Jako konsultantka, trenerka i terapeutka, z pasją pomagam w (ponownym) tworzeniu społeczeństwa opartego na więzi, bezpieczeństwie emocjonalnym i wolności bytu dla każdego. Od dzieciństwa fascynowała mnie, ale i przerażała siła systemowych wpływów na jednostki. „Zasady gry” są czasem wypowiadane, a czasem niewypowiedziane. Bardzo często generują one ukrytą przemoc.

Dlatego najpierw zgłębiłam dynamikę grupy (filozofia i politologia, psychologia społeczna, dziennikarstwo), inteligencję zbiorową i współtworzenie (kreatywne rozwiązywanie problemów, doradztwo) oraz sposoby kolektywnego definiowania dystrybucji władzy (holakracja, wyzwolone firmy). Moje spotkanie z NVC w 2017 roku uświadomiło mi, że bardzo często, w mojej pracy nad wniesieniem do świata większej czułości i bezpieczeństwa, zaprzeczałam własnym potrzebom.

Od tego czasu NVC pozwoliło mi wyjść z „syndromu kompulsywnego opiekuna” (tak powszechnego wśród „dzieci z nadopiekuńczością”).
Uczę się dbać o „najpierw i tylko o siebie”, jak mawiał MR.
Zamiast automatycznej empatii, praktykuj autentyczną ekspresję.
Różnica między dawaniem a poświęceniem,
Różnica między odpowiedzialnością a nadmierną odpowiedzialnością,
Aby zachęcić mnie do poczucia wolności bycia sobą
I bycia sprawiedliwym wobec siebie, nie tylko wobec innych…
To moja osobista droga!

Od czterech lat uczestniczę w metamorfozie programu certyfikacji frankofońskiej.

To doświadczenie transformacji organizacji zbiorowej za pomocą NVC i holakracji, w połączeniu z naszymi „źródłami” w świecie frankofońskim (w szczególności z Anne Bourrit), było moją główną szkołą NVC.

Dzisiaj chciałabym kontynuować projekty, które pomagają szerzyć świadomość bez przemocy, oraz z organizacjami, które ograniczają przemoc systemową.

Wiem, że ten projekt jest jak horyzont: nie do osiągnięcia; oddala się w miarę jak idziemy naprzód! Ale cieszę się tą podróżą z przyjaciółmi, których spotkałam po drodze, i ze wsparciem, którego często potrzebuję. Ten łańcuch przyjaciół pozwala mi zmierzyć się ze sposobem, w jaki ludzie i systemy podtrzymują traumę zamiast budować bezpieczne relacje.