W 2016 roku moja przygoda z Porozumienie Bez Przemocy (NVC) rozpoczęła się w domu, z moimi małymi dziećmi. Najbardziej zaskoczyło mnie nie to, że NVC złagodziło moje podejście do rodzicielstwa – choć tak się stało – ale to, co stało się widoczne, gdy przestałam walczyć o kontrolę: nieskończona kreatywność moich dzieci i ich gotowość do znajdowania strategii, które sprawdziłyby się dla wszystkich, gdy uwierzyły, że wszystkie potrzeby naprawdę mają znaczenie. To odkrycie zmieniło coś fundamentalnego w moim rozumieniu ludzi i systemów.

Rozwiązało również dylemat etyczny, który nosiłam w sobie przez lata. Od dawna marzyłam o pracy w edukacji, ale nie mogłam pogodzić tego marzenia z dynamiką władzy wbudowaną w system. NVC dało mi narzędzia do radzenia sobie z tym napięciem i tym samym ukształtowało moją karierę. Obecnie pracuję jako nauczycielka i koordynatorka społeczności w zróżnicowanej uczelni społecznej, wbudowując praktyki naprawcze i dialog w kulturę tej instytucji. Moim długofalowym marzeniem jest pomoc w zmianie kultury edukacji, od systemów opartych na karach, nagrodach i przekazywaniu wiedzy, w kierunku środowisk opartych na relacjach, w których uczniowie mają możliwość podążania ścieżkami uczenia się, które uwzględniają ich indywidualne potrzeby i potencjał.

Z perspektywy zmiany społecznej postrzegam NVC przede wszystkim jako umiejętność budowania wspólnoty. To praktyka, która może przekształcić systemy oparte na rywalizacji i dominacji w coś zakorzenionego we współpracy i wspólnej odporności. W trakcie tej podróży stale pogłębiało się jedno przekonanie: nie jesteśmy stworzeni do wykonywania tej pracy w pojedynkę. Dlatego zdecydowałem się skupić na budowaniu wspólnoty zarówno w moim zawodzie, jak i w szerszej fińskiej społeczności NVC. Od 2023 roku zasiadam w zarządzie fińskiego stowarzyszenia NVC, obecnie jako przewodnicząca, pracując nad stworzeniem platformy, na której praktycy mogą nawiązywać kontakty, współpracować i znajdować towarzystwo, aby czuli się bogaci i mniej odizolowani, a także mogli lepiej wdrażać NVC w życie bez wypalenia zawodowego. Moją wizją jest silna i dynamiczna fińska społeczność NVC dla wszystkich, których pociąga NVC i którzy tęsknią za miejscem, w którym mogą się odprężyć, uczyć i czerpać inspirację.

Podczas szkoleń i innych wydarzeń uczestnicy często podkreślali, że moja obecność daje poczucie bezpieczeństwa i swobody: jestem w pełni obecna, dostrzegam to, co ważne, pamiętam, co zostało powiedziane i wyczuwam, kiedy ktoś potrzebuje wsparcia. Uczestnicy zauważali również, że moje demonstracje i osobiste przykłady wspierają i wzbogacają ich naukę, a także, że przekazuję złożone idee w przystępny sposób, nie spłycając ich. Moje metody facylitacji są opisywane jako spokojne, jasne i serdeczne, a jednocześnie z równą troską podchodzę zarówno do jednostki, jak i do całej grupy. Jako lider jestem postrzegany jako osoba, która łączy efektywność z budowaniem relacji, humorem i beztroską.