Po raz pierwszy zetknęłam się z Porozumienie Bez Przemocy w 2015 roku podczas seminarium wprowadzającego, które poprowadził Vivet Alevi w ramach projektu wspierającego nauczycieli i administratorów w ich praktyce. To spotkanie pozwoliło mi uzyskać odpowiedzi na wiele pytań, które głęboko mnie nurtują, zarówno osobiście, jak i w kontekście mojej drogi jako nauczycielki i administratorki szkoły. Doświadczyłam transformacyjnej mocy bycia wspólnotą uczącą się i pod koniec projektu zostałam jedną z założycielek wspólnoty uczącej się nauczycieli, gdzie mam szansę kontynuować naukę i praktykowanie Porozumienia Porozumienia Porozumiewawczego (NVC).

 Od dzieciństwa zawsze starannie pielęgnowałem wartość bycia osobą, która ma pragnienie i radość uczenia się. Z miłością dbałem o to, aby ta wartość była realizowana w społeczności uczącej się nauczycieli i innych społecznościach, których byłem częścią.
W miarę jak pogłębiam swoją podróż w ramach Porozumienie Bez Przemocy, która, jak wierzę, będzie trwać całe życie, dostrzegam, że przyjęta przeze mnie wizja edukacyjna staje się coraz wyraźniejsza i z każdym dniem coraz bardziej się urzeczywistnia dzięki zdobytym umiejętnościom.

Oprócz moich doświadczeń w realizacji Porozumienie Bez Przemocy w społecznościach nauczycielskich, szkolnych i społeczności NVC-Turcja, poprzez oferowanie warsztatów dla nauczycieli i rodziców, dzięki moim tłumaczeniom, w tym Compassionate Classroom Sury Hart i Victorii Kindle Hodson, Life Enriching Education i Teaching Children Compassionately Marshall Rosenberg , a także dzięki moim codziennym przemyśleniom na temat mojej praktyki jako nauczyciela i administratora publikowanym w formie serii, wyspecjalizowałam się w dziedzinie Porozumienie Bez Przemocy i Edukacji.

 W 2019 roku wraz z przyjaciółmi rozpoczęłam również pracę nad NVC w szkołach, gdzie mamy okazję czytać i analizować materiały edukacyjne NVC, zastanowić się nad naszymi codziennymi praktykami w szkole przez pryzmat NVC oraz prowadzić otwarte kręgi dialogu dla nauczycieli i rodziców.

W lutym 2023 roku, po trzęsieniu ziemi w Turcji, opracowałam 10-sesyjny program edukacyjny dla dziewcząt w wieku 12-18 lat, które przeżyły trzęsienie ziemi, z zamiarem wsparcia ich w budowaniu własnej społeczności, w której same decydują, jak żyć i uczyć się razem oraz uczestniczyć w życiu w ograniczonych warunkach domów kontenerowych. Program jest nadal kontynuowany i wspiera zarówno młodzież, jak i dorosłych, głównie nauczycieli i trenerów pracujących z dziećmi w tym regionie.

W ciągu ostatnich trzech lat coraz bardziej włączałam moją miłość do sztuki, natury i gier do warsztatów, zawsze mając na uwadze i koncentrując się na nauce i praktykowaniu NVC. Bardzo cenię sobie mobilizację wszystkich zasobów, którymi ja i uczestnicy dysponujemy w przestrzeni edukacyjnej, gdzie doświadczamy i cieszymy się transformacyjną mocą wspólnego dawania i brania. Wierzę w siłę i kreatywność ludzi. Każda osoba zaczyna rozkwitać dzięki pierwszej otwartej więzi z drugim człowiekiem.

Moją największą wizją jest zdobycie doświadczenia edukacyjnego w społecznościach, w których żyją dzieci żyjące Porozumienie Bez Przemocy . Dzieci są dla nas mądrymi wzorcami do naśladowania, które z empatią przypominają nam o naszej istocie i żywotności. Biorąc pod uwagę moje wieloletnie doświadczenia, społeczność edukacyjna, w której dzieci i dorośli mogą komunikować się na tym samym poziomie, sama w sobie zapoczątkowuje zmianę paradygmatu.

Podstawą tej wizji jest oczywiście pokój. Społeczność ucząca się, żyjąca w pokoju i harmonii, ucząca się razem, tworząca przestrzenie edukacyjne możliwie najbardziej sprzyjające partycypacji, zapewniające bezpieczeństwo emocjonalne i fizyczne, gdzie wszyscy mogliby cieszyć się władzą i doświadczyć zmiany paradygmatu, tak jak to przedstawia Marshall Rosenberg w książce „Life Enriching Education”.