Porozumienie Bez Przemocy (NVC) pojawiło się w moim życiu jako szczyt długiej duchowej podróży, którą odbywałam przez ostatnie kilka dekad, obejmując praktykę i naukę chrześcijańską, buddyjską i jogi. Wszystkie one skupiają się wokół kluczowych koncepcji, takich jak miłość, współczucie i uważność. NVC pozwala mi stawiać pewniejsze kroki na ścieżce, którą zawsze pragnęłam podążać – doświadczania głębokiej duchowości i empatycznej więzi z innymi.

Jako trenerka skupiam się na tworzeniu warunków, w których każda osoba może obudzić się ze swoich agresywnych nawyków, zarówno w mentalności, jak i zachowaniu, uświadamiając sobie tragiczne konsekwencje tego uwarunkowania dla relacji z samym sobą i z innymi ludźmi. Ponadto koncentruję się na zmianie sposobu myślenia, zrozumieniu celu NVC, jakim jest budowanie więzi, oraz na doświadczaniu idei współzależności. Te dwa obszary zainteresowania odzwierciedlają mój własny proces uczenia się i doświadczania NVC: nie jako zwykłego narzędzia czy sposobu komunikacji, ale raczej jako zaproszenia do głębokiej zmiany światopoglądu, a w konsekwencji – zachowania. Postrzegam siebie jako osobę, która pomaga ludziom dotrzeć do tej mentalności i ją pielęgnować.

Jako osoba pracująca w środowisku akademickim i badaczka językoznawstwa, interesuję się również prowadzeniem badań naukowych, które pozwolą mi lepiej zrozumieć dynamikę komunikacji i pragmatyczne aspekty modelu i procesów NVC. Staram się zrozumieć zarówno proces, w którym jednostki uczą się alienujących nawyków językowych, jak i to, w jaki sposób różnice międzykulturowe wpływają na sposób, w jaki NVC może być dostosowywane do różnych kultur i języków.