Potencjał zastosowania Porozumienie Bez Przemocy w naukach konserwatorskich

Rola naukowca zajmującego się ochroną przyrody nigdy nie była trudniejsza. W obliczu gwałtownej degradacji naturalnych ekosystemów Ziemi oraz utraty bioróżnorodności i usług ekosystemowych, naukowcy zajmujący się ochroną przyrody muszą nauczyć się nowych i skutecznych sposobów budowania zaufania i angażowania szerszej społeczności. W tym artykule omawiamy potencjalną użyteczność konkretnej techniki komunikacji, Porozumienie Bez Przemocy (znanego również jako Komunikacja Współczująca lub Komunikacja Współpracująca), w naukach o ochronie przyrody. 

Porozumienie Bez Przemocy to ustrukturyzowana forma komunikacji, opracowana w latach 60. XX wieku przez dr. Marshall Rosenberg, która ma na celu wspieranie interpersonalnego zrozumienia i więzi poprzez komunikację opartą na wolnych od osądów obserwacjach, rozpoznawaniu ludzkich uczuć, potrzeb i wartości oraz wnioskowaniu o konkretne działania w celu zaspokojenia tych potrzeb. Przyniosło to pozytywne rezultaty w różnych dziedzinach, takich jak resocjalizacja więźniów, nauki o zdrowiu i praca socjalna, i jest bardzo obiecujące w zastosowaniach związanych z ochroną środowiska. Chociaż nie ma jednej strategii komunikacji, która rezonowałaby z wszystkimi, uważamy, że Porozumienie Bez Przemocy może być stosowane przez naukowców i praktyków zajmujących się ochroną środowiska w komunikacji z kolegami, politykami i ogółem społeczeństwa na temat ważnych, a czasem kontrowersyjnych kwestii środowiskowych.