Od dziecka uwielbiałam komunikację! Kiedy miałam siedem lat, miałam koleżankę z klasy, która ciągnęła nas za włosy i pluła na nas. Nauczycielka wyjaśniła, że ​​robiła to, ponieważ nie mogła mówić i że to jej jedyny sposób na wyrażenie swoich uczuć i zwrócenie na siebie uwagi. Tego dnia postanowiłam, że kiedy dorosnę, chcę pomóc dzieciom, które nie potrafią się komunikować, znaleźć sposoby na wyrażanie siebie bez uciekania się do przemocy. W wieku szesnastu lat przeprowadziłam się 800 km od mojego rodzinnego miasta, aby studiować logopedię w Salamance.

Piętnaście lat później odkryłam Porozumienie Bez Przemocy (NVC), współtworząc projekt społeczny w Pirenejach, dążąc do życia w zgodzie z moimi wartościami. Od pierwszej chwili poczułam, że w końcu znalazłam drogę, która nadała sens miłości do ludzkości, która towarzyszyła mi od dzieciństwa. Pierwszą książką, na jaką trafiłam, była „ Don't Be Nice, Be Real”i nie mogłam przestać jej czytać, podkreślać i rozmyślać nad nią. Zrobiłam kilka kopii list uczuć i potrzeb i nosiłam je ze sobą wszędzie, aby się nimi dzielić. Od tamtej pory żyję z zaangażowaniem w zmianę, rozwój i poszerzanie ducha i narzędzi NVC. Dzięki certyfikatowi czuję, że to zaangażowanie jest odnowione i silniejsze niż kiedykolwiek.

Moja praca koncentruje się na wspieraniu jednostek i grup w poprawie komunikacji, relacji i dobrostanu poprzez empatię, autentyczność i współpracę. Oferuję warsztaty i szkolenia w różnych kontekstach – edukacyjnym, rodzinnym i organizacyjnym – z zamiarem budowania kultury opartej na wzajemnej trosce, zrozumieniu i zaufaniu.

Uwielbiam zabawę i głęboko wierzę, że nauka poprzez zabawę sprzyja integracji i radości. Dlatego uwielbiam tworzyć własne materiały i aktywności. Jednym z projektów, którymi najbardziej chcę się podzielić, jest JECO, gra planszowa, którą zaprojektowałam jako zabawne, a zarazem potężne narzędzie do praktykowania Porozumienia Porozumienia Bez Przemocy (NVC) i rozwiązywania konfliktów. Poprzez metafory Szakala i Żyrafy oraz z nutą przypadku, JECO zachęca graczy do zgłębiania potrzeb kryjących się za konfliktami w zabawny i znaczący sposób. Korzystam z niej osobiście, w domu oraz na szkoleniach z rodzinami, szkołami i firmami – i zawsze jestem zdumiona, widząc, jak poprzez zabawę ludzie odkrywają piękno i transformacyjną moc Porozumienia Bez Przemocy (NVC).

Dzieciństwo i młodość stanowią centralny filar mojej pracy. Jako matka i uczestniczka projektu edukacji opartego na żywym rozwoju, doświadczam NVC jako codziennego sposobu budowania relacji i z przyjemnością wprowadzam go do szkół i liceów. Wspieram nauczycieli, zespoły i rodziny w przyjmowaniu wspólnego języka opartego na empatii i współpracy, promując współistnienie i holistyczny rozwój wszystkich jednostek.

Kolejnym istotnym obszarem mojej pracy jest organizacja. Współpracuję z firmami konsultingowymi i instytucjami, aby usprawniać procesy komunikacyjne w firmach, które dążą do budowania bardziej ludzkiej i zrównoważonej kultury. W środowiskach, w których „osiąganie celów” jest często priorytetem, moim wyzwaniem i radością jest pokazywanie, że empatia może być potężnym sojusznikiem i siłą napędową. Wierzę, że kiedy organizacja uczy się dbać o relacje, rozwija się nie tylko pod względem efektywności, ale także dobrego samopoczucia i poczucia celu. Marzę o ludziach, którzy pracują szczęśliwie, wracają do domu z otwartymi sercami i troską.

Wierzę, że NVC może zmieniać struktury społeczne od wewnątrz, zaczynając od transformacji jednostki. Każde szkolenie, grupa ćwiczeniowa czy rozmowa to dla mnie okazja do zasiania świadomości, obecności i troski zakorzenionej w spójności i autentyczności.

Moim pragnieniem jest, aby Porozumienie Bez Przemocy dotarło do większej liczby osób, grup i organizacji — stało się codziennym sposobem życia i budowania relacji. Dążę do tego, aby wspólnie z tą społecznością przyczynić się do zmiany społecznej, w której potrzeby każdego są brane pod uwagę, różnice postrzegane jako bogactwo, a empatia i współpraca są nićmi, które spajają nasze społeczności.

Jestem głęboko wdzięczny Marshall Rosenberg i wszystkim osobom, które wciąż pielęgnują tę ścieżkę. Czuję się niezwykle szczęśliwy, że mogę – dzięki mojemu doświadczeniu i zaangażowaniu – przyczyniać się do rozwoju NVC, co daje mi tak wiele sensu i nadziei.