Bana çok ilham veren bir kişi bir gün bana şöyle sordu: "Olmak için mi yapmak istiyorsun, yoksa yaparak mı olmak istiyorsun?"
Bu soru beni derinden sarstı. Altı uzun yıldır boşuna "yapmak" yerine "olmak" için çabalayan ben, sonunda anladım ki, bilinçaltımdaki tanınma ve özgüven arayışım ile doymak bilmeyen başarı ve gerçekleşme ihtiyaçlarım, yaptığım her eylemde, en basit haliyle, kim olduğumu ortaya koymamı engelliyor.
Hayalim şu: Herkesin gerçekten kim olduğunu ortaya koymaya cesaret ettiği ve kendilerine değerli gelen değerleri somutlaştırdığı bir dünya yaratmaya yardımcı olmak. Çocukların küçük yaşlardan itibaren sadece nasıl yapacaklarını değil, nasıl olacaklarını da öğrendikleri bir dünya; okulda ve profesyonel dünyada bize öğretildiği gibi. Birlikte yaşamanın, açık ve nazik bir şekilde, hem kendine hem de diğerine karşı kendini dinlemek ve kendini ifade etmek anlamına geldiği bir dünya. İletişimin, çözüm ve eylem planlarını düşünmeden önce bağlantının ve ilişkinin kalitesini aramakla eşdeğer olduğu bir dünya.
Sonunda, bugünün gençlerinin yarın özgün, sorumlu ve bilinçli yetişkinler olacağı; kuruluşların ilham veren ve ilham alan liderler tarafından yönetileceği ve işlerinin başarısında iş birliği yapmaktan motive olmuş ve mutlu olan kadın ve erkeklerden oluşacağı bir dünya.
İyileşmeye elverişli yaşam alanıma hoş geldiniz (aşağıdaki ilk videoya bakın).
Une personne très inspirante pour moi me demande un jour : « veux-tu faire pour être ou être en faisant ? … »
Je suis ébranlée par la question. Moi qui cherche en vain, depuis six longues années, à être plutôt que faire, je comprends enfin que ma recherche inconsciente de reconnaissance et de confiance en moi et que mes insatiables besoins d’accomplissement et de réalisation m’empêchent d’être qui je suis, tout simplement, à travers chaque acte que je pose.
Mon rêve est là : contribuer à co-créer un monde dans lequel chacun ose être qui il est vraiment et incarne les valeurs qui lui sont chères. Un monde où les enfants apprennent à savoir être dès leur plus jeune âge, et pas seulement à savoir faire, comme on nous l’enseigne à l’école, puis dans le monde professionnel. Un monde où vivre ensemble signifie s’écouter soi et s’exprimer tout en écoutant l’autre, dans l’ouverture et la bienveillance, envers soi et envers l’autre. Un monde où communiquer équivaut à rechercher la qualité de la connexion et de la relation avant d’envisager des solutions et des pistes d’actions.
Un monde, enfin, où les jeunes d’aujourd’hui seront demain des adultes authentiques, responsables et conscients ; où les organisations seront dirigées par des leaders inspirés et inspirants, et peuplées d’hommes et de femmes motivés et heureux de coopérer à la réussite de leur entreprise.
Je vous accueille dans mon lieu de Vie, propice au ressourcement
