zła – myśli i słowa krytyki oraz obwiniania – są istotnym źródłem przemocy w rodzinach, społeczeństwach i na świecie. Osądzanie ludzi jako „złych” lub „niewłaściwych” prowadzi do gniewu, a gniew często prowadzi do przemocy. Co więcej, osądy mogą prowadzić do przemocy poprzez poczucie sprawiedliwości – czujemy się usprawiedliwieni w ataku, jeśli powiemy sobie, że dana osoba na to zasługuje. Na przykład możemy pomyśleć „terroryści zasługują na śmierć”. Lub prościej, możemy powiedzieć „Nie chciałem cię uderzyć, ale sam się o to prosiłeś”.

Ochronne użycie siły: Kiedy ktoś działa w sposób zagrażający bezpieczeństwu, używamy siły jako środka ochrony, ale nigdy jako kary. Nie zadajemy cierpienia, aby kogoś czegoś nauczyć. Zamiast odwetu w celu przywrócenia porządku społecznego, Porozumienie Bez Przemocy proponuje edukację i odbudowę.

KRÓLESTWA

Porozumienie Bez Przemocy świadomość i proces jej osiągania odnoszą się do trzech sfer życia.

Osobiste: Stosujemy proces NVC, aby uwolnić się od uwarunkowań kulturowych, uleczyć rany życiowe, przekształcić osądy w zrozumienie niezaspokojonych potrzeb oraz przekształcić gniew, poczucie winy, wstyd, depresję i strach w emocje sprzyjające życiu, które zwiększają wewnętrzny spokój i wolność. Identyfikujemy nasze potrzeby i nawiązujemy z nimi kontakt, aby budować bardziej satysfakcjonujące relacje i pełniejsze życie.

Relacje interpersonalne: Relacje z innymi oparte są na empatii, uczciwości, wzajemności i trosce, co wzmacnia zaufanie, zrozumienie i współpracę w relacjach. Empatia i szczera, pełna wrażliwości, szczerość to podstawowe elementy intymności.

Społeczeństwo: Żyjemy zgodnie z zasadami NVC i wdrażamy ten proces, aby przyczyniać się do lepszego świata. Nasza działalność na rzecz sprawiedliwości społecznej jest napędzana nie gniewem, a wdzięcznością. Jej zasady są spójne z ideą non-violence, której nauczali Gandhi i Martin Luther KingJr.

Wierzymy, że te sfery są ze sobą powiązane. Nasz stan umysłu i serca wpływa na to, jak odnosimy się do innych. To, jak odnosimy się do ludzi, może uruchomić łańcuch działań i reakcji, które w nieprzewidziany sposób wpłyną na społeczeństwo – na lepsze lub gorsze.

NVC jest zgodne z najwyższymi zasadami głównych religii świata. W ten sposób ucieleśnia formę uniwersalnej mądrości.


Ten opis NVC został stworzony przez Myrę Walden, certyfikowaną trenerkę.