Moim pragnieniem jest odegranie swojej roli w nieuniknionej transformacji, której nasz świat potrzebuje, aby stać się bardziej pokojowym. Na razie oznacza to działanie w sposób tak bezprzemocowy, jak to możliwe, w obrębie moich społeczności, a jednocześnie wspieranie osób i organizacji, które aktywnie pracują nad zmianą systemów i struktur, aby służyły całemu życiu na Ziemi. Wierzę, że osobista transformacja i zmiana społeczna są nierozerwalnie ze sobą powiązane.

Moim zamiarem jest stworzenie przestrzeni wsparcia, w których ludzie mogą nawiązać głęboką więź ze sobą – uznając tę ​​wewnętrzną więź za niezbędną do autentycznego radzenia sobie z traumą, podziałami i innymi barierami, które uniemożliwiają nam tworzenie bardziej pokojowego świata. Z pasją pomagam ludziom rozwijać świadomość systemowej dynamiki społecznej, rozumiejąc, jak władza działa w relacjach i społecznościach. Rozpoznawanie wzorców opresji i przywilejów pozwala nam stosować Porozumienie Bez Przemocy (NVC) w sposób, który prawdziwie służy sprawiedliwości i uzdrowieniu, wykraczając poza indywidualny komfort w kierunku zbiorowego wyzwolenia.

Wspieranie nauczycieli i rodziców w budowaniu empatycznej więzi z dziećmi ma dla mnie szczególne znaczenie, ponieważ jest jak sadzenie nasion bardziej współczującej przyszłości.
 Moje zainteresowanie badaniem układu nerwowego i naszych reakcji na traumę kształtuje moje podejście do NVC i dzielenie się nim. Zrozumienie, jak nasze ciała reagują na stres i traumę, otwiera bardziej współczujące ścieżki do uzdrowienia i budowania więzi. Ta świadomość somatyczna wzbogaca praktykę NVC, uznając, że transformacja zachodzi w całym naszym cielesnym doświadczeniu.

Moje rozumienie NVC zostało ukształtowane przez naukę u wielu inspirujących nauczycieli i praktyków. Vivet Alevi zapewniła mi fundamentalne wprowadzenie w 2007 roku, a później wspierała mnie jako moja asesorka. Czuję się szczęśliwa, że ​​mogłam uczyć się od Marshall Rosenberg, Isolde Teschner, Kita Millera, Dominica Bartera i Miki Kashtan.

Głęboką inspirację czerpię także z prac Joanny Macy i Andrei Gibson, których spojrzenie na głęboką ekologię i poetyckie głoszenie prawdy wzbogaca moje pojmowanie tego, co znaczy żyć bez przemocy w dzisiejszych czasach.