Poznałam Porozumienie Bez Przemocy przypadkiem w 2011 roku, kiedy towarzyszyłam rodzicom na seminarium wprowadzającym i od razu byłam pod wrażeniem: wszystko w Porozumieniu Bez Przemocy wydawało mi się tak pięknie jasne i proste, a także bardzo łatwe do zrozumienia intelektualnie. W kolejnych latach stopniowo uświadomiłam sobie, że interakcja bez przemocy jest prosta, ale wcale niełatwa, zwłaszcza jeśli żyje się przez dekady w społeczeństwie, w którym nagrody i kary są na porządku dziennym.

Zwłaszcza w stosunku do moich dzieci, ale także jako menedżerka, miałam wobec siebie niezwykle wysokie oczekiwania i byłam dla siebie surowa, jeśli nie udało mi się uszczęśliwić innych ludzi. Często czułam się niepewnie, ponieważ chciałam robić to „dobrze” za wszelką cenę i traciłam poczucie proporcji. W głębi duszy wierzyłam, że ważniejsze jest wzięcie odpowiedzialności za innych i ich potrzeby niż za siebie i swoje potrzeby.

Tęskniłam za miłością i akceptacją siebie. Ale dopiero kryzys małżeński i ogromny ból, jaki mi to sprawiło, pozwoliły mi w końcu stanąć w obronie siebie i swoich potrzeb. Po drodze nauczyłam się, że gniew pozwala mi kochać siebie, jeśli rozpoznam go w porę i przekształcę w jasność. Moje relacje – z mężem, rodziną i innymi ludźmi – stały się od tamtej pory ożywione, a ja zyskałam dużo poczucia bezpieczeństwa.

Jako trenerka NVC chcę inspirować innych do poważnego traktowania siebie, do walki o siebie bez przemocy i do podejmowania ryzyka bycia niedoskonałą. Chcę przyczyniać się do budowania empatycznej i pełnej życia społeczności – nie tylko między nami, ludźmi, ale w relacji ze wszystkimi żywymi istotami.