Odkąd byłam małą dziewczynką, było dla mnie jasne, że nasze wspólne życie charakteryzuje się nieskończoną liczbą punktów widzenia, doświadczeń i miejsc w sercu, z których uczestniczymy w życiu. Z tą samą jasnością pamiętam, jak uświadomiłam sobie, że ta wielość perspektyw jest często źródłem nieufności, separacji, wykluczeń, napięć, przemocy i hierarchii, a nie szansą na wzbogacenie, wymianę, wspólnotę i poszerzenie przestrzeni zrozumienia, zaczynając od uznania wartości całej naszej wyjątkowości, a jednocześnie naszego wspólnego człowieczeństwa.

W obliczu tego wszystkiego, wkrótce poczułem pragnienie, by w dialogu być jak najbardziej sobą; nauczyć się słuchać, wyrażać siebie i komunikować z większą wrażliwością, z zamiarem znalezienia jak największej płaszczyzny porozumienia. Kolejnym krokiem była chęć coraz większego angażowania mojej energii nie tylko na poziomie osobistym, ale także po to, by relacje i systemy, do których należę jako obywatel świata, rozwijały się i ułatwiały możliwości połączenia i współpracy między nami, istotami ludzkimi, a otaczającym nas środowiskiem.

Poprzez studia, rozwijanie wrażliwości, pasję i proponowanie Teatru Uciśnionych jako narzędzia świadomości i aktywnego uczestnictwa, realizowałem ten mój zamiar, który coraz bardziej się umacniał i odnalazłem fundamentalny i silny impuls, gdy w 2017 roku spotkałem się z Porozumienie Bez Przemocy , które towarzyszy mi od tamtej pory i oświeca moją drogę. Podekscytowany, szczęśliwy, pełen pragnienia, by przyczyniać się do tworzenia bardziej sprawiedliwych i powiązanych relacji i systemów życia, oto jestem!