Potrzeby i Porozumienie Bez Przemocy na lekcji religioznawstwa

Sale wykładowe z zakresu religioznawstwa stanowią mikrokosmos przestrzeni publicznej, gromadząc jednostki o różnych tożsamościach i przekonaniach ideologicznych. W związku z tym sale te stwarzają konieczność i okazję do pielęgnowania efektywnych sposobów konwersacji. W niniejszym eseju argumentuję, że komunikacja dostosowana do wspólnych potrzeb ludzkich – między innymi do potrzeby bezpieczeństwa, szacunku i przynależności – oferuje transformacyjną odpowiedź na potencjalne uciszanie się i konflikty rówieśnicze, na które podatne są sale wykładowe z zakresu religioznawstwa. Rozwijam tę tezę, odwołując się do badań nad nauczaniem religioznawstwa przeprowadzonych przez Barbarę Walvoord oraz do pedagogiki teolożki i rektor Uniwersytetu Swarthmore, Rebekki Chopp, która formułuje „etykę konwersacji” ze swoimi studentami.

Opierając się na tym fundamencie, argumentuję za rozwijaniem „etosu rozmowy” na zajęciach z religioznawstwa w oparciu o metodę „ porozumienie bez przemocy ” psychologa i pacyfisty Marshall RosenbergOmawiając rolę konfliktu i tolerancji w nauczaniu z perspektywy Alasdaira MacIntyre’a i Jeffreya Stouta, twierdzę, że podejście Rosenberga do komunikacji jest potężnym atutem w edukacji, ponieważ stanowi model konstruktywnego zaangażowania w makrokosmos życia obywatelskiego.