W ostatnich dekadach związek między słabą empatią a rozwojem zachowań antyspołecznych i przestępczych został dobrze udokumentowany. Niniejszy artykuł, będący pierwszym tego rodzaju przeglądem, przedstawia obecny stan wdrażania programów interwencji empatycznych w różnych dyscyplinach. W artykule zidentyfikujemy kluczowe czynniki, które odgrywają kluczową rolę w rozwoju empatii, i przedstawimy argumenty sugerujące, że tam, gdzie tradycyjne źródła rozwoju empatii są niewystarczające, interwencje są kluczowe dla zniwelowania tej luki. Do tej pory nieliczne interwencje dotyczące empatii wobec przestępców, które zostały wdrożone i ocenione, przynoszą zróżnicowane rezultaty w zależności od rodzaju przestępstwa, rodzaju próby, płci i rodzaju empatii.

Przedstawione zostaną nowatorskie, oparte na dowodach naukowych zalecenia dotyczące harmonogramu, treści, formatu, długości i lokalizacji przyszłych interwencji, a także podkreślone zostanie znaczenie uwzględnienia empatii wyjściowej i różnic indywidualnych. Niedobór empatii musi być przedmiotem szczególnej troski organów wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych oraz być identyfikowany i rozwiązywany od niemowlęctwa i przez całe życie. Połączenie programów uniwersalnych z programami skierowanymi do populacji ogólnej i programów ukierunkowanych na konkretnych przestępców pozwoli na osiągnięcie holistycznego podejścia.