W miarę jak siedliska dzikich zwierząt stają się coraz bardziej rozdrobnione, dzielenie się krajobrazami z dzikimi zwierzętami staje się coraz trudniejsze i bardziej złożone. Ponieważ interesariusze o rozbieżnych interesach mają trudności ze współpracą w zarządzaniu interakcjami między ludźmi a dzikimi zwierzętami, potrzebne są nowe podejścia.

W tym artykule omawiamy nowatorski program uczenia się partycypacyjnego, który wdrożyliśmy z rolnikami we wspólnotach chronionych w regionie Zambezi w Namibii. Dziewięciotygodniowy program miał na celu zrozumienie, dlaczego konflikt między ludźmi a dzikimi zwierzętami wciąż stanowi wyzwanie. W projekcie programu połączyliśmy trzy teoretyczne ramy – myślenie systemowe, porozumienie bez przemocy oraz podejścia oparte na uczeniu się. Podsumowujemy kluczowe rezultaty każdej sesji i przedstawiamy refleksję nad całością programu.

Odkryliśmy synergistyczny efekt trzech ujęć i doszliśmy do wniosku, że nasz zintegrowany program okazał się użytecznym narzędziem wspólnej nauki, służącym zrozumieniu systemu zarządzania relacjami człowiek–dzikie zwierzęta, identyfikowaniu interwencji, wzmacnianiu społeczności i budowaniu potencjału współpracy na rzecz poprawy dobrostanu człowieka oraz interakcji między ludźmi a dzikimi zwierzętami. 

Bazując na naszym doświadczeniu, przedstawiamy sugestie, w jaki sposób program można dostosować do podobnych lub innych problemów środowiskowych występujących w innych miejscach.