Charles Taylor wzywał do odzyskania etyki autentyczności, która została wypaczona we współczesnych koncepcjach autonomii i samorealizacji. Poprzez wymianę myśli z innymi, którzy są dla nas ważni, proponował, aby ludzkie tożsamości rozwijały się poprzez używanie bogatego języka, osadzonego we wspólnych horyzontach znaczenia. Pielęgnowanie tych dialogicznych więzi wykraczających poza czysto instrumentalne cele, wraz z uznaniem godności ludzkiej w każdym człowieku, może zapobiec upadkowi ideału autentyczności.

Porozumienie bez Przemocy umożliwia umiejętny dialog z innymi, otulonymi wspólnym poczuciem znaczenia i wspiera rozwój znaczącej tożsamości – takiej, która kształtuje się poprzez uświadomienie sobie tego, co istnieje poza nami. Celem tego artykułu jest wykazanie, że porozumienie bez przemocy ułatwia odzyskanie etyki autentyczności. Narracje z pamiętników studentów pielęgniarstwa na temat wykorzystania umiejętności porozumienie bez przemocy zostaną wykorzystane do poparcia tej argumentacji.