De pijn die ik niet kon negeren

Mijn reis met Geweldloze Communicatie begon met een klap in mijn gezicht. Het was toen mijn grootouders overleden. Iedereen om me heen huilde, jammerde, rouwde. En ik? Niets. Geen enkele traan. Ik stond daar maar, verstijfd, met droge ogen, en vanbinnen schreeuwde ik: "Wat is er in hemelsnaam mis met me?"

Opgegroeid in chaos

De waarheid is dat dit niet zomaar uit de lucht kwam vallen. Ik groeide op in een gezin vol conflicten. Mijn ouders maakten veel ruzie en als kind wilde ik niets liever dan een einde maken aan hun pijn. Maar dat lukte me niet. Ik voelde me machteloos.

Dus deed ik het enige wat ik kon: ik begroef de moeilijke dingen. Ik zei tegen mezelf dat ik gelukkig, luchtig en vrolijk moest blijven. Ik onderdrukte verdriet. Ik duwde woede weg. Ik sloot verdriet op in een doos en gooide de sleutel weg.

En ik werd er echt goed in. Ik werd de man die een grapje maakte als het te zwaar werd. Die het onderwerp veranderde. Die de kamer verliet. Tot ik op een dag besefte dat ik die emoties niet eens meer kon voelen

De kosten van het verbergen

In mijn vriendschappen en relaties verlangde ik naar nabijheid. Als er vreugde was, voelde ik me verbonden. Maar zodra er ongemak of verdriet opdook, was mijn instinct om weg te rennen.

En dan bleef ik achter met die pijn – dat diepe, rauwe verlangen naar nabijheid. Ik wilde vastgehouden worden. Ik wilde dat iemand me echt zag. Ik wilde huilen in iemands armen, me veilig genoeg voelen om alles los te laten. Maar ik kon het niet. De tranen wilden niet komen. De woorden wilden niet. Mijn borst voelde beklemd, mijn keel dichtgeknepen.

Het was alsof ik voor een huis stond waar liefde en intimiteit voelbaar waren – ik drukte mijn gezicht tegen het glas, maar vond de deur niet. Nu besef ik dat dit verlangen niet alleen van mij was. 

Zoals Hafiz ooit schreef:

Geef toe:
tegen iedereen die je ziet, zeg je: "Hou van me."
Natuurlijk zeg je dat niet hardop,
anders belt iemand de politie.

Maar denk hier eens over na:
die enorme drang in ons om verbinding te maken.

En hoe meer ik voor de pijn vluchtte, hoe eenzamer ik werd. Ik verlangde naar verbinding, maar mijn angst voor kwetsbaarheid weerhield me ervan om juist datgene te doen waar ik zo naar snakte.

Ik verlangde naar diepe relaties, maar ik wist niet hoe ik me kwetsbaar moest opstellen en welke kwetsbaarheid daarvoor nodig was.

Een keerpunt

Toen kwam Geweldloze Communicatie . Eerlijk gezegd was het alsof iemand het licht aanzette in een kamer waarvan ik niet eens wist dat die donker was.

De ontdekking dat gevoelens namen hebben – dat ze niet willekeurig zijn, maar verbonden met echte menselijke behoeften – raakte me diep. Voor het eerst besefte ik dat er niets 'kapot' in me was. Ik was niet leeg. Ik was niet harteloos. Ik was gewoon afgesneden.

GC gaf me de mogelijkheid om weer te voelen. Verdriet. Droefheid. Tederheid. Vreugde. Soms was het overweldigend. Soms was het prachtig. Maar voor het eerst in mijn leven was het echt.

Niet alleen ik

En ik weet dat ik niet de enige ben. Zoveel van ons leven als robots, op de automatische piloot. 

Sommigen van ons sluiten zich af en worden gevoelloos. Sommigen van ons houden zichzelf eindeloos bezig of leiden zichzelf af, zodat we niet hoeven te voelen wat er vanbinnen speelt. En sommigen van ons reageren op pijn met woede, controle of defensiviteit – ze stoten anderen af, zelfs terwijl ze naar nabijheid verlangen.

We doen deze dingen omdat we ergens in ons leven hebben geleerd dat het niet veilig is om te voelen. Misschien konden onze families niet met onze emoties omgaan. Misschien heeft de maatschappij ons verteld dat we "sterk moesten zijn" en "ons groot moesten houden". Misschien dragen we trauma's met ons mee die van generatie op generatie zijn doorgegeven.

Maar diep van binnen willen we allemaal hetzelfde: gezien, gehoord en begrepen worden.

Maar vaak zijn juist de vaardigheden die we nodig hebben om verbinding te maken, de vaardigheden die we nooit hebben geleerd.

Waarom ik dit doe

Ik doe dit omdat ik weet hoe het voelt om van mezelf afgesloten te zijn - en ik wil niet langer zo leven. En ik wil ook niet dat anderen zich zo alleen voelen.

Voor mij draait het bij het samen creëren van ruimtes om het bouwen van een soort toevluchtsoord. Een plek waar mensen hun maskers kunnen afzetten, kunnen stoppen met doen alsof en gewoon zichzelf kunnen zijn. Een plek waar we kunnen stilstaan ​​bij wat pijn doet, vieren wat leeft en samen de rommelige, maar prachtige taak van het mens-zijn kunnen vervullen.

In mijn leven ben ik ingenieur, permacultuurdeskundige en sociaal werker geweest. Op het eerste gezicht lijken die werelden verschillend, maar in de kern zijn ze hetzelfde: ik voel me aangetrokken tot het bouwen van systemen die het leven ondersteunen. Of het nu gaat om technologie, de bodem of onze gemeenschappen, ik geef om wat ons helpt groeien en verbonden te blijven.

Dat is wat ik inbreng in GC ruimtes: de zorg, de structuur en de uitnodiging om de diepte in te gaan. Mijn rol is om samen een basis te creëren waar eerlijkheid, empathie en een gevoel van verbondenheid wortel kunnen schieten.

Mijn reis met GC

Al sinds mijn kindertijd voel ik me aangetrokken tot het idee van geweldloosheid. Ik ben opgegroeid met het lezen over Mahatma Gandhi en werd diep geïnspireerd door de droom van sociale hervorming door middel van mededogen.

In 2015, tijdens mijn laatste jaar van mijn studie, kwam ik in aanraking met Geweldloze Communicatie en dat werd mijn leidraad in het leven. Vanaf dat moment zette ik me in voor de verspreiding van GC in India: ik organiseerde workshops, deelde de werkwijze en vertaalde zelfs lesmateriaal naar het Hindi, zodat meer mensen er toegang toe hadden.

Sinds 2021 werk ik samen met Martha Lasley en Anisha Pandya als Operations Manager voor de Authentic Communication Group. Ik ben tevens kandidaat voor een certificering bij het Center for Geweldloze Communicatie (CGCGC. In de loop der jaren heb ik twee internationale intensieve trainingen in India georganiseerd en in juli 2024 ben ik bij CGC in dienst getredenGC Programmacoördinator, waar ik de dagelijkse werkzaamheden voor IIT's en andere onderwijsprogramma's ondersteun.

In al deze rollen is mijn doel hetzelfde gebleven: omgevingen creëren waar authenticiteit, empathie en een gevoel van verbondenheid kunnen wortelen.

Een uitnodiging uit het hart

Kom naar Bengaluru en doe met me mee. Laten we samen een plek creëren waar we niet hoeven te doen alsof. Waar we alles kunnen voelen: verdriet, vreugde, frustratie en tederheid. Waar we kunnen lachen tot we buikpijn hebben, huilen tot onze tranen op zijn, samen eten en ons herinneren wat het betekent om erbij te horen.

Want als we weer leren voelen – écht voelen – helen we niet alleen ons eigen leven, maar ook de pijn in onze families, onze gemeenschappen en misschien zelfs de wereld.

Ik nodig je van harte uit voor de intensieve training Geweldloze Communicatie Retreat in Bengaluru. Samen zullen we onderzoeken wat het betekent om voluit te leven, opnieuw contact te maken met ons authentieke zelf en een wereld te creëren waarin iedereen zich thuis voelt.

Het gebeurt voortdurend in de hemel,
en ooit zal

Het zal
weer op aarde beginnen te gebeuren. 

Dat mannen en vrouwen die getrouwd zijn,
en mannen en mannen die 
geliefden zijn,

En vrouwen en vrouwen
die elkaar
licht geven,

Ze gaan vaak op hun knieën zitten

En terwijl ze zo teder 
de hand van hun geliefde vasthielden,

Met tranen in hun ogen
zullen ze oprecht spreken en zeggen:

Mijn liefste,
hoe kan ik je nog meer liefde geven?

Hoe kan ik vriendelijker zijn?

― شمس الدین محمد حافظ / Shams-al-Din Mohammad Hafez, Het onderwerp vanavond is liefde