Powszechnie wiadomo, że jeden model edukacji pokojowej (Bekerman i McGlynn, 2007; Harris i Morrison, 2003; Salomon i Nevo, 2002)
lub edukacyjnej reakcji na konflikt (Gallagher, 2004; Davies, 2004) nie może być zastosowany do wszystkich społeczeństw. Po co zatem tworzyć zbiór artykułów, które reprezentują bardzo zróżnicowane sytuacje kontekstowe, skoro modeli nie da się przenieść na inne? Odpowiedź brzmi: pomimo
ciągłego wzrostu liczby i zakresu międzynarodowych programów pokojowych, wyraźnie brakuje badań interdyscyplinarnych i porównawczych, które mogłyby ukierunkować
rozwój naukowy i wpłynąć na praktykę w tym trudnym obszarze. Niniejszy tom ma na celu rozwiązanie tych właśnie niedostatków.

Niniejsza książka stanowi kontynuację projektu rozpoczętego książką Addressing Ethnic Conflict Through Peace Education: International Perspectives (Bekerman i McGlynn, 2007), czerpiąc z szerokiego wachlarza perspektyw teoretycznych, metodologicznych i kontekstowych, a tym samym opierając się ograniczeniom i ograniczeniom wynikającym z ograniczania się do jednego obszaru badań akademickich. Zamiast koncentrować się na doraźnych działaniach na rzecz edukacji pokojowej, książka ta szerzej bada potrzebę długoterminowych, systemowych podejść i innowacyjnych metod nauczania. Aktywnie uznając i problematyzując złożoność interakcji międzyludzkich oraz ograniczenia narzucane przez konteksty społeczno-polityczne i historyczne, autorka nie przedstawia konkretnego projektu edukacji pokojowej, ale raczej zasady, spostrzeżenia i wnioski, które są przydatne dla decydentów i praktyków w rozwoju edukacji pokojowej. W szczególności rozważa ona wdrażanie edukacji pokojowej nie tylko w sytuacjach konfliktu lub o niskim poziomie konfliktu, ale także w kontekstach pokonfliktowych i przedkonfliktowych. Przedstawiono nowe spojrzenie na dobrze zbadane kraje, takie jak Republika Południowej Afryki, Izrael i Irlandia Północna, a także inspirujące rozważania na temat krajów takich jak Burundi, Macedonia, Republika Dominikańska i Cypr, które są słabiej reprezentowane w literaturze poświęconej edukacji pokojowej. Przedstawiono perspektywy edukacji formalnej, nieformalnej i edukacji dorosłych, ilustrując różne rodzaje i konteksty edukacji pokojowej.