Potencjalną drogą do pokoju w związkach jest porozumienie bez przemocy (NVC), uniwersalna filozofia i praktyka oparta na potrzebach, która kładzie nacisk na wzajemne współczucie i empatię, a także otwartość i elastyczność. Nowatorską ideą jest to, że NVC można przekazywać nie tylko poprzez edukację, szkolenia czy materiały non-fiction, ale także poprzez literaturę pokoju. W szczególności narracja literacka oferuje czytelnikom różnorodne korzyści. Dlatego też, stosując krytykę narracji, niniejszy artykuł analizuje książkę Blue Jasmine (2004) autorstwa Kashmiry Sheth.

Po przedstawieniu opisowego przeglądu powieści i krótkich informacji biograficznych o autorze, artykuł analizuje świadomość i praktykę narratora (myśli, działania i mowę) oraz wybory i użycie środków literackich przez Shetha w wydarzeniach, ukazując kluczowe elementy NVC, a także reakcje na tragiczne przejawy potrzeb. W ten sposób artykuł podnosi świadomość (wartości) NVC i pokazuje, jak autor przyczynia się do pokojowej transformacji konfliktu, jednocześnie podkreślając szczególną rolę literatury.