NVC doskonale minimalizuje obronę i buduje zaufanie.
Pozwala nam to dokonywać wyborów służących życiu w sposób współzależny.

Jeśli pracowałeś lub bawiłeś się z Kristin Masters, znasz ją jako osobę o głębokiej i rozległej osobowości, głęboko osadzoną w wdzięczności i żalu, osobę świadomą swojej wrażliwości i siły, wierną swoim wartościom. Kristin wnosi dostrojenie, rezonans, wgląd i współczucie do swojej pracy na rzecz osobistego uzdrowienia i zmiany społecznej.

Jeśli jeszcze jej nie spotkałeś, być może chcesz wiedzieć, że te wartości są zakorzenione w dążeniu do prawdy o współzależności, budowaniu zaufania i gotowości do działania, które służą relacjom międzyludzkim i Ziemi, którą dzielimy. Mówi się, że Kristin „do wszystkiego, nawet do najpoważniejszych spraw, podchodzi z duchem dostrojonej zabawy i kreatywności”. Często można ją spotkać śpiewającą i tworzącą sztukę, często inspirowaną światem przyrody lub będącą świadkiem ludzkiej hojności i życzliwości. Wczuwa się w sieć grzybni pod naszymi stopami, wskazując społeczności, do których należy i którym troszczy się ze wszystkich sił.

Jedną z pasji i „specjalizacji” Kristin jest praca z żałobą i wdzięcznością. Wierzy, że „opłakujemy tylko to, co kochamy”, wierząc, że jesteśmy stworzeni do dzielenia się bólem/żałobą i radością/zabawą we wspólnocie, a nie w samotności.

Jako facylitatorka i organizatorka przestrzeni dla grup uczących się i w konflikcie, Kristin czerpie z wielu modeli, aby reagować na doświadczenia grupowe i indywidualne, budować/wspierać odważną przestrzeń, która uwzględnia warstwy potrzeb oraz budować zaufanie i potencjał do tego, co może być możliwe.

Kristin zaczęła uczyć się zasad i umiejętności Porozumienie bez Przemocy w 1994 roku, kiedy pracowała z Jean Morrison w więzieniu San Quentin, prowadząc programy Alternatywy dla Przemocy. Zrozumiała moc Porozumienia Bez Przemocy, gdy pewnego dnia w 2001 roku uratowało jej małżeństwo (dzięki Jean!) i postanowiła w pełni się w to zaangażować. Kristin uzyskała certyfikat trenera w 2010 roku. Kristin łączy modele, zasady i ramy, wykorzystując wsparcie Porozumienia Bez Przemocy jako fundament i przewodnie słońce. Jest głęboko wdzięczna nauczycielom i współtwórcom za znalezienie sposobów na skuteczne stawienie czoła wyzwaniom, przed którymi stoi ludzkość.

A Kristin podaje to poniżej dla kontekstu:
Jestem białą Amerykanką. Jestem queerową wdową, która straciła żonę z powodu raka mózgu, kochającą mamą (ukochanej, wiecznej istoty ludzkiej, dwudziestokilkuletniej córki). Żyję w łagodnie starzejącym się, grubym ciele cispłciowej kobiety, która nadal robi większość tego, o co ją proszę.

Oferuję indywidualny coaching, mediacje/dialog moderowany, moderację, doradztwo organizacyjne, warsztaty i rekolekcje na niezliczone tematy. Niezależnie od tego, czy będę miała okazję się z Tobą spotkać/pracować/bawić, czy nie, z radością wyobrażam sobie wizje i marzenia, którymi możemy się dzielić, i różnice, jakie możemy wprowadzić. Wdzięczność

dla nauczycieli i osób, które miały wpływ:

Kristin składa najgłębsze ukłony dwóm ukochanym mentorom, kluczowym w diagramie Venna modeli na drodze do osobistego uzdrowienia i działań społecznych/politycznych.
Lillian Roybal Rose jako nauczycielce/trenerce w zakresie różnorodności, komunikacji międzykulturowej i rozwiązywania konfliktów.
Joanna Macy (& „The Work that Reconnects”) jest starszą, która włączyła teorię systemów żywych, zasady buddyjskie i empowerment, aby zająć się rozpaczą związaną z kryzysami środowiskowymi i sprawiedliwości społecznej naszego pięknego i chorego świata.
A także głęboko…
Robertowi Gonzalesowi za jego wewnętrzną pracę nad współczuciem, samoodpowiedzialnością i pięknem potrzeb.
Miki Kashtan za jej podejście i zastosowanie podstawowych zobowiązań, jej przemyślenia na temat przejścia od niedoboru, separacji i bezsilności do wystarczalności, współzależności i wyboru.
Sarah Peyton za jej ramy relacyjnej neurobiologii wykorzystuje rezonansowy język, nieświadome kontrakty, empatię podróży w czasie i ustawienia rodzinne, aby pokazać nam, jak utrzymać nasze układy nerwowe w procesie gojenia się po traumie.
Dr Roxy Manning za jej pracę nad utrzymaniem świadomości władzy i przywilejów, zajmowaniem się mikroagresjami i budowaniem ukochanej społeczności.
Kazu Haga i Mike Tinoco za ich przestrzeganie zasad i metod Kingian Nonviolence
I zbyt wielu innym, by wymienić ich jako studentów, członków zespołu i współprowadzących.