Obecnie mieszkam w Szanghaju i mamy społeczność, która się wzajemnie wspiera. Zaczęłam uczyć się Porozumienie bez Przemocy w 2011 roku. W tym czasie zmagałam się z różnymi konfliktami rodzinnymi, takimi jak konflikty między rodzicami a dziećmi, małżeńskie, teściową i synową. To właśnie Porozumienie bez Przemocy pozwoliło mi nawiązać głęboką więź z samą sobą i dostrzec więcej możliwości w życiu.

Następnie, począwszy od 2012 roku, stopniowo zapraszałam krajowych i zagranicznych trenerów Porozumienie bez Przemocy do prowadzenia warsztatów Porozumienie bez Przemocy w Szanghaju, Hangzhou i innych miejscach w Chinach. W 2013 roku założyłam również własną firmę specjalizującą się w edukacji rodzinnej i samorozwoju. Od 2013 roku prowadzę również kluby książki, salony i wykłady. 

W 2017 roku poprowadziłam zajęcia z głębokiego uczenia się na temat Porozumienie bez Przemocy. W 2018 roku prowadziłam otwarte warsztaty i odwiedziłam wiele przedsiębiorstw i grup. Szkoła podzieliła się wiedzą. Obecnie w gimnazjum w Szanghaju realizowany jest trzyletni projekt Porozumienie bez Przemocy w klasach wolnych od błędów, a także półtoraroczny program szkoleniowy z zakresu komunikacji bez przemocy dla nauczycieli opieki społecznej na obszarach wiejskich w U Lai.

W ciągu ponad dziesięciu lat nauki i rozpowszechniania Porozumienie bez Przemocy, mój własny stan uległ, można powiedzieć, przełomowej zmianie. Przeszłam ze stanu niższości, lęku, depresji, pełnego cierni, kłujących siebie i innych, z których większość stanowiłam ja sama, do stanu większej pewności siebie i często spokojnego i łagodnego wnętrza.

To wszystkie transformacje, które Porozumienie bez Przemocy przyniosło mi wielokrotnie. Oprócz mojej własnej transformacji, byłam również świadkiem transformacji innych osób i grup praktykujących Porozumienie bez Przemocy. Widziałam, jak te osoby stają się łagodniejsze i silniejsze dzięki praktyce porozumienie bez przemocy, co prowadzi do szczęśliwszego życia i bardziej spójnej grupy.

Życie jest krótkie i wieczne, a ja mam nadzieję, że w moim ograniczonym życiu uda mi się przezwyciężyć strach i egoizm jednostki tak bardzo, jak to możliwe, żyjąc radością i współczuciem niezwyciężonego serca. Pragnę stać się promieniem światła, oświetlającym siebie i innych.