Dorastałam w przekonaniu, że aby otrzymać miłość, muszę na nią zapracować – dobrymi ocenami, osiągnięciami i nienagannym zachowaniem. Podążałam więc oczekiwaną ścieżką: doskonałe oceny, dyplom ukończenia studiów i pewna praca w dużej firmie niedaleko domu. Stałam się „grzeczną dziewczynką” i w ten sposób zatraciłam siebie. Na każdym etapie chowałam kolejną cząstkę siebie, by stać się wersją siebie, którą, jak wierzyłam, muszę zaprezentować, by przynależeć.

Jestem głęboko wdzięczna, że ​​w końcu zrozumiałam, co się dzieje. W pewnym momencie dostrzegłam, że gonię za uwewnętrznionym ideałem i że to dążenie przysparza cierpienia zarówno mnie, jak i moim relacjom. Dlatego w chwili jasności i odwagi zrezygnowałam z pracy, która miała być moim marzeniem (czyje to było marzenie, tak naprawdę?) i zaczęłam na nowo szukać siebie – tego poczucia pełni i sensu, które wynika z życia we własnej skórze, a nie w uwarunkowanym obrazie tego, kim moim zdaniem powinnam być.

Poświęciłam lata tym poszukiwaniom poprzez projekty osobiste, psychoterapię i niezliczone próby odnalezienia siebie na nowo. Potem urodziła się moja córka, która obdarowała mnie darem Porozumienie Bez Przemocy (NVC). Byłam głęboko zaangażowana w budowanie z nią relacji opartej na wzajemnym szacunku i zaufaniu, ale nie potrafiłam tego zrobić. W naszych pierwszych interakcjach obserwowałam, jak reaguję automatycznie, co było bolesne dla nas obojga.

Szukałem więc dalej, aż w 2019 roku trafiłem na książkę Porozumienie Bez Przemocy: Język Życia” (Le parole sono finestre oppure muri). Od tego momentu rozpocząłem intensywną i nieustającą podróż praktykowania Porozumienie Bez Przemocy.

Po raz pierwszy elementy układanki zaczęły się składać w całość. NVC pomogło mi na nowo nawiązać kontakt z czymś, co zawsze było we mnie, ukryte pod warstwami uwarunkowań. Nauczyłam się słuchać siebie, rozpoznawać swoje potrzeby i wybierać, jak reagować na życie, chwila po chwili. Po raz pierwszy poczułam, że odnalazłam drogę powrotną do domu – do siebie jako wyjątkowej i niezastąpionej istoty ludzkiej, a jednocześnie fundamentalnie równej wszystkim innym.

W 2021 roku, po stracie drugiego dziecka, poczułam głęboką potrzebę uhonorowania tego bólu, przekształcając go w coś wartościowego w życiu. Zapisałam się do szkoły doradztwa opartej na Porozumienie Bez Przemocy , a w następnym roku rozpoczęłam międzynarodowy proces certyfikacyjny, aby zostać Certyfikowanym Trenerem CNVC. Byłam głęboko świadoma, że ​​NVC to jeden z tych rzadkich skarbów, który mnoży się im częściej się nim dzielimy.

Przez te wszystkie lata nieustannie przekształcałem rany, przekonania i sposoby bycia, które utrudniały mi nawiązywanie kontaktu ze sobą i z innymi, wierząc, że ta wewnętrzna praca może pomóc mi wnieść do świata bardziej współczującą perspektywę i pielęgnować „przepływ między mną a innymi oparty na wzajemnym dawaniu z serca”, jak opisał to Marshall Rosenberg .

Obecnie towarzyszę osobom indywidualnym, parom i grupom poprzez szkolenia, doradztwo i mediacje. Kieruje mną pragnienie wspierania większej świadomości poprzez rzucanie światła na przekonania, które nauczyliśmy się pielęgnować, aby otworzyć przestrzeń na zmiany. W mojej pracy kluczowe jest tworzenie środowiska bezwarunkowego przyjęcia, w którym ludzie czują się bezpiecznie, są widziani i wysłuchani. Wierzę, że gdy mamy dostęp do pełnego zakresu naszych potrzeb, może ujawnić się nasza naturalna zdolność do troski, współczucia i spontanicznego wkładu w życie.

Moją szczególną pasją jest edukacja i rodzicielstwo. Wierzę, że uwarunkowania, które otrzymujemy od wczesnego dzieciństwa, stopniowo oddalają nas od naszej wrodzonej empatii. Zmiana sposobu, w jaki dzisiejsi dorośli postrzegają siebie i innych, stwarza przestrzeń dla przyszłych pokoleń, by dorastały w większej wolności i świadomości.

Marzeniem, które inspiruje moją pracę, jest społeczeństwo niehierarchiczne, zorientowane na życie i zaprojektowane dla dobra wszystkich istot – społeczeństwo, w którym każdy przynosi światło samym swoim istnieniem. Społeczeństwo, w którym każdy ma wolność bycia sobą, ponieważ jego wyjątkowość jest uznawana za spontaniczny i niezbędny wkład, który pozwala rozkwitnąć zarówno przynależności, jak i samemu życiu.