Pracuję jako nauczycielka w szkole podstawowej w zróżnicowanej klasie, w której uczą się razem dzieci z rodzin o różnym pochodzeniu, zarówno te z rodzin defaworyzowanych społecznie i emocjonalnie, jak i te z dobrym wsparciem. W tej różnorodności budowanie społeczności, w której każdy czuje się bezpiecznie i mile widziany, jest codziennym wyzwaniem. Porozumienie Bez Przemocy mi w tym pomaga. Jestem niezmiernie wdzięczna, że teraz znajduję sposoby, by dostrzegać wszystkich i wspierać rodziców i dzieci w budowaniu wspólnoty. Mogę pomóc wszystkim dzieciom rozwijać ich potencjał i ich wyjątkowe mocne strony.
W moim życiu z rodziną: Żyrafa siedzi przy naszym stole. Pomaga mi pamiętać, że wszystko, co robimy, zaspokaja jakąś potrzebę. Mój 15-letni syn ciągle wybiera strategie, które stanowią dla mnie wyzwanie lub mnie prowokują. Wciąż na nowo świadomie podchodzę do moich tematów, aby móc się rozwijać i odkrywać, czego naprawdę chcę. Najważniejsze dla mnie jest utrzymanie kontaktu, niezależnie od tego, jak wysokie są fale; mogę to z nim tak często ćwiczyć.
Zapewnienie mojej 9-letniej córce zastępczej bezpieczeństwa i miłości, a jednocześnie zapewnienie jej niezbędnego wsparcia, to coś, co mogę sobie uświadomić i przemyśleć na nowo dzięki Porozumienie Bez Przemocy . Szczególnie kontakt z jej biologicznymi rodzicami, którzy niestety są chorzy psychicznie i z traumą, stanowi dla mnie wyzwanie. Widzę ich ogromny ból i potrzeby, a jednocześnie potrzeby mojej córki zastępczej i naszej rodziny, a my mamy silną potrzebę ochrony i bezpieczeństwa. Jestem niezmiernie wdzięczna, że mogę odczuwać głęboką empatię dla jej rodziców i jednocześnie stosować wobec nich ochronę.
Ze względu na moją potrzebę osobistej wolności i autonomii, wybierałam strategię życia w otwartych związkach. Jestem w związku monogamicznym dopiero od trzech lat. (Jakie to szczęście, że mój partner również kocha i praktykuje NVC!) Wyczuwanie moich potrzeb i odważne, szczere prośby to dla mnie przygoda i wielka nauka, ponieważ zawsze biorę pełną odpowiedzialność za swoje potrzeby i pozwalam mu brać odpowiedzialność również za swoje. Przede wszystkim jednak odkryłam, że wolność, której szukam, odnajduję w sobie, akceptując siebie i pozwalając sobie być taką, jaka jestem.
Jako trener NVC pracuję również z osobami (często edukatorami), które nie uczestniczą w szkoleniach NVC dobrowolnie. Jestem również wdzięczny, że mogę pracować z osobami sceptycznie nastawionymi do NVC. Dostosowywanie się do nich i wyczuwanie w danej chwili ich potrzeb oraz tego, jak mogę do nich dotrzeć, aby nawiązać między nami więź, jest dla mnie wyzwaniem i jednocześnie ekscytującym doświadczeniem.
