Moja podróż z Porozumienie Bez Przemocy (NVC) rozpoczęła się w 2010 roku, kiedy po raz pierwszy wzięłam udział w sesji grupowej w Delhi. Bez wcześniejszej znajomości NVC ani Marshall Rosenberg, wkroczyłam w to, co moi przyjaciele nazywali „magicznym procesem”. Dla mnie ta sesja była wprowadzeniem, a także głębokim zanurzeniem się w proces, który miał przekształcić moje życie i pracę.

Od tego czasu była to długa i transformująca droga. W NVC znalazłam zbieżność mojej dotychczasowej pracy w komunikacji, uzdrawianiu i praktykach duchowych. Jest to zgodne z tym, czego od dawna szukałam: konstruktem psychologicznym, głęboko zakorzenionym w duchowości.

Z biegiem lat moje zaangażowanie w NVC tylko się wzmocniło dzięki szkoleniom, IIT, konwencjom międzynarodowym i najważniejszemu nauczycielowi ze wszystkich… konsekwentnej praktyce. Tworzyłam przestrzeń w grupach praktycznych, dzieliłam się NVC poprzez prelekcje i warsztaty oraz integrowałam jego zasady z moją pracą jako terapeutka i doradczyni. W 2020 roku zostałam członkiem-założycielem NVC Trust w Indiach, zobowiązując się do wspierania świata bez przemocy.

NVC naturalnie uzupełnia moją pracę jako doradcy, certyfikowanego hipnoterapeuty klinicznego i uzdrowiciela pranicznego. Szeroko stosuję NVC w swojej praktyce doradczej. Uważam je za przydatne narzędzie, które pomaga moim klientom w rozwoju osobistym, radzeniu sobie z konfliktami, gojeniu starych ran i budowaniu głębszej więzi. NVC pogłębiło moją praktykę doradczą, umożliwiając mi oferowanie moim klientom bardziej empatycznej obecności. Pracuję z osobami indywidualnymi, parami i rodzinami, aby rozwiązywać problemy i konflikty; z grupami uczę koncepcji Porozumienie Bez Przemocy , a także prowadzę warsztaty na styku NVC i psychologii dla grup zainteresowań.

Ze względu na głęboką osobistą zmianę, której doświadczyłam, i uzdrowienie, którego byłam świadkiem w sobie i u moich klientów, czuję się upoważniona do tego, by przyczynić się do realizacji mojego większego celu, jakim jest tworzenie przestrzeni dla uzdrawiania społecznego – poprzez organizowanie kręgów żałoby i kręgów empatii oraz prowadzenie dialogów społecznych w celu wprowadzenia systemowych zmian.