Dźwięk połączenia

Jako nauczyciel muzyki włączam do moich sesji szkoleniowych element muzyczny i niewerbalny. Muzyka jest bezpośrednią bramą do podświadomości. Czasami śpiewamy piosenkę, aby dać się usłyszeć naszym głosom i wsłuchać się w głosy w grupie. Czasami wykonujemy ćwiczenie niewerbalne z instrumentami muzycznymi, taniec lub ćwiczenie słuchowe. W takich momentach szum „chęci bycia w porządku” natychmiast zanika. Pojawia się przestrzeń,

w której obserwujemy bez osądu, wyczuwamy, co jest potrzebne i reagujemy natychmiast poprzez naszą obecność. Dla mnie to jest synergia między Porozumieniem Bez Przemocy a muzyką: uczymy się słuchać niuansów, trzymamy się z dala od sfery „dobra i zła” i łączymy serca z sercami.

Kiedy się komunikujemy, często koncentrujemy się na dosłownej treści. Psycholog Albert Mehrabian wyjaśnił swoją regułą 7-38-55, że nasza komunikacja jest jak góra lodowa, której zdecydowana większość znajduje się pod powierzchnią wody, w nieświadomości. Twierdzi, że komunikacja składa się w 55 procentach z mowy ciała (konkretnie mimiki), w 38 procentach z intonacji i użycia głosu (głośności, wysokości tonu, akcentu) oraz w 7 procentach ze słów mówionych.
Fascynujące jest to, że często skupiamy się na tych siedmiu procentach, podczas gdy prawdziwe życie rozgrywa się w podświadomości. Jak trafnie opisuje Tjeu van den Berk, to właśnie w podświadomości toczy się prawdziwe życie. Uświadomienie sobie tego radykalnie odmieniło również moje życie.

Dla mnie Porozumienie Bez Przemocy stało się sposobem na życie i sztuką życia. Wymaga ono rosnącej świadomości, wewnętrznego nastawienia na spotkanie z drugą osobą na równych prawach, z głębokim szacunkiem i autentyczną ciekawością. Brzmi to prosto, ale rzeczywistość często okazuje się bardziej wymagająca. Dorastałem w czasach, gdy rozmowy służyły do ​​udowadniania swoich racji. Dzięki prawdziwemu życiu Porozumienie Bez Przemocystało się dla mnie boleśnie, lecz pięknie jasne: więź z drugą osobą jest dla mnie o wiele cenniejsza niż posiadanie racji. Ta więź wymaga prawdziwego słuchania, zrozumienia, zadawania otwartych pytań i poszukiwania głębszego wglądu: co tak naprawdę dzieje się w drugiej osobie?

Jednocześnie ta podróż nauczyła mnie patrzeć na siebie w lustrze. Jakie pragnienia, pragnienia i potrzeby istnieją w moim własnym, wewnętrznym świecie? Ta podróż odkrywcza przyniosła odpowiedzi, które bardzo różniły się od moich wcześniejszych wyobrażeń. Pod powierzchnią, w grę wchodziły głębokie, uniwersalne potrzeby: bezpieczeństwa, przynależności, miłości własnej, pewności siebie, uznania, miłości i więzi.
Odkrycie tego było dla mnie głębokim wzruszeniem i uświadomiłam sobie również, że mogę i chcę pomagać innym odkrywać ich własne potrzeby. Bo zaspokajanie wzajemnych potrzeb tworzy więź.