Jeszcze zanim zetknęłam się z Porozumienie Bez Przemocy (NVC), od dawna interesowałam się tym, jak możemy pracować z konfliktami i nieporozumieniami. Na uniwersytecie studiowałam politykę międzynarodową, chcąc patrzeć na nią nie tylko jako na kwestię instytucji i władzy, ale także jako na działalność człowieka. Później poznałam różne narzędzia myślowe, które głęboko wsparły mnie w porządkowaniu złożonych problemów i konfliktów, a także w uczynieniu ich bardziej przejrzystymi i możliwymi do rozwiązania.

Mimo to nie znalazłam jeszcze w pełni drogi do połączenia się z wewnętrznymi pragnieniami i z tym, co naprawdę jest dla mnie ważne. NVC pokazało mi tę drogę. Słuchając uczuć i potrzeb, zaczęłam dostrzegać własne pragnienia i dostrzegać człowieczeństwo kryjące się za konfliktami z innymi. Dla mnie NVC to nie tylko technika rozwiązywania konfliktów; wcześniej była to praktyka bardziej szczerego łączenia się z własnym życiem i życiem innych.

W oparciu o to, czego się do tej pory nauczyłam i doświadczyłam, chciałabym stworzyć przestrzenie, w których uczestnicy będą mogli wspólnie eksplorować, doceniając jednocześnie podstawy NVC: obserwacje, uczucia, potrzeby i prośby. Chciałabym również uwzględnić świadomość ciała, świadomość chwili obecnej, kontakt z własnymi pragnieniami i odbudowę relacji w konflikcie.

Jako trenerka cenię sobie tworzenie bezpiecznych i szczerych przestrzeni do nauki. W tym celu uważam, że niezwykle ważne jest staranne wyznaczanie granic. Wyznaczanie granic nie polega na zerwaniu kontaktu; może być punktem wyjścia do troski o siebie, a jednocześnie do głębszej relacji z innymi. Ponadto, ponieważ słowa NVC i empatia mają moc głębokiego dotarcia do wewnętrznego świata drugiej osoby, chcę uszanować tempo, zgodę i wolność każdej osoby do milczenia i uważać, aby nie przekroczyć pewnych granic bez świadomości.

Chciałabym otworzyć takie przestrzenie do nauki w formie kursów podstawowych, grup czytelniczych, grup praktycznych, przestrzeni dialogowych, sesji indywidualnych i innych form. Niezależnie od tego, czy ktoś uczy się NVC po raz pierwszy, czy kontynuuje naukę od jakiegoś czasu, mam nadzieję zaoferować ludziom możliwość nawiązania kontaktu ze sobą we własnym tempie i ponownego spojrzenia na swoje relacje z innymi.

Dzieląc się NVC, nie chcę polegać wyłącznie na własnym zrozumieniu. Chcę nadal czerpać z zasobów, które CNVC rozwijało przez lata, oraz z mądrości praktyków z całego świata. Z szacunkiem dla tego, co zbudowali ci, którzy byli przed nami, chcę połączyć to z moim własnym doświadczeniem i nadal zgłębiać formy uczenia się, które są potrzebne tu i teraz.

„Cichy czas”, który powstaje dzięki NVC. Czas w życiu codziennym, aby połączyć się ze sobą w subtelny i delikatny sposób. Aby pielęgnować ten czas jako małe święto i aby stał się on siłą, która pomoże nam kontynuować ciche kroczenie od jutra. Mam nadzieję dzielić ten czas z wieloma osobami.