Mam 35 lat i przeczytałam książkę Marshalla w 2013 roku. W tamtym czasie bardzo interesowałam się buddyzmem i ludzką naturą duchową. Ale czegoś brakowało: jak pogodzić codzienne życie i problemy, traumy i historię z duchowością?
Lektura Porozumienie Bez Przemocy: Język Życia” przyniosła mi potrzebne odpowiedzi i zaczęłam praktykować samodzielnie, każdego dnia przed snem, analizując swój dzień i starając się rozpoznać swoje uczucia i potrzeby oraz potrzeby innych osób (zaspokojone lub niezaspokojone). 
Kiedy po raz pierwszy spotkałam trenera NVC, moja praktyka naprawdę zakorzeniła się w moim ciele, uzyskałam głębsze i jaśniejsze zrozumienie NVC. Jednocześnie pomyślałam: „OK, chcę być tam, gdzie ona, w pewnym momencie mojego życia, właśnie tam chcę wnieść swój wkład w życie”. Kilka lat później zaczęłam na poważnie i praktykowałam, praktykowałam i praktykowałam…

NVC naprawdę pomogło mi stać się bardziej współczującym wobec innych, gdy zachowują się w sposób, który nie spełnia moich potrzeb. Rozumiem, skąd pochodzą, nawiązuję z nimi kontakt i dzięki temu akceptuję ich obecną sytuację. Mogę też naprawdę poczuć radość dawania i brania.

Przez całe życie słyszałam, że jestem zbyt intensywna, że ​​odczuwam zbyt silne emocje i to było dodatkowym cierpieniem, oprócz braku zrozumienia. Teraz akceptuję tę intensywność, potrafię zrozumieć jej źródło i działać w sposób, który zaspokaja moje i innych potrzeby.

Jestem teraz nauczycielką w szkole podstawowej i wyraźnie widzę, jak moje życie w oparciu o NVC wpływa na dzieci i dorosłych (współpracowników, rodziców), z którymi się kontaktuję. Chcę dzielić się NVC z moimi kolegami nauczycielami, aby mogli sami wcielić je w życie i stać się wzorami do naśladowania dla dzieci. Dziś czuję się spokojniejsza niż wtedy, gdy byłam młodsza i chcę dzielić się NVC z innymi, aby mogli znaleźć własną drogę.