Zarówno starsi, jak i koledzy ze szkoły nazywali mnie Mafaldą i pamiętam, że zastanawiałam się, dlaczego tak wiele rzeczy, zwłaszcza ludzkie cierpienie i planeta, tak mnie nazywają. Wtedy powiedziała, że ​​chce zostać psychologiem albo masażystką, a ja wiedziałam, że chce pomagać kobietom. Wydawało mi się, że w jakiś sposób już wiedziałam, jakie będzie moje przeznaczenie. Od dziecka wibrowałam feminizmem.

W pewnym momencie, gdy musiałam wybrać karierę, wybrałam nauczanie, wierząc, że edukacja jest bardzo ważna. Później studiowałam antropologię, aby lepiej zrozumieć świat i nadal szukać przyczyn i skutków. To właśnie tam trafiłam na lektury Casildy Rodrigáñez, które otworzyły mi oczy i serce, pokazując, dokąd zaprowadzi mnie moja osobista i zawodowa ścieżka.

Między innymi chciałam zostać położną, uczęszczałam na warsztaty, czytałam książki, byłam zapraszana przez bliskich przyjaciół na porody ich dzieci, pojechałam do Meksyku, aby uczyć się położnictwa u Angeliny Martínez. Zaczęłam tańczyć taniec orientalny, aby uwolnić miednicę, nawiązałam kontakt z moim zapomnianym ciałem. Casilda opowiedziała mi o Wilhelmie Reichu, co wywarło na mnie ogromny wpływ, pozostawiając mnie z pragnieniem dowiedzenia się więcej.

W międzyczasie uczęszczałam na różne warsztaty, współpracowałam z kilkoma osobami, a potem, niczym magiczny zbieg okoliczności (sygnały), osobiste doświadczenie zaprowadziło mnie do Diafreo, gdzie znalazłam większość odpowiedzi, których szukałam. Dowiedziałam się wielu rzeczy o sobie, o ciele, o zdrowiu i o emocjach, i mogłam żyć w zgodzie ze sobą, co Casilda wyjaśniła w swoich książkach.

Po pierwszym roku uczestnictwa w programie Diafreo podjęłam decyzję o szkoleniu na facylitatora i miałam wielkie szczęście, że mogłam to zrobić z Malén Cirerol, bezpośrednią uczennicą Françoise Mézières i Thérèse Bertherat, współtwórczynią Diafreo. Przede wszystkim jednak była to kobieta skromna i kochająca, niezwykle hojna i humanitarna, a także niewyczerpana kopalnia mądrości.

Szkolenie to oznaczało, oprócz poznania metody – i spotkania z podstawami teoretycznymi Reicha, Lowena i Mézièresa, a także humanistyczną częścią towarzyszenia Carla Rogersa – głęboki proces osobisty, niezbędny, aby móc towarzyszyć innym ludziom w ich ewolucji.

Na szkoleniu Diafreo polecono nam książkę Marshall Rosenberg, twórcy Porozumienie Bez Przemocy , a po tym, jak zobaczyłam, jak moja bliska przyjaciółka zmieniła sposób wyrażania siebie, zdecydowałam się ją przeczytać i wiedziałam, że droga prowadzi tam, aby wesprzeć mój własny proces i móc towarzyszyć w głębszy i bardziej zintegrowany sposób.

Wierzę, że niemożność robienia tego, co chcemy i zmieniania naszego życia, a także nieludzki kontekst, w którym żyjemy, wynikają z trudności w przeżywaniu żałoby i schematów uzależnień. Dlatego moim życzeniem jest, abyście stopniowo mogli przez to przejść, stając się bardziej WOLNI i ŚWIADOMI.