Wyraźnie pamiętam moment, kiedy po raz pierwszy usłyszałam o Porozumienie Bez Przemocy . Byłam rolniczką i matką pięciorga dzieci, a także kształciłam się na nauczycielkę waldorfską. W tym czasie bardzo pragnęłam rozwijać się i poszerzać swoje umiejętności, aby wspierać młodych ludzi w ich indywidualnym rozwoju. Ale lata intensywnych wyzwań minęły, aż GFK ponownie mnie pochwyciło w 2008 roku i od tamtej pory nie puściło. Wtedy cytat: „Chcesz mieć rację, czy chcesz być szczęśliwy? Nie można być jednym i drugim” wywarł na mnie głębokie wrażenie. Zaczęłam się zatrzymywać i zastanawiać nad tym, co jest dla mnie ważne jako jakość życia.

Wkrótce odkryłam, jak głęboką zmianę mogę wprowadzić do swojego życia, porzucając pragnienie bycia w porządku, biorąc odpowiedzialność za swoje uczucia i potrzeby oraz rezygnując z oczekiwań wobec innych, by byli tacy, jakimi ja bym chciała. Jednak pokonanie głęboko zakorzenionych schematów i prawdziwe zaakceptowanie tej nowej wersji siebie zajęło mi lata. Wątpliwości co do siebie wciąż się pojawiały, uniemożliwiając mi odnalezienie wewnętrznej siły i rozwinięcie współczującego nastawienia do siebie i innych.

Kiedy myślę o wszystkich moich towarzyszach i trenerach na tej drodze, a zwłaszcza Marshall Rosenberg (którego miałem przyjemność poznać krótko), moje serce przepełnia wdzięczność i miłość za bogactwo, jakie wnieśli do mojego życia. Chciałbym szczególnie wspomnieć Simone Anliker, Patricię i Benedikta z Fokus Empathie oraz mojego asesora Michaela Dillo. Te osobowości trenerskie zapewniły mi wymagające i intensywne doświadczenie edukacyjne, za które jestem niezmiernie wdzięczny.

NVC przeniknęło moje życie i dotknęło wszystkich jego aspektów. Jako terapeutka socjalna, matka i partnerka obserwowałam, jak uprzedzenia dotyczące tego, co jest dobre dla innych, czego się od nich oczekuje, co robi się z czystej odpowiedzialności lub dlatego, że jest to „normalne”, zagrażają dobru jednostek lub całej społeczności. Tak zwane działania pomocowe mogą szybko stać się przemocą, działania w dobrej wierze mogą prowadzić do traumatycznych doświadczeń, a krytyka może prowadzić do ślepego zaułka. Odzyskanie siły życiowej obecnej w każdym człowieku (boskiej energii), która pragnie zamanifestować się i rozwinąć w bezpiecznej przestrzeni, wymaga uważności i nowych struktur.

Dla mnie kluczowe stało się kwestionowanie starego sposobu myślenia, który często zakorzenił się w strukturach społeczności, oraz praktykowanie otwartych i bezstronnych spotkań. Oznacza to kultywowanie obserwacji, w tym własnego myślenia, i praktykowanie jej z innymi. W tej uważnej „świadomości” doświadczam istoty życia, która karmi mnie i innych
miłością.

Jako towarzyszka i coachka chcę widzieć siebie jako położną, która towarzyszy procesom porodu bez udawania, która otwiera przestrzeń dla zasobów i wspiera bolesne fazy z miłością i empatią. Chcę być kimś, kto w każdej sytuacji pyta, ile zasobów może zaoferować, i kto zachowuje otwartość i ciekawość na to, co chce się na nowo wyłonić.