بیش از یک دهه، من در بخش توسعه اجتماعی در هند، به ویژه با سازمان‌های پیشگام توسعه جوانان محور، کار کردم. من مداخلاتی را برای رهبری جوانان، تغییر طرز فکر و گفتگو برای صلح و هماهنگی طراحی و تسهیل کرده‌ام. همکاری نزدیک با جوانان و جوامع مردمی، درک من را از سیستم‌های بزرگ‌تری که ما بخشی از آنها هستیم و اینکه چقدر عمیقاً انتخاب‌ها، روابط و زندگی ما را شکل می‌دهند، عمیق‌تر کرد.

این کار همچنین در نهایت توجه من را به درون معطوف کرد. سوالی که از آن زمان تاکنون داشته‌ام این است: چگونه زندگی می‌کنیم، ارتباط برقرار می‌کنیم و برای تغییر به گونه‌ای تلاش می‌کنیم که هم به انسانیت خود و هم به انسانیت دیگران احترام بگذاریم؟

امروزه، من گروه‌ها را تسهیل می‌کنم و مربیگری فردی در مورد خودرهبری، روابط، تحول در تضاد و گفتگو در میان تفاوت‌ها ارائه می‌دهم. من به ویژه علاقه‌مند به همراهی افرادی هستم که می‌خواهند با ارتباط بیشتر با انتخاب و اصالت ذاتی خود زندگی کنند، و متخصصان و رهبران تغییر اجتماعی که مایلند بدون از دست دادن ارتباط با خود یا انسانیت اطرافیانشان به جهان کمک کنند. من همچنین ان وي سي و ان وي سي را به زبان هندی به اشتراک می‌گذارم تا از گسترش اصول جاودانه آن به یکی از زبان‌های این سرزمین حمایت کنم. 

بخش قابل توجهی از کار من نیز با خانواده‌ها است.
سال‌ها کار با جوانان، مرا با این موضوع روبرو کرد که روابط اولیه ما تا چه حد عمیقاً داستان‌هایی را که در مورد اینکه چه کسی هستیم، دیگران چه کسانی هستند و جهان چگونه است، شکل می‌دهند. در کنار این، تجربه خودم از مبارزه در خانواده محل تولدم بود. از خودم می‌پرسیدم: تا زمانی که خانواده‌های ما همچنان میدان نبرد هستند، چگونه می‌توانیم صلح را در جهان تصور کنیم؟ این تحقیق مرا به آغاز «تصور مجدد خانواده»، سفری آموزشی که در آن افراد بررسی می‌کنند که چگونه می‌توانیم در روابط خانوادگی خود رشد کنیم، بدون اینکه خودمان را رها کنیم تا تعلق داشته باشیم. من رویای خانواده‌هایی را در سر دارم که در آنها تعلق و آزادی بتوانند در کنار هم وجود داشته باشند: جایی که بتوانیم با هم در ارتباط باشیم و فضایی برای خودمان بودن کامل داشته باشیم.

کاری که انجام می‌دهم همچنین با آموزش در گوش دادن مبتنی بر ذهن آگاهی با حضور تجسم یافته، فرآیندهای روان‌درمانی حضورگرا، سیستم‌های داخلی خانواده و حوزه بزرگتر تحول تعارض و ایجاد صلح، شکل گرفته است.

آنچه امیدوارم در این زمینه ارائه دهم:

من عاشق عنوان یکی از کتاب‌های مورد علاقه‌ام از چارلز آیزنشتاین هستم: «جهان زیباتری که قلب‌های ما می‌دانند ممکن است».
من رویای چنین جهانی را در سر دارم، جایی که با فراوانی و اعتماد بیشتری زندگی می‌کنیم. جایی که ما آگاهانه از طریق بخشیدن و گرفتنِ شاد، وابستگی متقابل خود را پرورش می‌دهیم. جایی که اصالت گرامی داشته می‌شود و ارتباط، هنجار است. جایی که هر یک از ما می‌دانیم که نیازهایمان مهم هستند، تعلق را تجربه می‌کنیم و به منابع درونی و جمعی کافی برای اعمال انتخاب معنادار در زندگی خود دسترسی داریم.

پرسشی که من در خدمت این رویا دارم این است:

چگونه می‌توانیم برای این جهان تلاش کنیم، بدون اینکه در درون خود و روابطمان، همان الگوهای سلطه، عدم ارتباط و نیرویی را که می‌خواهیم تغییر دهیم، بازتولید کنیم؟ مسیری که ریشه در آگاهی از نیازها و وابستگی متقابل ما دارد.

من کنجکاوم که چگونه ان وي سي می‌تواند فراتر از برقراری ارتباط متفاوت، از ما حمایت کند: تا با وابستگی متقابل اساسی خود دوباره ارتباط برقرار کنیم (از تفاوت‌های قدرت و هر چیز دیگری که ما را از هم جدا نگه می‌دارد آگاه شویم)، به طور کامل‌تری به قدرت و انتخاب درونی خود گام برداریم و از آن فضا، قدرت را به اشتراک بگذاریم و در شکل‌دهی به جهانی که برای همه موجودات مفید است، مشارکت کنیم. من به ویژه به کاربرد آن فراتر از ان وي سي : در خانواده‌ها، سازمان‌ها، جوامع، فضاهای تغییر اجتماعی و هر کجا که مردم در تلاش برای از بین بردن تفاوت‌ها و ایجاد جهانی هستند که برای تعداد بیشتری از ما مفید باشد.