Kontekst: Porozumienie Bez Przemocy© (NVC) zostało opracowane przez dr. Marshall B. Rosenberg w celu wspierania wewnątrz- i interpersonalnych relacji współczucia, współpracy i troski. Zostało zastosowane w różnych środowiskach, takich jak szkoły, szpitale, więzienia i systemy sprawiedliwości naprawczej. Chociaż NVC w dzisiejszej postaci wyłoniło się z badań od lat 60., badania nad wpływem modelu rozpoczęły się dopiero w latach 90. (Steckal, 1994). Niniejszy przegląd systematyczny ma na celu ocenę dotychczasowych badań na temat NVC i jego ustaleń dotyczących rozwoju empatii. Metodologia. Przeprowadzono elektroniczne bazy danych (głównie ERIC, PsychINFO i ASSIA) oraz aktywne konsultacje z ekspertami w celu znalezienia artykułów, raportów i rozpraw w dowolnym języku, raportujących badania empiryczne na temat NVC.

Wyniki: Spośród 2634 cytowań zidentyfikowano czternaście badań, powołujących się na trzynaście eksperymentów, które spełniały kryteria włączenia. Badania te prezentują heterogeniczność metod i środków, co oznacza, że ​​przeprowadzenie metaanalizy było niemożliwe. Osiem z tych badań oceniało wyniki warsztatów celowych, a pięć oceniało wpływ NVC w sytuacjach z życia wziętych. Wszystkie pięć badań przeprowadzono w instytucjach edukacyjnych. Tylko dwa badania pokrywają się pod względem wykorzystania dwóch zwalidowanych środków. Pozostałe badania wykorzystują inne środki i instrumenty stworzone przez badaczy. Nierandomizowany dobór uczestników, brak raportowania i mała liczba uczestników to główne niedociągnięcia zaobserwowane w badaniach. Wyniki dotyczące rozwoju empatii są pozytywne we wszystkich badaniach z wyjątkiem dwóch. Inne pozytywne rezultaty odnoszą się do wzrostu umiejętności komunikacyjnych, poprawy relacji, mniejszej liczby konfliktów, a także nowych koncepcji i sposobów radzenia sobie z nimi.

Wnioski: Obiecujące wyniki dotyczące skuteczności NVC w rozwoju empatii, między innymi, wymagają potwierdzenia w dalszych badaniach o bardziej rygorystycznej konstrukcji i bardziej odpowiednich metodach. Ograniczeniem patentowym włączonych badaniach, wspólnym z innymi pracami przeglądowymi na ten temat (Butters, 2010; Lam i in., 2011 oraz Stepien i Baernstein, 2006), jest niedopasowanie między konstruktami modelu a zwalidowanymi metodami pomiaru empatii, opracowanymi w latach 80. XX wieku.

Aby ocenić specyfikę modelu NVC, konieczne jest stworzenie i walidacja nowych, zaktualizowanych narzędzi, takich jak to opracowane przez Steckala (1994).