என்னால் புறக்கணிக்க முடியாத வலி

அகிம்சைத் தொடர்பாடலுடனான எனது பயணம், வயிற்றில் ஒரு குத்து வாங்கியது போலத் தொடங்கியது. அது என் தாத்தா பாட்டி இறந்தபோது நிகழ்ந்தது. என்னைச் சுற்றியிருந்த அனைவரும் அழுது, கதறி, துக்கம் அனுசரித்துக் கொண்டிருந்தனர். நானோ? ஒன்றுமில்லை. ஒரு துளிக் கண்ணீர் கூட இல்லை. நான் அப்படியே உறைந்துபோய், கண்ணீர் வடிக்காமல் நின்றேன்; உள்ளுக்குள் நான் கத்திக்கொண்டிருந்தேன்: “எனக்கு என்னதான் ஆகிவிட்டது?”

குழப்பத்தில் வளரும்

உண்மை என்னவென்றால், இது திடீரென்று வரவில்லை. நான் மோதல்கள் நிறைந்த ஒரு வீட்டில் வளர்ந்தேன். என் பெற்றோர் நிறைய சண்டையிட்டார்கள், ஒரு குழந்தையாக இருந்தபோது, ​​அவர்களின் வலியைத் தடுக்க நான் வேறு எதையும் விரும்பவில்லை. ஆனால் என்னால் முடியவில்லை. நான் உதவியற்றவனாக உணர்ந்தேன்.

அதனால் எனக்குத் தெரிந்த ஒரே காரியத்தைச் செய்தேன்: கடினமான விஷயங்களைப் புதைத்துவிட்டேன். மகிழ்ச்சியாக இருங்கள், லேசாக இருங்கள், மகிழ்ச்சியாக இருங்கள் என்று என்னை நானே சொல்லிக் கொண்டேன். சோகத்தை கீழே தள்ளிவிட்டேன். கோபத்தைத் தள்ளிவிட்டேன். துக்கத்தை ஒரு பெட்டியில் பூட்டி வைத்துவிட்டு சாவியை எறிந்தேன்.

மேலும் நான் அதில் மிகவும் கைதேர்ந்தவனானேன். விஷயங்கள் பாரமாகும்போது நகைச்சுவை சொல்பவனாகவும், பேச்சை மாற்றுபவனாகவும், அறையை விட்டு வெளியேறுபவனாகவும் நான் மாறினேன். ஒரு நாள், என்னால் அந்த உணர்ச்சிகளை இனி உணரக்கூட முடியவில்லை என்பதை நான் உணர்ந்தேன்

மறைப்பதற்கான செலவு

என்னுடைய நட்புகளிலும் உறவுகளிலும், நான் நெருக்கத்திற்காக ஏங்கினேன். விஷயங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போது, ​​நான் இணைந்திருப்பதாக உணர்ந்தேன். ஆனால் அசௌகரியம் அல்லது சோகம் தோன்றிய தருணத்தில், என் உள்ளுணர்வு ஓட வேண்டும் என்பதுதான்.

பின்னர் எனக்குள் இந்த வலி இருக்கும் - நெருக்கத்திற்கான இந்த ஆழமான, பச்சையான ஏக்கம். என்னைத் தாங்கிக்கொள்ள விரும்பினேன். யாராவது என்னை உண்மையிலேயே பார்க்க வேண்டும் என்று நான் விரும்பினேன். ஒருவரின் கைகளில் அழ விரும்பினேன், விட்டுவிட போதுமான பாதுகாப்பாக உணர விரும்பினேன். ஆனால் என்னால் முடியவில்லை. கண்ணீர் வரவில்லை. வார்த்தைகள் வரவில்லை. என் மார்பு அடைபட்டது, என் தொண்டை இறுக்கமாக இருந்தது.

அன்பும் நெருக்கமும் உயிரோட்டமாக இருந்த ஒரு வீட்டிற்கு வெளியே நிற்பது போல இருந்தது - கண்ணாடியில் முகத்தை அழுத்திக்கொண்டேன், ஆனால் கதவை ஒருபோதும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. இந்த ஏக்கம் என்னுடையது மட்டுமல்ல என்பதை இப்போது நான் காண்கிறேன். 

ஹபீஸ் ஒருமுறை எழுதியது போல:

ஒன்றை ஒப்புக்கொள்ளுங்கள்:
நீங்கள் பார்க்கும் ஒவ்வொருவரிடமும், “என்னை நேசியுங்கள்” என்று சொல்கிறீர்கள்.
நிச்சயமாக நீங்கள் இதை சத்தமாகச் சொல்வதில்லை,
அப்படிச் சொன்னால் யாராவது காவல்துறைக்குத் தகவல் தெரிவித்துவிடுவார்கள்.

இருப்பினும், இதைப் பற்றி யோசித்துப் பாருங்கள் -
இணைவதற்கு நமக்குள் இருக்கும் இந்த பெரிய ஈர்ப்பு.

வலியிலிருந்து நான் எவ்வளவு அதிகமாக ஓடுகிறேனோ, அவ்வளவு அதிகமாக நான் தனிமையாகிவிட்டேன். நான் தொடர்புக்காக ஏங்கினேன், ஆனால் பாதிப்பு குறித்த எனது பயம் நான் ஏங்கிக் கொண்டிருந்த விஷயத்திலிருந்து என்னைத் தடுத்தது.

எனக்கு ஆழமான உறவுகள் வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டது, ஆனால் அவற்றிற்குத் தேவையான பாதிப்புகளுக்கு என்னை எப்படித் திறந்து கொள்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

ஒரு திருப்புமுனை

பின்னர் வன்முறையற்ற தொடர்பு வந்தது. உண்மையைச் சொன்னால், இருட்டாக இருப்பது கூட எனக்குத் தெரியாத ஒரு அறையில் யாரோ விளக்குகளை எரியவிட்டது போல் இருந்தது.

உணர்வுகளுக்குப் பெயர்கள் இருப்பதைக் கண்டறிதல் - அவை சீரற்றவை அல்ல, ஆனால் உண்மையான மனிதத் தேவைகளுடன் தொடர்புடையவை - என்னை கடுமையாகத் தாக்கியது. முதல் முறையாக, எனக்குள் எதுவும் "உடைந்ததாக" இல்லை என்பதை உணர்ந்தேன். நான் வெறுமையாக இல்லை. நான் இதயமற்றவனாக இல்லை. நான் துண்டிக்கப்பட்டேன்.

மீண்டும் உணர NVC எனக்கு ஒரு வழியைக் கொடுத்தது. துக்கம். சோகம். மென்மை. மகிழ்ச்சி. சில நேரங்களில் அது மிகப்பெரியதாக இருந்தது. சில நேரங்களில் அது அழகாக இருந்தது. ஆனால் என் வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக, அது உண்மையானது.

நான் மட்டுமல்ல

நான் தனியாக இல்லை என்பது எனக்குத் தெரியும். நம்மில் பலர் தன்னியக்க பைலட்டில் இயங்கும் ரோபோக்களைப் போல வாழ்கிறோம். 

நம்மில் சிலர் அமைதியாகி உணர்ச்சியற்றவர்களாகி விடுகிறோம். நம்மில் சிலர் முடிவில்லாமல் நம்மை பிஸியாகவோ அல்லது கவனச்சிதறலாகவோ வைத்திருக்கிறோம், அதனால் உள்ளே இருப்பதை உணர வேண்டியதில்லை. மேலும் நம்மில் சிலர் கோபம், கட்டுப்பாடு அல்லது தற்காப்புடன் வலியை எதிர்கொள்கிறோம் - நெருக்கத்திற்காக ஏங்கும்போது கூட மற்றவர்களை ஒதுக்கித் தள்ளுகிறோம்.

நாம் இவற்றைச் செய்கிறோம், ஏனென்றால் எங்கோ ஒரு வழியில் உணருவது பாதுகாப்பானது அல்ல என்பதைக் கற்றுக்கொண்டோம். ஒருவேளை நம் குடும்பங்களால் நம் உணர்ச்சிகளைக் கையாள முடியவில்லை. ஒருவேளை சமூகம் நம்மை "வலுவாக இருங்கள்" என்றும் "ஒன்றாக இருங்கள்" என்றும் கூறியிருக்கலாம். ஒருவேளை நாம் தலைமுறை தலைமுறையாகக் கடத்தப்படும் அதிர்ச்சியைச் சுமந்து செல்கிறோம்.

ஆனால் ஆழமாகப் பார்த்தால், நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒரே விஷயத்தையே விரும்புகிறோம்: பார்க்கப்பட வேண்டும், கேட்கப்பட வேண்டும், புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.

ஆனாலும், நாம் இணைக்கத் தேவையான திறன்கள் பெரும்பாலும் நமக்குக் கற்பிக்கப்படவில்லை.

நான் ஏன் இதைச் செய்கிறேன்

நான் இதைச் செய்கிறேன், ஏனென்றால் என்னிடமிருந்து துண்டிக்கப்படுவது எப்படி இருக்கும் என்பதை நான் அறிவேன் - மேலும் நான் இனி அப்படி வாழ விரும்பவில்லை. மற்றவர்களும் இதில் தனியாக உணர விரும்பவில்லை.

எனக்கு, இணைந்து உருவாக்கப்படும் இடங்கள் என்பது ஒரு வகையான அடைக்கலத்தை உருவாக்குவது பற்றியது. மக்கள் முகமூடிகளைக் கழற்றி, நடிப்பதை நிறுத்தி, உண்மையாக இருக்கக்கூடிய இடம். வலிக்கும் விஷயங்களுடன் நாம் அமர்ந்து, உயிருடன் இருப்பதைக் கொண்டாடி, மனிதனாக இருப்பதன் குழப்பமான, அழகான வேலையை ஒன்றாகப் பயிற்சி செய்யக்கூடிய இடம்.

என் வாழ்க்கையில், நான் ஒரு பொறியியலாளராகவும், நிரந்தர கலாச்சார நிபுணராகவும், சமூக சேவையாளராகவும் இருந்திருக்கிறேன். மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது அந்த உலகங்கள் வித்தியாசமாகத் தோன்றினாலும், அடிப்படையில் அவை ஒன்றே: வாழ்க்கையை ஆதரிக்கும் அமைப்புகளை உருவாக்குவதில் நான் ஈர்க்கப்படுகிறேன். அது தொழில்நுட்பமாக இருந்தாலும் சரி, மண்ணாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது நமது சமூகங்களாக இருந்தாலும் சரி, நாம் வளரவும் இணைந்திருக்கவும் எது உதவுகிறது என்பதில் நான் அக்கறை கொள்கிறேன்.

அதைத்தான் நான் NVC இடங்களுக்குள் கொண்டு வருகிறேன் - கவனிப்பு, கட்டமைப்பு மற்றும் ஆழமாகச் செல்வதற்கான அழைப்பு. நேர்மை, பச்சாதாபம் மற்றும் சொந்தம் வேரூன்றக்கூடிய அடித்தளத்தை இணைந்து உருவாக்க உதவுவதே எனது பங்கு.

NVC உடனான எனது பயணம்

குழந்தை பருவத்திலிருந்தே நான் அகிம்சையின் சிந்தனையால் ஈர்க்கப்பட்டேன். மகாத்மா காந்தியைப் பற்றிப் படித்து வளர்ந்த நான், இரக்கத்தின் மூலம் சமூக சீர்திருத்தம் என்ற கனவால் ஆழமாக ஈர்க்கப்பட்டேன்.

2015 ஆம் ஆண்டு, எனது இறுதி ஆண்டு பட்டப்படிப்பின் போது, ​​வன்முறையற்ற தொடர்பைக் கண்டேன், அது எனது வாழ்க்கைக்கான திசைகாட்டியாக மாறியது. அப்போதிருந்து, இந்தியாவில் NVC-யின் பரவலை ஆதரிக்கத் தொடங்கினேன்: பட்டறைகளை ஏற்பாடு செய்தல், நடைமுறையைப் பகிர்ந்து கொள்ளுதல் மற்றும் அதிகமான மக்கள் அதை அணுகும் வகையில் வளங்களை இந்தியில் மொழிபெயர்த்தல்.

2021 முதல், நான் மார்த்தா லாஸ்லி மற்றும் அனிஷா பாண்டியாவுடன் இணைந்து 'ஆதென்டிக் கம்யூனிகேஷன் குரூப்'-பில் செயல்பாட்டு மேலாளராகப் பணியாற்றி வருகிறேன் . நான் அகிம்சைத் தொடர்பு மையத்தின் (CNVC) சான்றிதழ் பயிலுநராகவும் உள்ளேன். பல ஆண்டுகளாக, நான் இந்தியாவில் இரண்டு சர்வதேசத் தீவிரப் பயிற்சிகளை ஏற்பாடு செய்துள்ளேன். மேலும், ஜூலை 2024-ல், ஐஐடி-கள் மற்றும் பிற கல்வித் திட்டங்களின் அன்றாடச் செயல்பாடுகளுக்கு ஆதரவளிக்கும் திட்ட ஒருங்கிணைப்பாளராக CNVC பணியாளர்களுடன் இணைந்தேன்.

இந்த எல்லா வேடங்களிலும், எனது நோக்கம் அப்படியே உள்ளது: நம்பகத்தன்மை, பச்சாதாபம் மற்றும் சொந்தம் வேரூன்றக்கூடிய இடங்களை வளர்ப்பது.

இதயத்திலிருந்து ஒரு அழைப்பு

பெங்களூருவில் என்னுடன் வந்து இணையுங்கள். நாம் பாசாங்கு செய்யத் தேவையில்லாத ஓர் இடத்தை இணைந்து உருவாக்குவோம். அங்கே நாம் எல்லாவற்றையும் உணரலாம் - துக்கம், மகிழ்ச்சி, விரக்தி, மென்மை என அனைத்தையும். அங்கே நாம் வயிறு வலிக்கும் வரை சிரிக்கலாம், மனம் கரையும் வரை அழலாம், உணவைப் பகிர்ந்துகொள்ளலாம், மேலும் ஓர் அங்கமாக இருப்பதன் அர்த்தத்தை நினைவுகூரலாம்.

ஏனென்றால் நாம் மீண்டும் உணரக் கற்றுக்கொள்ளும்போது - உண்மையில் உணரும்போது - நம் சொந்த வாழ்க்கையை மட்டுமல்ல, நம் குடும்பங்கள், நமது சமூகங்கள் மற்றும் ஒருவேளை உலகத்தின் வலியையும் குணப்படுத்துகிறோம்.

பெங்களூருவில் நடைபெறும் அகிம்சைத் தொடர்புக்கான தீவிரப் பயிற்சி முகாமிற்கு உங்களை அன்புடன் அழைக்கிறேன் . நாம் ஒன்றிணைந்து, முழுமையாக வாழ்வதன் அர்த்தம் என்ன, நமது உண்மையான சுயத்துடன் மீண்டும் இணைவது, மற்றும் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குரிய இடத்தைக் கண்டறியும் ஓர் உலகத்தை உருவாக்குவது ஆகியவற்றை ஆராய்வோம்.

அது சொர்க்கத்தில் எல்லா நேரங்களிலும் நடக்கும்,
எப்போதாவது ஒரு நாள்

அது பூமியில் மீண்டும்  நடக்கத் தொடங்கும் -

திருமணமான ஆண்களும் பெண்களும்,
இருக்கும் ஆண்களும் ஆண்களும் 
,

ஒருவருக்கொருவர் ஒளி கொடுக்கும் பெண்களும் பெண்களும் ,

அடிக்கடி மண்டியிடுவார்கள்

மேலும், 
தங்கள் காதலரின் கையை அவ்வளவு பாசத்துடன் பிடித்தபடி,

கண்களில் கண்ணீருடன்,
உண்மையாகப் பேசுவார்கள்,

என் அன்பே,
நான் எப்படி உன்னிடம் இன்னும் அன்பாக இருக்க முடியும்;

நான் எப்படி இன்னும் அன்பாக இருக்க முடியும்?

― شمس الدین محمد حافظ / Shams-al-Din Mohammad Hafez, இன்றிரவு காதல் என்பது தலைப்பு