آسیب‌های روان شناختی و رفتاری در دانشجویان همانند می‌تواند سلامت روانی و هیجانی آنان را با آسیب جدی مواجه سازد. بر این اساس پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش ارتباط بدون خشونت مبتنی بر نظریه مارشال روزنبرگ بر همدلی و معنای زندگی دانشجویان دارای علائم خشونت انجام گرفت. روش پژوهش نیمه‌آزمایشی (با گروه آزمایش و گواه) با طرح سه مرحله‌ای (پیش‌آزمون- پس‌آزمون-پیگیری) et دوره پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل دانشجویان کارشناسی و کارشناسی ارشد رشته روان‌شناسی دانشگاه آزاد اصفهان (خوراسگان) دارای علائم خشونت در سال تحصیلی 1401-1400. Il y a 27 jours, les gens se sont mis en route pour le prochain jour et se sont retrouvés avec eux. تصادفی در گروه‌های آزمایش (14 دانشجو) et گواه (13 دانشجو) جایگزین شدند. Il s'agit d'une période de 8 heures du matin à 8 heures du matin. 90 دقیقه‌ای دریافت نمودند. پرسشنامه‌های مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه خشونت (آیزنک ویلسون، 1367) (VQ)، مقیاس همدلی (جولیف و فارینگتون، 2006) (EQ) et پرسشنامه معنا در زندگی (استگر و فرازیر، 2006) (MLQ) بود. داده‌های حاصل از پژوهش به شیوه تحلیل واریانس آمیخته با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS23 est en cours de préparation et de mise à jour. Il s'agit d'un moyen de s'appuyer sur un bouton (0/001>PÛ 51/0=EtaÛ 35/24=F) et de le mettre en évidence. (0/001>PÛ 46/0=EtaÛ 21/20=F) دانشجویان دارای علائم خشونت تأثیر معنادار دارد. بر اساس یافته‌های پژوهش می‌توان چنین نتیجه گرفت که آموزش ارتباط بدون خشونت با بهره‌گیری از فنونی همانند دریافت همدلانه، شناسایی و ابراز احساسات و مسئولیت‌پذیری احساسات خود می‌تواند روشی موثر در جهت بهبود همدلی و معنای زندگی دانشجویان دارای علائم خشونت مورد استفاده قرار گیرد.