Moje spotkanie z Porozumienie Bez Przemocy (NVC) nastąpiło w przełomowym momencie mojego życia.

Po ukończeniu studiów spędziłem prawie 30 lat w świecie biznesu, z czego drugą połowę na stanowiskach kierowniczych w globalnych korporacjach. Patrząc wstecz, widzę teraz, że nieustannie dążyłem do przetrwania – jednocześnie tęskniąc za autentyczną więzią i zrozumieniem, choć wówczas nie byłem tego świadomy.

W końcu ten sposób życia stał się nie do utrzymania i pogrążyłem się w głębokim osobistym zmaganiu. Mniej więcej w tym czasie natknąłem się na NVC. Niemal jednocześnie rozpoczęła się pandemia COVID-19. Podjąłem odważną decyzję o odejściu z kariery menedżerskiej i przeprowadzce do Itoshimy, nadmorskiego miasta w prefekturze Fukuoka, bez jasnego planu na przyszłość.

Wiedziałem tylko, że chcę żyć w zgodzie z tęsknotami mojej duszy i nawiązać głębszą więź z samym sobą, innymi i naturą. NVC stało się niezbędnym towarzyszem w tej transformacji, pomagając mi zrozumieć, dlaczego miałam trudności i co doprowadziło mnie do wypalenia zawodowego.

Chociaż od samego początku pociągało mnie NVC, moja droga do jego poznania nie zawsze była łatwa. Oczywiście, nauka NVC nie oznacza, że ​​dzieją się tylko przyjemne rzeczy. Musiałam zmierzyć się zarówno z uczuciami komfortu, jak i dyskomfortu, zauważyć, kiedy byłam przyłapana na osądzaniu i nauczyć się odnosić do siebie z empatią. Stopniowo, dzięki praktyce, zaczęłam internalizować te umiejętności.

Dla mnie NVC to droga do nauki i życia na całe życie – zaufany towarzysz w moim życiu. Mam nadzieję, że dzielenie się moimi osobistymi doświadczeniami i wiedzą może być wsparciem również dla innych.

W przyszłości chciałabym głębiej zaangażować się w rozwój organizacyjny oparty na zasadach NVC.
Ponadto będę nadal koncentrować się na wprowadzaniu NVC wśród profesjonalistów biznesowych i wspieraniu lokalnych osób dokonujących zmian w Itoshimie. Moim celem jest współtworzenie kultur empatii, współpracy i autentyczności – zarówno w miejscu pracy, jak i w społecznościach.