Kiedy w 2008 roku wzięłam udział w moim pierwszym warsztacie Porozumienie Bez Przemocy (NVC), nie miałam pojęcia, w co się pakuję i jaką podróż rozpoczynam. Do tego czasu byłam całkowicie nieskalana w kontaktach ze sobą, a dokładniej w kontaktach z moimi uczuciami, emocjami i „guzikami”, o których istnieniu nie miałam pojęcia. Tym razem nie miała to być intelektualna, sterowana umysłem podróż do mojego wnętrza, ale raczej słuchanie i odczuwanie – fizyczne doświadczenie, na które nigdy wcześniej nie pozwalałam.

Ta metoda wydała mi się niezwykle obiecująca, jasna i prosta: jak wyrazić siebie w taki sposób, aby osoba, z którą rozmawiam, wysłuchała mnie do końca, zrozumiała i w najlepszym razie spełniła moją prośbę? Podczas tego weekendu warsztatowego i rocznego szkolenia, które nastąpiło po nim, dowiedziałem się, że NVC to znacznie więcej niż model komunikacji. To także zaproszenie do coraz bliższego zaprzyjaźniania się z samym sobą. Im więcej świadomości wnoszę do swojego codziennego życia, tym łatwiej jest mi rozwijać zrozumienie dla siebie, akceptować siebie z moimi „wadami”, a nawet nauczyć się kochać siebie.

Im lepiej udaje mi się to robić w stosunku do siebie, tym łatwiej jest mi rozwijać zrozumienie dla otaczających mnie osób i mojego otoczenia. Porozumienie bez Przemocy (NVC) to dla mnie przede wszystkim połączenie – połączenie z tym, co aktualnie żyje we mnie i w moim partnerze. A kiedy już uda się osiągnąć ten stan, wiele rzeczy, które wcześniej wydawały się niezmienne, ulega zmianie: otwierają się jednostronne perspektywy, zmienia się gniew i poczucie winy, a często pojawiają się nieoczekiwane rozwiązania, które zdają się wynikać z naturalnego przepływu.

W ostatnich latach pogłębiłam swoją ścieżkę, aby lepiej oswoić się z moją wrażliwością. Ponieważ nauczyłam się, zwłaszcza podczas mojej podróży z NVC, że nasza wrażliwość i sposób, w jaki sobie z nią radzimy, często prowadzi nas do zamknięcia serc, założenia maski i braku dostępności. Jednocześnie nasza wrażliwość jest kluczem do więzi między nami jako ludźmi. A ta walka między wycofaniem i reakcją obronną z jednej strony, a autentycznym okazywaniem siebie i odważeniem się na kontakt z innymi z drugiej strony, to coś, z czym my, ludzie, zmagamy się każdego dnia.

Moim wkładem jest danie nam wszystkim szansy i możliwości rozwoju i wzrostu w kierunku:

• lepszy kontakt z samym sobą i otaczającymi cię ludźmi
• inne formy rozwiązywania konfliktów i
• świadome współistnienie, w którym potrzeby wszystkich istot żywych odgrywają rolę.

Chciałbym zobaczyć tę zmianę nie tylko na poziomie interpersonalnym, ale także w naszych społeczeństwach. I bardzo się cieszę, że mogę się do tego przyczynić!