Pewnego popołudnia, kiedy wróciłam do domu, buty i torby szkolne walały się po całym korytarzu. Ledwo widziałam, gdzie stanąć. Moją pierwszą reakcją było krzyknięcie na dzieci: Co tu robi cały ten bałagan? Drugą reakcją był jednak szok: Czy naprawdę tak chcę się zachowywać wobec moich dzieci, skoro nie widziałam ich cały dzień?
Moja odpowiedź była jasna: NIE.

Tak rozpoczęła się moja podróż. Po raz pierwszy usłyszałam o Porozumienie Bez Przemocy (NVC) w 2016 roku podczas szkolenia deeskalacyjnego. Od tego czasu doświadczyłam wielu rzeczy – były wzloty i upadki – ale moje życie zmieniło się diametralnie. Dziś NVC jest obecne w moim życiu codziennym, a także w moim partnerstwie. Wraz z Sashą Pollerem otrzymałam akredytację w grudniu 2025 roku.

Po drodze nauczyłam się, co tak naprawdę oznacza prawdziwa równość: dla mnie jest to fundamentalny sygnał szacunku, parytetu i otwartości, który buduje zaufanie. Doświadczyłam, jak ważne jest branie pod uwagę potrzeb każdego. W ten sposób głębokie więzi mogą narodzić się nawet w ciszy, ponieważ empatia nie zawsze wymaga słów – czasami wystarczy dotyk lub spojrzenie. Wiele nauczyłam się od różnych trenerów, a także od moich dzieci. Szczerze odzwierciedlają one moje uczucia, gdy tracę kontakt lub gdy nie jestem w kontakcie ze sobą.

Moje wykształcenie pedagogiczne i wieloletnie doświadczenie w kierowaniu placówkami opieki świetlicowej w Hamburgu pokazały mi, jak wiele bólu doświadczają dzieci i młodzież w swoich rodzinach, w przedszkolu czy szkole. Pragnę zachęcić dorosłych, w relacjach z dziećmi, do odnalezienia własnej wewnętrznej stabilności, nie gubiąc się w tym procesie. Porozumienie bez Przemocy (NVC) może otworzyć przestrzeń, w której możliwe stają się autentyczne spotkania.

Urodziłem się na Węgrzech i moje korzenie są dla mnie ważne. Jako członek społeczności CNVC, chciałbym być aktywny również w swoim kraju pochodzenia i przekazywać tę perspektywę. Dzielenie się NVC ponad granicami jest częścią mojej wizji.