Przejdź do treści głównej

Pokój na świecie, pozytywny pokój i jak go osiągnąć?

Przegląd następujących zagadnień: Psychologia pozytywna: Refleksje na temat edukacji pokojowej, niestosowania przemocy i zmiany społecznej, My + oni: Wykorzystanie pozytywnej mocy różnic oraz Pozytywne relacje: Praktyka oparta na dowodach na całym świecie.

Artykuł w czasopiśmie naukowym autorstwa Julie Meranze, Levitt, w języku angielskim (2014)
Pokój i konflikt: czasopismo psychologii pokoju, 20(1), 100–104

Recenzje książek: Positive Psychology: Reflections on Peace Education, Nonviolence, and Social Change autorstwa Andrew Fitz-Gibbon (2010); US + Them: Tapping the Positive Power of Difference autorstwa Todda L. Pittinsky'ego (2012); i Positive Relationships: Evidence-Based Practice Across the World autorstwa Sue Roffey (zobacz rekord 2011-30125-000).

Książki te zgłębiają niedawne zmiany paradygmatów w wyobrażaniu sobie pokoju, a według Roffey – w rozwijaniu pozytywnych relacji. Fitz-Gibbon czerpie z szerokiej gamy perspektyw, aby zbadać rolę edukacji pokojowej w osiąganiu pokoju. Pittinsky koncentruje się szczególnie na naszych postawach wobec innych – tych, którzy różnią się od nas – i bada, jak możemy współpracować, aby przezwyciężyć uprzedzenia kulturowe. Roffey argumentuje, że budowanie relacji jest kluczem do rozwoju zarówno człowieka, jak i społeczności, a ostatecznie, można wnioskować, pokoju narodowego i międzynarodowego. Zbiór artykułów Fitz-Gibbon oferuje szeroki wachlarz perspektyw, które zachęcają nas do rozwijania niuansów dotyczących tego, czego uczyć się i jak kształcić nasze dzieci, aby zmierzać w kierunku globalnego pozytywnego pokoju – fundamentalnego warunku przetrwania i dobrego przetrwania. Istnieje potrzeba budowania konkretnych modeli, takich jak model Pittinsky'ego, w którym wizualizowane są nowe perspektywy dotyczące powiązań grupowych i pokoju oraz oferowana jest metodologia badań. Jego nowatorskie spojrzenie na badania innych badaczy i wykorzystanie rzeczywistych wydarzeń geopolitycznych jako przykładów pomagają nam na nowo przemyśleć nasze poglądy na temat relacji grupowych i tego, co chcemy mierzyć.

Potrzebujemy recenzji, takich jak te w zbiorze Roffeya, które będą inspiracją dla przyszłych badań, programów i interwencji. Budowanie modeli jest tu przedwczesne. Niezwykle ważne jest, aby autorzy Roffeya czerpali nie tylko z badań Seligmana nad psychologią pozytywną i tworzenia programów, ale także z prac innych badaczy zajmujących się pozytywnymi, opartymi na pokoju relacjami. (Rekord bazy danych PsycINFO (c) 2016 APA, wszelkie prawa zastrzeżone)