Sanırım 2006 yılındaydı ya da biraz öncesindeydi, meditasyon odasında o zamanki öğretmenimin dudaklarına yapışmış haldeydim ve birdenbire şu düşünce aklıma geldi: "Ben de bunu istiyorum!" İnsanlara eşlik etmek ve onların da benim yolculuğumda defalarca yaşadığım bu "aydınlanma" deneyimlerini yaşamalarını mümkün kılmak istiyorum.

Onların gelişimlerinin bir parçası olmak ve nasıl büyüdüklerine, çatışmalardan nasıl hazinelerin kurtarıldığına, kısıtlamadan nasıl özgürlüğün doğduğuna ve ardından nasıl rahatlamanın geldiğine tanık olmak istiyorum. İnsanların rahat bir nefes aldığını ve hayatlarındaki bir parçanın yeniden bir araya getirildiği için sevindiklerini görmek istiyorum. Onları cesurca ateşin içinden geçirmek istiyorum, çünkü benim gözetimim altında ısının onlara zarar veremeyeceğini biliyorum. İstediğim bu ve aynı zamanda eğlenmek ve gülmek de istiyorum... ve sonra kitabı Marshall Rosenberg elime geçti.

İlk giriş dersinden sonra eğitmen olmak istediğimi anladım. O zamandan beri yolumu arıyorum ve her yol ayrımı beni deneyim açısından daha da zenginleştiriyor. Seminerlerimde somutlaştırmaya çalıştığım da bu deneyimler. Hepsi bu. Başka bir şey yok.

Şiddetsiz İletişim benim için sadece bireyler veya halklar arasında değil, aynı zamanda kadim manevi gelenekleri ve bilgeliği günlük hayata entegre eden bir köprüdür.