فکر می‌کنم سال ۲۰۰۶ یا کمی قبل از آن بود، وقتی در اتاق مراقبه بودم و از معلمم راهنمایی می‌خواستم، ناگهان این فکر به ذهنم رسید: «من این را می‌خواهم!» می‌خواهم مردم را همراهی کنم و این امکان را برایشان فراهم کنم که این تجربیات «آها» را که بارها در مسیرم به من عطا شده است، داشته باشند.

می‌خواهم بخشی از رشد آنها باشم و اجازه داشته باشم شاهد رشدشان باشم، اینکه چگونه گنج‌ها از دل اختلافات بیرون می‌آیند، چگونه آزادی از دل محدودیت‌ها و آرامشی که به دنبال آن می‌آید، پدیدار می‌شود. می‌خواهم ببینم که مردم نفس راحتی می‌کشند و شادی می‌کنند، زیرا تکه‌ای از پازل زندگی‌شان دوباره کنار هم قرار گرفته است. می‌خواهم آنها را شجاعانه از میان آتش عبور دهم، با این آگاهی که تحت مراقبت من، گرما نمی‌تواند به آنها آسیبی برساند. این چیزی است که می‌خواهم، و در عین حال می‌خواهم که ما خوش بگذرانیم و بخندیم... و سپس کتاب Marshall Rosenberg به دستم رسید.

بعد از اولین دوره مقدماتی، می‌دانستم که می‌خواهم مربی شوم. از آن زمان، در جستجوی مسیر خودم بوده‌ام و هر دوراهی مرا از نظر تجربه غنی‌تر می‌کند. همین تجربیات است که سعی می‌کنم در سمینارهایم ملموس کنم. همین. چیز دیگری نیست.

ارتباط بدون خشونت برای من یک حلقه‌ی اتصال است، پلی نه تنها بین افراد یا بین ملت‌ها، بلکه پلی برای ادغام سنت‌ها و خرد معنوی باستانی در زندگی روزمره.