از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷، من عضوی از جمعی بودم که مالک و گرداننده‌ی یک فضای اجتماعی در روچستر، نیویورک بود و بستری را برای فعالان، هنرمندان و اعضای جامعه فراهم می‌کرد تا تغییرات اجتماعی را تقویت کنند. در میان ماجراجویی و هیجان همکاری‌های جدید، ما همچنین با درگیری‌های چالش‌برانگیزی روبرو بودیم. به عنوان بخشی از تلاش‌ها برای مقابله با این تنش‌ها، در کارگاهی در مورد «حلقه‌های ترمیمی»، یک مدل حل تعارض اجتماعی که ریشه در ارتباط بدون خشونت ( ان وي سي ) دارد، شرکت کردم. این تجربه تأثیر عمیقی بر من گذاشت.

این کارگاه، قلب مرا به روی دیدگاه‌های جدیدی در مورد رفتار انسان، تضاد و سیستم‌های سلطه گشود، در حالی که تعصبات و قضاوت‌های اخلاقی خودم را به چالش کشید. از آن زمان، ان وي سي نیروی محرکه‌ای در سفر من به سمت رشد شخصی، رهایی از عادت‌های سرکوبگرانه درونی شده و پرورش روابط عمیق‌تر و رضایت‌بخش‌تر با دیگران بوده است.

در طول هفده سال گذشته، راه‌های خلاقانه‌ای برای به اشتراک گذاشتن اشتیاقم به ان وي سي و گفتگوی ترمیمی پیدا کرده‌ام. از زمانی که در یک مرکز ترک اعتیاد در کوه‌های کتسکیل بودم تا کار فعلی‌ام به عنوان مددکار اجتماعی و درمانگر، خود را وقف ارائه تسهیل‌گری و مربیگری مبتنی بر ان وي سي به گروه‌ها و افرادی کرده‌ام که به دنبال همکاری، اثربخشی و ارتباط بیشتر هستند. کار من به شکل فرآیندهای میانجیگری، حلقه‌های گفتگو، حلقه‌های ترمیمی، کارگاه‌های مشارکتی و درمان/مربیگری فردی است.