Jak wiele osób wychowanych w kulturze amerykańskiej, od najmłodszych lat uczyłam się „pokazywać się z jak najlepszej strony”, co dla mnie oznaczało pokazywanie światu, że mam wszystko pod kontrolą i zawsze. Kiedy dorosłam, żyłam z surowym wewnętrznym krytykiem o niemożliwie wysokich standardach, ciężko pracowałam, mając niewiele miejsca na zabawę, praktykowałam unikanie konfliktów, zadowalanie innych, bycie miłą i skrywaną maskę uśmiechu, którą nawet nie zdawałam sobie sprawy, że zmuszam się nosić przez większość czasu.
Dawanie z siebie 100% w każdej z moich ról – partnerki, matki, partnerki, pracownicy, koleżanki, córki, przyjaciółki itd. – nie dawało mi najlepszych efektów. Mój wewnętrzny krytyk nieustannie dawał mi do zrozumienia, że we wszystkim zawodziłam, co nie było prawdą, ale w rzeczywistości byłam na destrukcyjnej ścieżce wypalenia zawodowego. Kiedy w 2010 roku przeprowadziłam się z czteroosobową rodziną do Holandii, wszystko, co znajome, zniknęło, a żadne z moich starych schematów działania nie działało już na moją korzyść. Miałam 40 lat i zdałam sobie sprawę, że się zagubiłam, nie wiedząc, kim naprawdę jestem ani czego naprawdę chcę, a przez większość czasu czułam się sfrustrowana i samotna. Mój wewnętrzny stres ujawniał się w pracy, w domu i w niemal wszystkich moich związkach.
Rzadko używam etykietek, ale pewnego dnia uświadomiłam sobie, że przeżywam „dobry, stary kryzys wieku średniego” i wtedy właśnie poczułam, że potrzebuję wsparcia, które pomoże mi łagodnie z niego wyjść. Znalazłam je podczas licznych sesji coachingowych i szkoleń NVC, które pomogły mi odkryć siebie, „prawdziwe ja”. Nauczyłam się mówić do siebie z empatią i słuchać tego, co jest dla mnie NAJWAŻNIEJSZE; jak przestać zadowalać innych dla poczucia przynależności/więzi, a zamiast tego polegać na swojej autentyczności; jak nawiązać kontakt ze swoimi osobistymi potrzebami i jak je zaspokajać, dbać o siebie I utrzymywać kontakt z ważnymi dla mnie osobami.
NVC fundamentalnie zmieniło nie tylko sposób, w jaki rozmawiam ze sobą, ale także moje podejście do ludzi, zarówno w życiu osobistym, jak i zawodowym. To połączenie współczucia, zaufania i akceptacji, a jednocześnie dążenie do jasności i głębokiej szczerości. Pomaga mi zaspokoić potrzebę dobrego samopoczucia, autentyczności i budowania relacji bardziej niż cokolwiek innego, z czym się spotkałam. Oprócz roli certyfikowanego trenera NVC, posiadam również Europejską Indywidualną Akredytację na poziomie Senior Practitioner, przyznawaną przez Europejską Radę Mentoringu i Coachingu. To wyróżnienie nawiązuje do mojego wykształcenia, doświadczenia i zaangażowania w ciągły rozwój, superwizję, refleksję oraz kodeks etyczny.
Co robię teraz z NVC:
W latach 2010-2019 zajmowałam się nauczaniem NVC osób, które zdecydowały się go uczyć, oraz „coachingiem relacji” – zarówno indywidualnym, jak i parom. Zarówno moja praca coachingowa, jak i mediacyjna w dużej mierze opiera się na modelu NVC. Od 2020 roku (w dużej mierze dzięki procesowi certyfikacji) zainspirowałam się do skupienia swojej pracy na zmianie systemowej. Systemy są wszechobecne, choć często niewyraźne, z niewielką świadomością ich istnienia i wpływu na nasze codzienne funkcjonowanie. Chcę dokonać zmian, uwidaczniając systemy, aby zwiększyć szanse na równość, autentyczność, troskę i dobrostan. „Konwergentna facylitacja” Miki Kashtan była dla mnie inspiracją i niezwykle użyteczną metodą w tej pracy.
Coraz częściej współpracuję z ugruntowanymi międzynarodowymi zespołami i społecznościami, pełniąc funkcję coacha, mediatora i trenera, a także facylitatora w zakresie transformacji konfliktów i podejmowania decyzji uwzględniających potrzeby. Najlepiej sprawdzam się, gdy potrafię odpowiednio podejść do potrzeb zespołu, analizując swoje systemy i modyfikując je tak, aby uwzględniały potrzeby członków i grup docelowych. Moje usługi mają na celu wspieranie rozwoju wysoce funkcjonalnych zespołów, zwłaszcza tych działających na rzecz ochrony środowiska lub edukacji.
W tym filmie przedstawia mnie Marianne van Dijk (Cup of Empathy) .
