Kontekst: Porozumienie Bez Przemocy© (NVC) zostało opracowane przez dr. Marshall B. Rosenberg w celu wspierania relacji międzyludzkich i wewnętrznych opartych na współczuciu, współpracy i trosce. Zostało ono zastosowane w różnych środowiskach, takich jak szkoły, szpitale, więzienia i systemy sprawiedliwości naprawczej. Chociaż NVC w dzisiejszej postaci wywodzi się z badań naukowych prowadzonych od lat 60. XX wieku, badania nad wpływem tego modelu rozpoczęły się dopiero w latach 90. XX wieku (Steckal, 1994). Niniejszy przegląd systematyczny ma na celu ocenę dotychczasowych badań nad NVC i jego ustaleń dotyczących rozwoju empatii.

Metodologia: Przeprowadzono poszukiwania artykułów, raportów i rozpraw w dowolnym języku, które przedstawiałyby badania empiryczne na temat NVC, korzystając z elektronicznych baz danych (głównie ERIC, PsychINFO i ASSIA) oraz aktywnie konsultując się z ekspertami.

Wyniki: Spośród 2634 cytowań zidentyfikowano czternaście badań, w których cytowano trzynaście eksperymentów, spełniających kryteria włączenia. Badania te wykazują heterogeniczność metod i środków, co uniemożliwiło przeprowadzenie metaanalizy. Osiem z tych badań oceniało wyniki warsztatów celowych, a pięć oceniało wpływ NVC w sytuacjach z życia wziętych. Wszystkie pięć badań przeprowadzono w placówkach edukacyjnych. Tylko dwa badania zbiegają się w wykorzystaniu dwóch zwalidowanych środków. Pozostałe badania wykorzystują inne środki i narzędzia opracowane przez badaczy. Głównymi niedociągnięciami zaobserwowanymi w badaniach są nierandomizowany dobór uczestników, brak sprawozdawczości i mała liczba uczestników.

Wyniki dotyczące rozwoju empatii są pozytywne we wszystkich badaniach z wyjątkiem dwóch. Inne pozytywne rezultaty dotyczą poprawy umiejętności komunikacyjnych, poprawy relacji, mniejszej liczby konfliktów, a także nowych koncepcji i sposobów radzenia sobie z nimi.

Wnioski: Obiecujące wyniki dotyczące skuteczności NVC w rozwoju empatii, między innymi, wymagają potwierdzenia w dalszych badaniach o bardziej rygorystycznej konstrukcji i bardziej odpowiednich środkach. Ograniczeniem patentowym w uwzględnionych badaniach, wspólnym z innymi pracami przeglądowymi na ten temat (Butters, 2010; Lam i in., 2011 oraz Stepien i Baernstein, 2006), jest niedopasowanie między konstrukcjami modelu a zwalidowanymi miarami empatii, opracowanymi w latach 80. XX wieku. Konieczne jest stworzenie i walidacja nowych, zaktualizowanych narzędzi, takich jak to opracowane przez Steckala (1994), aby ocenić specyfikę modelu NVC.