این تمرین، بازگشتی آرام به بدن و لحظه حال را فرا می‌خواند، به خصوص در مواقعی که احساس می‌کنیم فعال شده‌ایم، از خود جدا شده‌ایم یا از نظر احساسی غرق در فشار هستیم.

با توجه دقیق و کنجکاوانه به احساسات، شروع به کاهش واکنش‌های خودکار خود می‌کنیم و عمیق‌تر به آنچه در درونمان اتفاق می‌افتد گوش می‌دهیم. اغلب، بدن قبل از اینکه ذهن بتواند چیزی را نام ببرد، آن را حس می‌کند.

در زمینه ارتباط بدون خشونت ، این آگاهی می‌تواند از ارتباط صادقانه‌تری با خودمان پشتیبانی کند. می‌تواند به ما کمک کند تا تشخیص دهیم چه احساسی داریم، چه چیزی برای ما مهم است و چه چیزی را در پس واکنش‌هایمان آرزو می‌کنیم. از آن نقطه، اغلب گوش دادن با همدلی، صحبت کردن با صداقت و حضور در مکالمات مهم آسان‌تر می‌شود.

چرا این تمرین مهم است؟

وقتی احساس می‌کنیم که بیشتر در خودمان ریشه داریم، اغلب فضای بیشتری در درونمان وجود دارد. فضای بیشتری برای توجه کردن. فضای بیشتری برای انتخاب کردن. فضای بیشتری برای پاسخ دادن با دقت به جای اینکه فوراً به حالت تدافعی، سرزنش یا کناره‌گیری برویم. بازگشت به بدن می‌تواند در لحظات تنش، عدم اطمینان یا شدت احساسات، به یک لنگر آرام تبدیل شود.

در ان وي سي و گفتگوی دلسوزانه

این تمرین می‌تواند قبل یا در حین مکالمات دشوار، هنگام بروز احساسات قوی یا هر زمان که می‌خواهید دوباره با خودتان ارتباط برقرار کنید، مفید باشد. این تمرین ممکن است به شما کمک کند:

• با لحظه حال در ارتباط باشید
• به احساسات و نیازها با وضوح بیشتری توجه کنید
• با همدلی بیشتر گوش دهید
• با صداقت و مراقبت صحبت کنید
• حتی در ناراحتی نیز در ارتباط باشید

هر چه عمیق‌تر بتوانیم با خودمان همراه شویم، امکان بیشتری برای ملاقات با دیگران با شفقت و مهربانی فراهم می‌شود.