Jamil Popatia was een gevestigde gezinstherapeut in Vancouver, Brits-Columbia, Canada, toen hij Geweldloze Communicatie (GCin 2015 Geweldloze Communicatie, een taal van het leven' van GC oprichter Marshall Rosenberg. Jamil las het één keer, las het nog een keer en ging toen op zoek naar meer. Hij stuitte op een video van Marshall Rosenberg die hem diep raakte. In de video spreekt de GC oprichter over de drijfveer voor verbinding met mensen en wat die verbinding in de weg staat. "En hij zei één zin die ik niet meer uit mijn hoofd kreeg." Hij zei: "Er is niets wat wij als mensen liever willen dan bijdragen aan elkaars welzijn."

Een intellectueel begin

Marshalls woorden grepen Jamil aan. Gefrustreerd door de toenemende polarisatie in Noord-Amerika en gekwetst door de verdeeldheid "die zo fel gericht is tegen mensen met een andere kijk op de wereld", schreef hij zich in voor een formele GC opleiding. Hij sloeg deze weg in, zoals hij zelf zei, om "het onrecht in de wereld recht te zetten".

Jamil bekent dat toen hij aan zijn GC -opleiding begon, "het aanvankelijk erg intellectueel voor me was." Toen het Centrum voor Geweldloze Communicatie (GC) hem adviseerde om drie tot vijf jaar uit te trekken voor zijn GC, dacht hij bij zichzelf: " Dat gaat me echt niet zo lang kosten. Ik snap dingen snel en ik kan er zo doorheen komen." "En ik was erg eigenwijs en rationeel ingesteld," reflecteert hij, terwijl hij zachtjes lacht en met een vleugje zelfspot toevoegt: "totdat ik me realiseerde dat dit GC vak niet zo rationeel is. Het is veel meer gericht op het zuiden."

Het besef dat hij dit proces niet kon versnellen, drong tot hem door. "Emoties in al hun complexiteit herkennen, dat ook voor anderen kunnen doen, de taal van behoeften leren, wat vrij nieuw voor me was, kost tijd." Zijn interesse verschoof van een manier om verandering in de wereld om hem heen te creëren naar verandering in zichzelf. " Geweldloze Communicatie is voor mij dus echt een pad, niet alleen in de manier waarop we met anderen omgaan, maar vooral in de manier waarop we met onszelf omgaan."

Hoewel Jamil bij GC kwam om "het onrecht in de wereld recht te zetten", zegt hij nu dat GC "voor mij veel minder een instrument voor sociale verandering of sociale rechtvaardigheid is, dan een instrument voor persoonlijk bewustzijn en daarmee groei en ontwikkeling. En zo doe ik het werk bij GC met mijn cliënten, met mezelf en met mijn familie."

Verbinding maken ondanks verschillen

Jamil groeide op aan de westkust van Canada, als zoon van immigranten. Als kind, schrijft hij, "worstelde ik om mijn doel, identiteit en gevoel van erbij horen te vinden." Het is gemakkelijk, zegt hij, om in de valkuil van labels te lopen (zowel gelabeld worden als labels toekennen) en om, in de woorden van Marshall Rosenberg, "vijandbeelden" te vormen van mensen die anders zijn dan wijzelf. "En het GC proces zelf – wat voel ik, wat heb ik nodig – ondersteunde me om mijn eigen vijandbeelden te overwinnen en ze te laten verdwijnen," zegt hij, en vervolgt openhartig: "met veel moeite. Het was heel moeilijk." We doen zo ons best om talloze manieren te vinden om te bevestigen hoe gelijk we hebben en hoe gerechtvaardigd we zijn.

Tegenwoordig hecht hij veel waarde aan het contact met mensen die fundamenteel anders zijn dan hijzelf. "Ik denk dat iedereen wel contact kan leggen met gelijkgestemden," zegt hij. "Dat is vrij eenvoudig. Maar contact leggen met mensen die totaal anders lijken dan jij, dat is denk ik het geschenk dat GC me heeft gegeven." Hij omschrijft zichzelf als een "vurig, gepassioneerd persoon" met sterke, moralistische waarden, maar hij heeft ook de druk gevoeld om dat deel van zichzelf op te geven. Door de beoefening van GC, zo reflecteert hij, "ben ik tot de conclusie gekomen dat ik dat inderdaad niet hoef te doen. Dat ik mijn kern kan behouden en tegelijkertijd contact kan maken met iemand, zonder mijn morele kompas aan die persoon op te leggen." Zo'n delicate balans bestaat er tussen authenticiteit en empathie. Onderdrukking verplaatst de symptomen alleen maar naar een andere plek waar ze onvermijdelijk weer de kop opsteken.

Door middel van dit innerlijke werk helpt Jamil mensen verbinding te maken over schijnbaar onoverbrugbare kloven van fundamentele conflicten heen. Via GC , zegt hij, kunnen zeer verschillende mensen verbindingen leggen door middel van "waardige dialoog".

Waardige dialoog

Waardigheid en dialoog, zegt Jamil, zijn de "twee lastige dingen om in evenwicht te houden in elke interactie, of het nu gaat om interactie met onszelf of interactie met anderen." GC , vervolgt hij, biedt een diepgaande en rijke kennis en praktijk rond het nastreven van waardigheid. "We zullen ongetwijfeld van mening verschillen," zegt hij, en we kunnen ondanks die verschillen toch verbinding maken, "als we maar met waardigheid en zorg van elkaar verschillen, en hopelijk zelfs met mededogen, bewust en weloverwogen mededogen." Op die manier, zegt hij, kan er menselijke verbinding ontstaan, "van het ene individu met het andere, van de ene ziel met de andere."

Jamil weet uit eigen ervaring hoe groot de mogelijkheden zijn voor verbindingen ondanks verschillen. "Het is enorm rijk. Echt enorm rijk. En daarom blijf ik zeggen: 'Verbinding hoeft geen overeenstemming te vereisen.'"

Het principe van waardig van mening verschillen vormt de basis van zijn privépraktijk, Dignified Dialogue. Als gecertificeerd mediator bij Family Mediation Canadabiedt hij counseling, coaching en conflictbemiddeling aan individuen, stellen en gezinnen.