W tym niezwykłym monologu o przebaczeniu i wyzwoleniu, po życiu pełnym nadużyć, wygnany ze swojej ojczyzny, Księstwa Mediolanu, Prospero łamie magiczną sztukę, której nauczył się na wyspie i która pomagała mu czynić sprawiedliwość, rozgrzesza swoich katów, uwalnia ducha Natury oraz Dobra (Ariela) i Zła (Kalibana, który ironicznie obiecuje postępować sprawiedliwie i uczciwie) i prosi nas, czytelników i widzów, o wyrozumiałość.