Nauczyciele odgrywają ważną rolę w ułatwianiu uczenia się. Sposób, w jaki nawiązują relacje z uczniami, ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia, że ​​środowisko klasowe wspiera zarówno rozwój akademicki, jak i osobisty uczniów (Evans i Harvey, 2012). Uznając wagę relacji w klasie i ich wpływ na zachowanie uczniów, cel niniejszego badania obrał dwie ścieżki.

Po pierwsze, w badaniu tym zbadano, w jaki sposób podejście skoncentrowane na osobie może pomóc w budowaniu pozytywnych relacji w kontekście edukacyjnym. Wybrano podejście zwane Porozumieniem Bez Przemocy (NVC) ze względu na jego potencjał w zakresie wzmacniania empatii nauczycieli i umiejętności komunikacji interpersonalnej, a także promowania mniej osądzającego postrzegania i reakcji na trudne zachowania uczniów (Rosenberg, 2003a).

Po drugie, model Kręgu Jakościowej Nauki (QLC) został wykorzystany jako metoda praktykowania i dzielenia się doświadczeniami nauczycieli w zakresie wspólnej nauki NVC w sposób koleżeński i empiryczny. Wybrano podejście oparte na współpracy, aby przeciwdziałać pracy nauczycieli w pojedynkę, mając nadzieję, że dzielenie się odpowiedzialnością za kierowanie i podejmowanie decyzji będzie sprzyjać wzmocnieniu ich pozycji. Dlatego, oprócz krytycznej analizy NVC, w niniejszym badaniu zbadano również wpływ QLC na kształcenie zawodowe nauczycieli. Jest to badanie koncentrujące się na treści (tj. na poznaniu potencjału NVC) i jednocześnie na procesie (tj. na zbadaniu potencjału podejścia małych grup do kształcenia zawodowego nauczycieli, aby dzielić się wiedzą i zdobywać wgląd w swoją praktykę).

W badaniu wzięło udział czterech nauczycieli szkół średnich z dwóch miejskich szkół w Nowej Zelandii.

Nauczyciele ci uczestniczyli w siedmiu spotkaniach QLC w ciągu jednego semestru szkolnego i przeprowadzili wywiady wejściowe i wyjściowe, aby określić wpływ i potencjał zarówno treści (NVC), jak i procesu (QLC) badania. Ponadto sporządzono notatki terenowe, aby pomóc udokumentować ścieżki nauczycieli w trakcie QLC. Paradygmat interpretacyjny, który koncentrował się na analizie tematycznej, został wykorzystany jako środek do analizy i interpretacji ustaleń, aby rzucić światło na to, w jaki sposób NVC przyczyniło się do pozytywnych relacji nauczyciel-uczeń, a także w jaki sposób QLC zapewniło nauczycielom nowy sposób angażowania się w kształcenie zawodowe.

Nauczyciele zgłaszali, że nauka NVC pomogła im uniknąć używania osądów i zwiększyła ich świadomość emocjonalną w klasie. W szczególności stosowali procesy w ramach NVC, aby pomóc regulować swoje emocje, gdy napotykali trudne sytuacje, a także celowo angażowali się w bardziej otwarte dialogi ze swoimi uczniami.

Co więcej, wykorzystali oni NVC jako narzędzie do krytycznej refleksji nad własnymi przekonaniami nauczycielskimi i ich wpływem na interakcje z uczniami. Nauczyciele potwierdzili również, że współpraca, doświadczenie i wsparcie w QLC stworzyły środowisko, w którym mogli bezpiecznie praktykować nowe podejście. Łącząc się w ten sposób, nauczyciele stworzyli przestrzeń, w której mogli otwarcie dyskutować o pomysłach, dzielić się doświadczeniami i współtworzyć rozwiązania typowych problemów kontekstowych. Implikacje tego badania są dwojakie: po pierwsze, podkreślają one, jak programy oparte na empatii mogą potencjalnie zwiększać umiejętności nauczycieli w zakresie samoregulacji emocjonalnej i przyjmowania perspektywy. Po drugie, pokazują korzyści płynące z ustrukturyzowania kształcenia zawodowego nauczycieli w sposób, który zachęca do aktywnego uczestnictwa, ciągłego uczenia się i budowania kultury współpracy. Ponieważ nauczyciele coraz częściej spotykają się ze stresem i izolacją w swoim zawodzie, oba elementy tego badania są istotne dla ich dobrego samopoczucia, jak również dla dobrego samopoczucia uczniów, których uczą.