Na moje życie ogromny wpływ wywarła wojna i rozpad byłej Jugosławii w latach 90. XX wieku, kiedy moje rodzinne miasto Vukovar w Chorwacji zostało dotkliwie zniszczone. Wojna w moim kraju nasiliła moją potrzebę i poszukiwanie pokoju na świecie, co ostatecznie doprowadziło mnie do Porozumienie Bez Przemocy (NVC). Im głębiej zagłębiałem się w NVC, tym bardziej stawało się dla mnie jasne, że dążąc do pokoju i harmonii na świecie, musimy zacząć od poziomu każdego człowieka i jego (uniwersalnych) ludzkich potrzeb.
Oprócz nauki i praktykowania NVC, uzyskałem również dyplom z doradztwa humanistycznego w Akademii Doradztwa i Coachingu (ACC) w Holandii. Wynikało to z mojego pragnienia konstruktywnego wykorzystania mojego doświadczenia życiowego i wiedzy, aby pomóc innym wniknąć w siebie i odnaleźć to światło, które, moim zdaniem, każdy nosi w sobie. Dlatego do niedawna w mojej praktyce doradczej i coachingowej wykorzystywałem NVC głównie do prowadzenia indywidualnych spotkań z klientami.
Jednak w ciągu ostatnich kilku lat zaczęłam oferować szkolenia NVC, które różniły się treścią i tematyką: od wprowadzenia do podstaw NVC, przez indywidualne warsztaty Dance Floor (według programu „Dance Floors” Bridget Belgrave i Giny Lawrie) po warsztaty Beauty of Needs. Prowadziłam szkolenia zarówno stacjonarnie, jak i online, w języku angielskim, a także w języku serbskim i chorwackim.
W trakcie mojej życiowej podróży i doświadczeń związanych ze stratą na przestrzeni lat uświadomiłam sobie, jak ważne jest pełne przeżywanie żałoby, aby móc w pełni żyć. Dlatego w 2021 roku zdecydowałam się wziąć udział w pierwszym programie certyfikacyjnym dla edukatorów ds. żałoby Davida Kesslera. Niecałe dwa lata później mogłam wykorzystać w praktyce znaczną część swojej wiedzy i wcześniejszych doświadczeń związanych ze stratą i żałobą, a także praktykę NVC, gdy nagle, w 2023 roku, zmarł Jerry, mój ukochany partner (zarówno w życiu, jak i w mojej podróży NVC).
Dzięki decyzji o świadomym i celowym przejściu przez proces żałoby uświadomiłam sobie, że istnieje niemalże konieczność „normalizacji” żałoby w naszych codziennych interakcjach i na poziomie społecznym. Żal, który nie jest obserwowany, uznawany, przetwarzany i/lub w żaden sposób wyrażany, z dużym prawdopodobieństwem przerodzi się w „tragiczny wyraz potrzeb”, takich jak narastające podziały i przemoc między grupami ludzi i narodami, alienacja, otępienie i uzależnienia, a także szereg innych bolączek w naszych społeczeństwach, zarówno na poziomie indywidualnym, jak i grupowym.
Teraz moją pasją jest komunikowanie, że żałoba jest zarówno drogą do życia, jak i jego pełnym wyrazem, które należy zaakceptować i przeżyć. Planuję opracować i prowadzić szkolenia, które połączą moją wiedzę i doświadczenie w zakresie straty i żałoby z moją wiedzą na temat NVC i moim stylem życia. Chcę również współpracować w tym zakresie z innymi trenerami NVC i praktykami w zakresie żałoby.
