Jako nastolatka miałam okazję zacząć praktykować jogę i wsłuchiwać się w swoje ciało. Jako młoda dorosła (pedagog) przez około dziesięć lat wspierałam dzieci z niepełnosprawnościami, najpierw w instytucjach, a potem w rodzinie zastępczej, w której urodziły się moje dzieci. Porzucając świat niepełnosprawności, postanowiłam uczyć jogi.
Kiedy poczułam się bezradna wobec dziecięcych kłótni, zdeterminowana, by nie powielać modelu „kara-nagroda”, w 2006 roku zapisałam się na szkolenie Porozumienie Bez Przemocy . Przez kolejne 10 lat kontynuowałam tę naukę i upowszechniałam Porozumienie Bez Przemocy wszędzie tam, gdzie byłam zapraszana, by o nim mówić: w stowarzyszeniach rodzicielskich, szkołach podstawowych, gimnazjach i liceach.
Obecnie najbardziej lubię dzielić się tym, co sprawia mi przyjemność: NVC, ludzkim ciepłem, zabawą oddechem i ruchami ciała inspirowaną praktyką jogi oraz... spacerami po górach, podczas których głęboko regeneruję swoje baterie.
À l’adolescence j’ai eu la chance de commencer à pratiquer le yoga et l’écoute corporelle. Jeune adulte (éducatrice spécialisée) j’ai accompagné pendant une dizaine d’années des enfants handicapés, en institutions puis en famille d’accueil dans laquelle mes enfants sont nés. Quittant le monde du handicap, j’ai choisi d’enseigner le yoga.
Lorsque je me suis sentie démunie devant les disputes des enfants, décidée à ne pas reproduire le mode « punitions-récompenses », je me suis inscrite en 2006 aux formations en Communication Nonviolente. Les 10 années suivantes j’ai poursuivi cet apprentissage et ai diffusé la CNV là où j’étais invitée à en parler : associations à la parentalité, écoles primaires, collèges et lycées.
Ce que j’aime le plus actuellement, c’est de partager ce qui me fait tant de bien : la CNV, la chaleur humaine, les jeux du souffle et du corps en mouvements inspirés de la pratique du yoga et… les balades en montagne où je me ressource en profondeur.
